7 Dywizja Pancerna – dywizja pancerna armii brytyjskiej, służąca z wyróżnieniem podczas II wojny światowej, gdzie jej dokonania w kampanii afrykańskiej przyniosły jej przydomek Szczury Pustyni (ang. Desert Rats).
Dywizja została utworzona po traktacie monachijskim w Egipcie w 1938 r. jako Dywizja Mobilna, a jej pierwszym dowódcą był teoretyk walk pancernych gen. Percy Hobart. W lutym 1940 r. nazwę jednostki zmieniono na 7 Dywizję Pancerną.
Dywizja walczyła w większości głównych bitew podczas kampanii w Afryce Północnej; później wylądowała na brzegu i walczyła w kampanii włoskiej na jej wczesnych etapach, po czym została wycofana do Wielkiej Brytanii, gdzie przygotowywała się do walk w północno-zachodniej Europie. Wylądowała w Normandii po południu w dniu inwazji, 6 czerwca 1944 r. i walczyła na froncie zachodnim aż do końca wojny, który zastał ją w Kilonii i Hamburgu w Niemczech.
Chociaż dywizja została rozwiązana w latach 50., jej tradycja (nazwa i naszywka mundurowa z „pustynnym szczurem”) są kontynuowane przez 7 Brygadę Pancerną.
Sformowanie thumb|left|Naszywka mundurowa 7 Dywizji Pancernej z wizerunkiem , „pustynnego szczura” Kiedy wojska włoskie zostały zgromadzone na potrzeby inwazji na Abisynię w 1935 r., w Egipcie Brytyjczycy utworzyli Siły Mobilne (ang. Mobile Force) na wypadek wojny. Jednak kiedy deszcz i burze piaskowe doprowadziły do zapadnięcia się pojazdów w grząskim gruncie, formacja ta stała się znana w szeregach brytyjskich jako „Niemobilna Farsa” (ang. Immobile Farce).
Po kryzysie monachijskim elementy, które miały stać się 7 Dywizją Pancerną, dotarły na Bliski Wschód w 1938 r., aby zwiększyć siły brytyjskie w Egipcie i utworzyć Dywizję Mobilną.
„Mobile Force” (początkowo „Matruh Mobile Force”) została sformowana na wybrzeżu Morza Śródziemnego około 190 km na zachód od Aleksandrii. Podstawą do powstania nowej jednostka była Kairska Brygada Kawalerii (trzy pułki pancerne: 7 Pułk Own's Queen Husars, 8 Pułk King's Royal Irish Hussars i 11 Pułk Huzarów) wspierana przez 3 Pułk Królewskiej Artylerii Konnej, kompanię Royal Army Service Corps i jednostkę sanitariatu polowego.
Formacja była zorganizowana jako brygada kawalerii (pułki huzarów z lekkimi czołgami, 15-to osobowe ciężarówki Forda i samochody pancerne), grupa czołgów (starsze czołgi średnie i lekkie oraz najnowsze czołgi lekkie) oraz „grupa uderzeniowa” (artyleria z 3,7-calowymi armatami górskimi i pojazdami gąsienicowymi do ich holowania).
Dołączył do niego 1. batalion Królewskiego Korpusu Strzelców z Birmy, a następnie jego pierwszy dowódca, gen. Percy Hobart. Hobart był ekspertem od walk pancernych i widział, że jego żołnierze byli odpowiednio przygotowani do boju na pustyni, pomimo słabego wyposażenia. Stewart Henry Perowne, attaché ds. public relations w ambasadzie brytyjskiej w Bagdadzie, być może nie bez powodu nazywał tę jednostkę „Mobile Farce”, ponieważ używała ona niektórych przestarzałych czołgów, takich jak Vickers Medium Tank Mark II.
W grudniu 1939 r. gen. Michael O'Moore Creagh zastąpił Hobarta, który popadł w niełaskę u swoich przełożonych.
Afryka Północna thumb|Lekki czołg Mk VI i ciężarówki 8 Pułku King's Royal Irish Hussars zebrane przed wyruszeniem na ćwiczenia na pustyni, 5 czerwca 1940 r. Dywizja docelowo miała być wyposażona w 220 czołgów. Jednak w chwili wybuchu II wojny światowej we wrześniu 1939 r. „Siły Mobilne” miały zaledwie 65 pojazdów. 16 lutego 1940 r. jednostka, która w połowie 1939 r. zmieniła nazwę na Dywizję Pancerną, stała się teraz 7 Dywizją Pancerną.
Po wypowiedzeniu wojny Wielkiej Brytanii przez Włochy i rozpoczęciu włoskiej inwazji na Egipt, alianckie Siły Pustyni Zachodniej pod dowództwem gen. Richarda O'Connora znajdowały się w znacznej mniejszości. Jednakże, armia włoska składała się głównie z piechoty; jej artyleria pochodziła z czasów I wojny światowej, nie miała samochodów pancernych i posiadała niewiele broni przeciwpancernej, skutecznej jedynie przeciw lżej opancerzonym pojazdom. Takie siły nie były w stanie dorównać Brytyjczykom. Siły Pustyni Zachodniej przeprowadzając operację Compass, na którą składał się szereg fragmentarycznych bojów stoczonych w okresie od grudnia 1940 r. do lutego 1941 r., pojmały 130 tys. Włochów, z czego 25 tys. tylko w jednym starciu pod Beda Fomm.
Podczas odwrotu Włochów w styczniu 1941 r. gen. O'Connor rozkazał Pustynnym Szczurom udać się na południe od Jebel Akhdar i odciąć włoskie siły pod Beda Fomm, podczas gdy oddziały australijskie spychały wroga na zachód. 7 lutego, ponieważ czołgi nie były w stanie posuwać się wystarczająco szybko, manewr poprowadziła sformowana ad hoc grupa bojowa złożona z samochodów, holowanej artylerii i piechoty, która dotarła do celu w 30 godzin, odcięła odwrót nieprzyjaciela i zniszczyła włoską 10 Armię. Płk John Combe poprowadził tę grupę, znaną od jego nazwiska jako „Combe Force”. Po tym czasie czołgi 7 Dywizji Pancernej, po ośmiu miesiącach walki, wymagały gruntownego przeglądu, a dywizja została wycofana do Kairu i tymczasowo przestała być dostępna jako formacja bojowa, zastąpiona w linii przez 2 Dywizję Pancerną.
thumb|left|2-funtowe działo przeciwpancerne obsadzone przez żołnierzy 2. batalionu Brygady Strzeleckiej Pułku The Prince Consort's Own, 24 marca 1942 r. Włosi okazali się tak słabi, że Adolf Hitler był zmuszony wysłać do Afryki Afrika Korps pod dowództwem gen. Erwina Rommla jako posiłki. W kwietniu 1941 r. wojska alianckie w Tobruku zostały odcięte od reszty sił przez atakujących Niemców i Włochów. 7 czerwca dywizja została ponownie przygotowana do walki w ramach operacji Battleaxe, otrzymując nowe czołgi i dodatkowy personel. W planie ataku dla zbliżającej operacji, dywizja została podzielona na dwie części, jedną nacierającą wzdłuż wybrzeża i drugą w głębi lądu. Jednak uderzenie liantów nie powiodło się, a 7 Dywizja Pancerna została zmuszona do wycofania się trzeciego dnia walk. 18 listopada w ramach operacji Crusader cała dywizja skoncentrowała się na przełamaniu frontu, gdzie stawiła czoła tylko osłabionej 21 Dywizji Pancernej. Jednak dowódca XXX Korpuu, gen. Willoughby Norrie, świadom tego, że 7 Dywizja Pancerna miała wtedy mniej 200 czołgów, postanowił zachować ostrożność. Podczas oczekiwania, wczesnym popołudniem 22 listopada, Rommel zaatakował Sidi Rezegh siłami 21 Dywizji Pancernej i zdobył lotnisko. Walka była desperacka i chaotyczna; za działania podczas tych dwóch dni walki bryg. John Campbell, dowodzący 7 Grupą Wsparcia, został odznaczony Krzyżem Wiktorii. Jednak niemiecka dywizja, pomimo znacznie słabszego komponentu czołgowego, okazała się lepsza w swojej taktyce łączenia działań różnych rodzajów wojsk, odpychając 7 Dywizję Pancerną, która straciła 50 czołgów (głównie z 22 Brygady Pancernej).
27 czerwca 1942 r. elementy 7 Dywizji Pancernej wraz z jednostkami 3 Pułku The King's Own Hussars doznały jednego z najtragiczniejszych przypadków bratobójczego ognia w tej wojnie, kiedy zostały zaatakowane przez grupę bombowców Vickers Wellington z RAF-u podczas dwugodzinnego nalotu w pobliżu Mersa Matruh w Egipcie. Co najmniej 359 żołnierzy zostało zabitych, a 560 odniosło rany.
Siły Pustyni Zachodniej później przekształciły się w kwaterę główną XIII Korpusu, jedną z głównych części 8 Armii, która od sierpnia 1942 r. dowodzona była przez gen. Bernarda Montgomery'ego. 7 Dywizja Pancerna brała udział w największych bitwach kampanii północnoafrykańskiej, w tym w obu bitwach pod El Alamein (pierwszej w lipcu 1942 r., która zatrzymała postęp wojsk Osi oraz drugiej w październiku-listopadzie 1942 r., która odwróciła losy wojny w Afryce Północnej).
7 Dywizja Pancerna, składająca się wówczas z 22 Brygady Pancernej i 131 Brygady Piechoty, dowodzona przez gen. Johna Hardinga, wzięła udział w kluczowych etapach bitwach kampanii tunezyjskiej, walcząc m.in. w bitwie pod El Agheila w grudniu. Do stycznia 1943 r. 8 Armia dotarła do Trypolisu, gdzie odbyła się parada zwycięstwa z udziałem 7 Dywizji Pancernej. Wśród odbierających paradę byli m.in. premier Wielkiej Brytanii Winston Churchill i gen. Alan Brooke, szef Imperialnego Sztabu Generalnego.
Dywizja, przejęta przez gen. George'a Erskine'a po ciężkiej ranie odniesionej przez Hardinga w styczniu, wzięła udział w bitwie o Medenine, a następnie w bitwie o linię Mareth w marcu. Pod koniec kwietnia, pod koniec kampanii, 7 Dywizja Pancerna została przeniesiona do IX Korpusu brytyjskiej 1 Armii w celu ataku na Medjez El Bab. Atak, w którym 7 Dywizja Pancerna rywalizowała z 6 Dywizją Pancerną 1 Armii w wyścigu do Tunisu, zakończył się sukcesem, a eskadra B 11 Pułku Huzarów przybyła do miasta po południu 7 maja; tuż za nim weszła 22 Brygada Pancerna i 131 Brygada PiechotyAnderson, op. cit., s. 14. Walki w Afryce Północnej dobiegły końca zaledwie kilka dni później, a prawie 250 tys. żołnierzy Osi poddało się aliantom.
Włochy thumb|left|Czołg M4 Sherman z 4 Pułku County of London Yeomanry przekraczający rzekę Volturno w Grazzanise, Włochy, 17 października 1943 r. Dywizja nie wzięła udziału w inwazji na Sycylię i pozostała w Homs w Syrii, aby szkolić się w działaniach desantowych, ale uczestniczyła we wczesnych etapach kampanii włoskiej. 7 Dywizja Pancerna wylądowała w Salerno 15 września 1943 r., aby odeprzeć ciężkie niemieckie kontrataki podczas bitwy o tamtejszy przyczółek (operacja Avalanche). Następnie, jako część brytyjskiego X Korpusu amerykańskiej 5 Armii gen. Marka W. Clarka, dowodzonego przez gen. Richarda McCreery'ego i wspieranego przez brytyjską 46 Dywizję Piechoty, 7 Dywizja Pancerna uderzyła dalej i zajęła Neapol. Szczury Pustyni, przyzwyczajone do walk na rozległej pustyni, musiały teraz przyzwyczaić się do wąskich, włoskich dróg. Dywizja przekroczyła rzekę Volturno w południowych Włoszech, budując most pontonowy. Utorowało to drogę wojskom alianckim zmierzającym na północ. 7 Dywizja Pancerna została następnie wycofana z linii frontu i była trzymana w rezerwie.
Na życzenie dowódcy brytyjskiej 8 Armii, gen. Bernarda Montgomery'ego, 7 Dywizja Pancerna została odwołana do Wielkiej Brytanii, wraz z 4 i 8 Brygadami Pancernymi oraz 50 i 51 Dywizjami Piechoty, które widział on jako przyszłych uczestników inwazji na Europę Północno-Zachodnią z brytyjską 2 Armią. 7 Dywizja Pancerna, który przekazała swoje zużyte i połatane pojazdy kanadyjskiej 5 Dywizji Pancernej, opuściła Włochy pod koniec grudnia 1943 r. i przybyła do Glasgow na początku stycznia 1944 r. Wielu spośród jej żołnierzy do tamtej pory przebywało za granicą przez ponad pięć lat.
Europa Północno-Zachodnia thumb|Niemieccy jeńcy przeszukiwani przez żołnierzy 1. batalionu Brygady Strzelców The Prince Consort's Own ze składu 7 Dywizji Pancernej niedaleko Tilly-sur-Seulles, Normandia, 13 czerwca 1944 r. W Wielkiej Brytanii dywizja została ponownie wyposażona w nowe czołgi Cromwell, a w kwietniu i maju otrzymała 36 Shermanów Firefly; wystarczająco dużo, aby zorganizować każdy oddział tak, aby dysponował zarówno działami 75 mm czołgów Cromwell, jak i 17-funtowymi armatami czołgu Firefly. Szczury Pustyni byli w tamtym czasie jedyną brytyjską dywizją pancerną, która używała Cromwella jako głównego czołgu bojowego.