Andrzej Bauza (ur. 5 września 1896 w Palmierowie, zm. 6 maja 1948 w Wągrowcu) – żołnierz armii niemieckiej, powstaniec wielkopolski i podoficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Michała i Weroniki z Sokołowiczów, urodzony 5 września 1896 w Palmierowie.
W okresie I wojny światowej wcielony do armii niemieckiej. W 1918 wstąpił do oddziałów powstańczych i aktywnie walczył w powstaniu wielkopolskim pod Lesznem. W 1920 walczył na froncie polsko-bolszewickim w składzie 60 pułku piechoty. W bitwie pod Wielką Czernicą, pozycje jego plutonu atakowane były wielokrotnie. Dochodziło do starć na białą broń. Zdaniem dowódcy pułku: pozycja została utrzymana dzięki energii i odwadze Andrzeja Bauzy, za którego przykładem bili się jego podkomendni. 5 września pluton utrzymał przyczółek mostowy pod Kamieńcem Litewskim. Za czyny te w 1921 odznaczono go Krzyżem Srebrnym Orderu „Virtuti Militari”.
W wojnie polsko-bolszewickiej został trzykrotnie ranny, m.in. 6 września 1920 przestrzelono mu lewe przedramię. W lutym 1921 jako inwalida wojenny został zdemobilizowany. Pracował w Starostwie Powiatowym w Wągrowcu. Tam zmarł i został pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym.
Żonaty z Elżbietą Piasecką, miał córkę Łucję (ur. 5 grudnia 1922) i syna Alojzego (ur. 10 maja 1924).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 307 – 13 maja 1921 Krzyż Walecznych Krzyż Żelazny II klasy
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ludzie związani z Wągrowcem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Polacy odznaczeni niemieckim Krzyżem Żelaznym Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1918–1919) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Cesarstwo Niemieckie) Kategoria:Żołnierze 60 Pułku Piechoty Wielkopolskiej Kategoria:Urodzeni w 1896 Kategoria:Zmarli w 1948