Stefan Jan Wiktor Marian Feliks Czarnecki (ur. 21 października 1893 w Dobrzycy, zm. 1945 w Workucie) – hrabia h. Prus III, żołnierz armii niemieckiej, powstaniec wielkopolski, oficer kawalerii Armii Wielkopolskiej i Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się w Dobrzycy, w rodzinie Józefa i Stanisławy z Lipskich. Absolwent szkoły średniej w Ostrowie Wielkopolskim, gdzie zdał egzamin dojrzałości. 3 sierpnia 1914 został wcielony do armii niemieckiej. W jej szeregach walczył w czasie I wojny światowej, od 15 września tego roku na froncie wschodnim, a od marca 1918 na froncie zachodnim. Zdemobilizowany w stopniu porucznika. W grudniu 1918 organizował i kierował Wydziałem Personalnym Dowództwa Głównego Wojsk Wielkopolskich. 11 marca 1919 otrzymał awans na rotmistrza. Od listopada 1919 pracował w Dowództwie Okręgu Generalnego „Poznań”, a od 15 czerwca 1920 w szwadronie zapasowym 16 pułku ułanów. W lipcu 1920 objął stanowisko zastępcy dowódcy 16 pułku ułanów. Na polu wałki wyróżnił się osobistą odwagą, zwłaszcza 17 i 20 sierpnia 1920 szarżując dyonem na przeważające siły nieprzyjaciela (m. Dasze), biorąc jeńców i 10 dział. Za czyny te odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. 27 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu rotmistrza, w kawalerii, w grupie oficerów byłej armii niemieckiej. Po wojnie zdemobilizowany. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 173. lokatą w korpusie oficerów rezerwy kawalerii. Posiadał przydział w rezerwie do 16 puł w Bydgoszczy. W 1939 pozostawał w dyspozycji Dowództwa Okręgu Korpusu nr VII, w stopniu majora rezerwy.

W 1939 dzięki ostrzeżeniu ziemianina niemieckiego von Stengla, wówczas pułkownika Wehrmachtu, uniknął aresztowania – jego nazwisko znajdowało się bowiem na gestapowskiej liście skazanych na śmierć. Wyjechał do Warszawy, gdzie podczas wojny pracował jako urzędnik Państwowego Banku Rolnego, a następnie administrator majątku Gustawa Bławdziewicza w Nowym Mieście nad Pilicą. W nocy z 19 na 20 stycznia 1945 został zatrzymany przez NKWD razem z Gustawem Bławdziewiczem i p. Naczasem - zarządcą jego majątku w Nowym Mieście. Z relacji tego ostatniego, który pod koniec 1945 wrócił do Polski wynika, że wszyscy trzej zostali wywiezieni do kopalni w Workucie, gdzie w przeciągu trzech miesięcy z głodu zmarł Stefan Czarnecki, a Gustaw Bławdziewicz śmiertelnie zachorował na czerwonkę.

Był kawalerem.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3342 – 30 czerwca 1921

Zobacz też Czarneccy herbu Prus III

Przypisy

Bibliografia

Stefan Kategoria:Ludzie urodzeni w Dobrzycy Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polacy – oficerowie armii Cesarstwa Niemieckiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Cesarstwa Niemieckiego w I wojnie światowej Kategoria:Polscy zesłańcy do Workuty Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1918–1919) Kategoria:Rotmistrzowie II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zastępcy dowódcy 16 Pułku Ułanów Wielkopolskich Kategoria:Zmarli w 1945 Kategoria:Żołnierze Armii Wielkopolskiej