Stanisław Bednarski (ur. w Płoskirowie, zm. 25 stycznia 1925 we Lwowie) – oficer armii rosyjskiej i Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w Płoskirowie w rodzinie Grzegorza i Józefy z Chudzikowskich. Absolwent szkoły realnej w Taganrogu. Od 1902 zamieszkał w Radomiu. Tu wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej. Powołany do armii rosyjskiej, ukończył w niej szkołę podoficerską. Od 1907 pracował w Lublinie jako urzędnik kolejowy. Po wybuchu I wojny światowej ponownie wcielony do armii rosyjskiej. W sierpniu 1916 uzyskał stopień podporucznika.
W grudniu 1918 wstąpił do Wojska Polskiego i otrzymał przydział do 11 pułku ułanów legionowych. Na stanowisku dowódcy szwadronu walczył na frontach wojny polsko-bolszewickiej. „Szczególnie odznaczył się podczas zdobywania Wilna, gdzie na czele swojego szwadronu przyczynił się do zdobycia koszar”. Za czyn ten odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.
Po wojnie mieszkał i pracował w osadzie wojskowej w Radziwiłłowie. Zmarł we Lwowie.
Od 1907 żonaty ze Stanisławą Pawiową, miał syna Tadeusza (ur. 1910) i córkę Halinę (1914).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3731 – 3 lutego 1922 Krzyż Walecznych
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ludzie urodzeni w Chmielnickim Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Oficerowie 11 Pułku Ułanów Legionowych Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1884 Kategoria:Zmarli w 1925