Maksymilian SoldenhoffBogusław Polak, Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945, s. 140 wymienia nazwisko „Sondenhoff”. (ur. 5 listopada 1890 w Nowym Mieście nad Pilicą, zm. prawdopodobnie 8 listopada 1940) – porucznik Armii Wielkopolskiej i Wojska Polskiego, uczestnik powstania wielkopolskiego i wojny polsko-ukraińskiej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 5 listopada 1890 w rodzinie radcy stanu i barona Jana Soldenhoffa h. wł. (1860–1907) i Aldony Leontyny z Kozłowskich h. Jastrzębiec (1872–1951). Miał rodzeństwo: Kazimierza, Aldonę (1897–1959), Jerzego (zm. 1920), Jana (?), Izabellę (1900–1978) i Antoniego (1901–1954). Początkowo naukę pobierał w domu, a następnie do 1907 uczęszczał do prywatnego gimnazjum w Warszawie. Ukończył trzyletnie studia agronomiczne. Od 1 marca 1913 pracował jako urzędnik gospodarczy na Pomorzu.

Od 6 stycznia 1919 służył w oddziałach powstańczych Armii Wielkopolskiej. W szeregach odrodzonego Wojska Polskiego brał udział w walkach obrony Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej w składzie ochotniczej kompanii poznańsko-lwowskiej. Szczególnie odznaczył się w walce „na tyłach npla. k. Mielnika gdzie na czele plutonu wziął 40 jeńców, (podczas) walki w Dołhomościskach (17 III t.r) i przeprowadzenie ataku pod Zborowem (17 VI t.r.) odznaczony Orderem Virtuti Militari. Otrzymał też osobistą pochwałę od gen. W. Sikorskiego”. 1 lipca 1920 został przeniesiony na własna prośbę do rezerwy.

W okresie dwudziestolecia międzywojennego pracował jako kupiec i urzędnik ubezpieczeniowy, m.in. jako dyrektor Towarzystwa Ubezpieczeń „Powszechna Asekuracja w Tryjeście” w Poznaniu. W lipcu 1928 został zwolniony od powszechnego obowiązku wojskowego.

„Jesienią 1939 aresztowany przez gestapo, skazany na śmierć i stracony”. Brak dokładnych danych na temat daty śmierci oraz miejsca pochówku. Symboliczny grób wraz z datą śmierci znajduje się na cmentarzu w Toruniu na grobie żony Marii oraz na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 47-1-20).

Życie prywatne Żonaty z Marią Kałamajską (1897–1967). Mieli czworo dzieci: Marię (1920–1994), Antoniego (1923–1999), Janinę (1927–2002) i Stanisława Ryszarda (1928–2019).

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5735 – 1922 Krzyż Walecznych Srebrny Krzyż Zasługi – 24 grudnia 1928 „za zasługi, położone w powstaniu Wielkopolskiem”M.P. z 1928 r. nr 297, poz. 732. Krzyż Obrony Lwowa Odznaka pamiątkowa „Orlęta”

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Ludzie urodzeni w Nowym Mieście nad Pilicą Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Obrony Lwowa Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni odznaką pamiątkową „Orlęta” Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Porucznicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Upamiętnieni symbolicznym grobem na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1940