Antoni Pawluć (ur. 5 maja 1888 w Zastaszynie, zm. 23 czerwca 1974 w Świebodzinie) – kapitan Wojska Polskiego, uczestnik I wojny światowej, wojny polsko-bolszewickiej i II wojny światowej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 5 maja 1888 w Zastaszynie, w ówczesnym powiecie mińskim guberni mińskiej, w szlacheckiej rodzinie Spirydona i Atanazji. W 1908 ukończył sześć klas gimnazjum w Karsie. W latach 1908–1910 odbył służbę wojskową w 110 kamskim pułku piechoty w Kownie. Po zwolnieniu z wojska pracował na stacji kolejowej Machaczkała (do 1921 – Pietrowsk-Port) w charakterze kancelisty.
20 lipca 1914 został zmobilizowany do 14 lekkiego parku artylerii. 16 lutego 1915 został awansowany na plutonowego. 1 kwietnia 1917 rozpoczął naukę w Telawskiej Szkole Chorążych (ros. Телавская школа прапорщиков) w Telawi. 1 sierpnia 1917, po ukończeniu szkoły, został przydzielony do 66 zapasowego pułku piechoty w Kineszma.
Następnie jako artylerzysta w I Korpusie Polskim w Rosji. W 1920 zostaje ranny w wyprawie wileńskiej gen. Żeligowskiego. Za dzielność i odwagę w walce został wtedy odznaczony Orderem Virtuti Militari. Służył wtedy jako podporucznik w 29 pułku artylerii.
Po zakończeniu walk został zwolniony z wojska w 1922. W 1924, w ramach osadnictwa wojskowego, otrzymał działkę o powierzchni 17 ha w kolonii Świłła (poczta Podświle).
24 lutego 1940 z żoną i młodszym synem został deportowany do miejscowości Kriesty, w rejonie wierchnietojemskim obwodu archangielskiego. 5 września 1941, po amnestii, wyjechał do Astrachania. Później wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR i został przydzielony do 7 pułku artylerii ciężkiej, a później do 11 pułku artylerii ciężkiej na stanowisko oficera żywnościowego. Bezterminowo urlopowany z frontu przedostał się przez Afrykę do Anglii. Wrócił do Polski i zamieszkał w Świebodzinie w 1948. Pracował tam jako urzędnik. Zmarł 23 czerwca 1974. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Świebodzinie (kwatera K, rząd 10, grób 8).
W 1922 ożenił się z Elżbietą Adler, z którą miał troje dzieci: Edwarda (ur. 13 września 1923), Aldonę (ur. 1929) i Romualda (1932–2015). W 1933 ożenił się po raz drugi z Zofią Wojtkiewicz (1907–1992).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5861 – 20 listopada 1922 Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej – 3 marca 1926 30 maja 1936 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Kategoria:Oficerowie 29 Pułku Artylerii Lekkiej Kategoria:Osadnicy wojskowi II Rzeczypospolitej Kategoria:Pochowani w Świebodzinie Kategoria:Polscy zesłańcy w ZSRR 1940–1941 Kategoria:Porucznicy artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Porucznicy artylerii Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1888 Kategoria:Zmarli w 1974