Andrzej Morawski (ur. 14 września 1901 w Szczytach, zm. 30 września 1966 w Warszawie) – polski przewodnik turystyczny i technik, kawaler Orderu Virtuti Militari, kapral rezerwy Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 14 września 1901 w folwarku Szczyty, w ówczesnym powiecie radomskim guberni radomskiej, w rodzinie Michała (rolnika) i Marii z Jaworskich. W roku szkolnym 1916/1917 uczęszczał do szkoły ludowej w Brzeźcach.
1 listopada 1918 wstąpił do oddziału Polskiej Organizacji Wojskowej w Białobrzegach. 11 listopada 1918, po rozbrojeniu Niemców na terenie powiatu grójeckiego i radomskiego, został wcielony z całym oddziałem POW do 24 pułku piechoty. W szeregach tegoż pułku uczestniczył w wojnie z bolszewikami, walcząc w ramach Frontu Litewsko-Białoruskiego. Awansowany do kaprala. Odznaczył się 11 lipca 1920. Dowódca I batalionu 24 pp porucznik Antoni Żółkiewski we wniosku na odznaczenie Orderem Virtuti Militari napisał 24 sierpnia 1920: „podczas przedzierania się baonu przez zajęte bolszewikami miasto Mińsk, kapral Morawski Andrzej na silny ogień z okien domów bocznych ulic, wśród ogólnego popłochu, nie tracąc zimnej krwi podjął pozostawionego na ulicy ciężko rannego szer. Rakfała, opatrzył go i wyprowadził z miasta. W każdej chwili był narażony na odcięcie przez patrole kozackie. Wyprowadził również jeden karabin maszynowy. Dnia 2 sierpnia 1920 (pod Wysokiem Mazowieckiem) mając sekcję odpierał następującego wroga. Został ciężko ranny. Ostatni został wzięty z pozycji”. 25 lutego 1921 został przeniesiony do rezerwy.
W kwietniu 1922 znalazł zatrudnienie przy odbudowie Zamku Królewskiego w Warszawie, a z początkiem kwietnia 1924 r. został przewodnikiem po tymże zamku. Do 1939 pracował także jako przewodnik po Galerii Sztuk Pięknych.
W czasie okupacji niemieckiej uczestniczył w ratowaniu zgromadzonych na Zamku dzieł sztuki.
Po zakończeniu II wojny światowej pozostał w stolicy i pracował w Instytucie Historii Sztuki Polskiej Akademii Nauk na stanowisku technika.
Był żonaty z Anną, z domu Pękalską, miał czworo dzieci: Zbigniewa (ur. 1925), uczestnika powstania warszawskiego, Annę (ur. 1926), uczestniczkę powstania warszawskiego, Wiesławę (ur. 1930) i Joannę (ur. 1944).
Zmarł w Warszawie, pochowany 4 października 1966 na cmentarzu Bródnowskim (kwatera 108K-1-18).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 2042 (19 lutego 1922) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955) - Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r. nr 0/196 - na wniosek Ministra Kultury i Sztuki. Odznaka za Rany i Kontuzje z dwiema gwiazdkami
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Odznaką za Rany i Kontuzje Kategoria:Pochowani na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie Kategoria:Podoficerowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Przewodnicy turystyczni Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1901 Kategoria:Zmarli w 1966 Kategoria:Żołnierze 24 Pułku Piechoty (II RP)