Antonio Paracca (ur. 11 października 1722 w Castello Valsolda) we Włoszech – włoski architekt, przedstawiciel późnego baroku, od lat 50. XVIII wieku działał na północno-wschodnich terenach Rzeczypospolitej Obojga Narodów.
Jego rodzicami byli Domenico i Marta (córka Francesca Merlini i Cecylii). Rodzicami chrzestnymi byli Domenico Fontana oraz Anna Maria, matka Dominika Merliniego (ulubionego architekta króla Stanisława Augusta Poniatowskiego)Mariusz Karpowicz, Wileńska odmiana architektury XVIII wieku, Wydawnictwo: Muzeum Pałac w Wilanowie, Warszawa 2012, ..
W 1751 roku jest wzmiankowany jego pobyt w Warszawie. Antonio Paracca był nadwornym architektem rodu Platerów mających posiadłości w Inflantach polskich (obecnie na terenie Łotwy). Przypuszczalnie na jego twórczość miał wpływ działający wcześniej w Rzeczypospolitej jego rodak Guido Antonio Longhi. Po pożarze w 1753 roku przybył do Grodna, gdzie zatrudnił go Antoni Tyzenhauz.
W Inflantach polskich kupił majątek w powiecie lucyńskim i ożenił się z Polką pochodzącą z rodziny Małachowskich, z którą miał trzech synów. Dwaj jego synowie służyli w Wojsku Polskim, a trzeci po Powstaniu styczniowym został zesłany przez Rosjan na Syberię.
Przypuszczalne realizacje:
Krasław – Biblioteka Platerów (1759) Kościół w Berezweczu (1756-1763) Wilno – „Bramka Bazyliańska” przy klasztorze Bazylianów Druja – kościół Dominikanów Druja – zwieńczenie wieży i brama do kościoła Bernardynów Druja – Synagoga żydowska Piedruja – kościół Iłukszta – kościół (1762) Posiń - wieża kościoła dominikanów (1753-1761) Grodno - przypuszczalnie zwieńczenie wieży kościoła bernardynów
Zobacz też Guido Antonio Longhi Barok wileński
Przypisy
Bibliografia Mariusz Karpowicz, Wileńska odmiana architektury XVIII wieku, Wydawnictwo: Muzeum Pałac w Wilanowie, Warszawa 2012, .
Kategoria:Architekci I Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie związani z Grodnem (I Rzeczpospolita) Kategoria:Włoscy architekci barokowi Kategoria:Włosi w I Rzeczypospolitej Kategoria:Urodzeni w 1722