Jerzy Bąbała (ur. 3 maja 1909 we Lwowie, zm. 8 kwietnia 1943 na Majdanku) – polski polonista i slawista. Ukończył Gimnazjum Państwowe Męskie im. Jana Kochanowskiego w Radomiu, studiował na Uniwersytecie Warszawskim i Uniwersytecie Karola w Pradze i tu się doktoryzował. Jest autorem opracowania „Zagad­nienia łącznego badania literatur słowiańskich” (1938) oraz wydanej drukiem pracy doktorskiej „Zygmunt Miłkowski a Słowiańszczyzna” (1939).

W 1931 wziął udział w Pierwszym Kongresie Naukowym Polskiej Młodzieży Akademickiej. W czasie okupacji uczył języka polskiego w I Miejskim Gimnazjum Mechanicznym im. Michała Konarskiego w Warszawie, był zaangażowany w prowadzenie tajnych wykładów. Został aresztowany przez Gestapo podczas wykładu filologii czeskiej. Trafił najpierw na Pawiak, a następnie 17 stycznia 1943 został przewieziony do obozu koncentracyjnego na Majdanku, gdzie zmarł na tyfus.

Profesor Juliusz Krzyżanowski określił Jerzego Bąbałę mianem „jednego z pionierów nowego ruchu naukowego”, a polski historyk literatury słowiańskiej Tadeusz Stanisław Grabowski stwierdził, że jego śmierć to „najdotkliwsza strata, jaką poniosła w ostatniej wojnie slawistyka polska na odcinku historii literatury”. Osoba Jerzego Bąbały pojawia się także kilkakrotnie we wspomnieniach chorwackiego pisarza, tłumacza i leksykografa Juljusza Benešicia „Osiem lat w Warszawie” jako „bardzo dobrze zapowiadający się slawista”.

Publikacje Zagad­nienie łącznego badania literatur słowiańskich (1938) Zygmunt Miłkowski a Słowiańszczyzna (1939), Zakłady Wydawnicze "M. Arct".

Przypisy

Linki zewnętrzne Dzieła Jerzego Bąbały w bibliotece Polona

Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Karola Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Nauczyciele II Rzeczypospolitej Kategoria:Polscy slawiści Kategoria:Ofiary KL Lublin Kategoria:Więźniowie Pawiaka (okupacja niemiecka) Kategoria:Urodzeni w 1909 Kategoria:Zmarli w 1943