mały|Grób Wiesława Kaweckiego na cmentarzu komunalnym Północnym w Warszawie Wiesław Władysław Kawecki (ur. 10 września 1918 w Zochcinie, zm. 16 maja 2000 w Warszawie) – polski chemik, profesor zwyczajny Politechniki Warszawskiej.
Życiorys Syn Władysława i Zofii z Przegalińskich. Ukończył Gimnazjum i Liceum im. Stanisława Staszica w Lublinie, podczas II wojny światowej walczył w szeregach Związku Walki Zbrojnej, a następnie Armii Krajowej, równocześnie studiował na tajnych kompletach. Od 1944 do zakończenia wojny pracował w resorcie oświaty PKWN, a następnie był asystentem w Hutniczym Instytucie Badawczym w Gliwicach. W 1946 uzyskał tytuł magistra na Politechnice Warszawskiej, a następnie pozostał na uczelni jako pracownik naukowy. W 1960 obronił pracę doktorską, w 1966 przebywał na rocznym stażu na Uniwersytecie Technicznym w Delfcie. Od 1967 kierował Katedrą Projektów Technologicznych, w 1970 został kierownikiem Zakładu Inżynierii Systemów i zajmował to stanowisko do 1984. Równocześnie od 1971 do 1981 był dyrektorem Instytutu Inżynierii Chemicznej45 lat Wydziału Inżynierii Chemicznej i Procesowej PW, Biuletyn Politechniki Warszawskiej 19 października 2015.. W latach 1981–1985 prorektor Politechniki Warszawskiej, w 1986 ponownie został wybrany na dyrektora Instytutu Inżynierii Chemicznej i pełnił ta funkcję do przejścia na emeryturę w 1991. Wiesław Kawecki był członkiem rad redakcyjnych wielu czasopism naukowych oraz rad naukowych.
Pochowany na cmentarzu komunalnym Północnym w Warszawie (kw. W-VI-3, rząd 7, grób 9)Andrzej Liczbiński „Wykaz profesorów Politechniki Warszawskiej zmarłych w latach 1988–2000” Biblioteka Główna Politechniki Warszawskiej Muzeum, Warszawa 2000.
Dorobek naukowy Wiesław Kawecki był współautorem polskiej metody tzw. kwaśnej wytwarzania tlenku glinu z surowców krajowych nieboksytowych oraz autorem patentów. Pozostawił ponad 90 publikacji, rozpraw naukowych z zakresu fizykochemii, problematyki procesów technologicznych chemii nieorganicznej i inżynierii reakcji chemicznych. Był współautorem i autorem podręczników akademickich „Technologia chemiczna nieorganiczna” (1948), „Podstawy ogólne technologii chemicznej” (1973, w jęz. ros. 1977, w jęz. słow. 1980).
Nagrody i odznaczenia Nagrody Nagroda specjalna „Mistrz technologii” (1962); Dziewięć nagród resortowych, w tym sekretarza naukowego Polskiej Akademii Nauk (1962-1980); Nagroda państwowa I stopnia (zespołowa) (1968).
Odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski; Medal 10-lecia Polski Ludowej; Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju”; Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju”; Medal Komisji Edukacji Narodowej.
Przypisy
Bibliografia Informator biograficzny Kto jest kim w Polsce, s. 515. Wyd. Interpress Warszawa 1989, .
Kategoria:Absolwenci Politechniki Warszawskiej Kategoria:Członkowie Związku Walki Zbrojnej Kategoria:Pochowani na cmentarzu komunalnym Północnym w Warszawie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Polscy fizykochemicy Kategoria:Urodzeni w 1918 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Warszawskiej Kategoria:Zmarli w 2000 Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej