Tadeusz Bocheński (ur. w Kijowie, zm. 25 kwietnia 1968 w Warszawie) – recytator, piosenkarz, konferansjer, lektor, spiker Polskiego Radia.
Życiorys Syn Dominika. Studiował polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. W 1921 debiutował jako recytator na przedstawieniu zorganizowanym przez Akademickie Koło Muzyczne. Kontakt z mikrofonem radiowym rozpoczął od 12 marca 1926 w Polskim Towarzystwie Radiotechnicznym, które nadawało program eksperymentalny. Następnie rozpoczął pracę w Polskim Radiu jako spiker. Po raz pierwszy przed mikrofonem Polskiego Radia stanął 26 kwietnia 1926. Prowadził codzienny program radiowy oraz m.in.: „Kwadranse literackie”, „Wigilię dla samotnych”, „Podwieczorki przy mikrofonie”, brał udział w słuchowiskach, wygłaszał recytacje w „Kwadransach prozy i poezji”, był konferansjerem. W latach 30. nagrał recytacje wybitnych dzieł literatury polskiej (a także kilka piosenek) dla Syreny Record. W 1932 wystąpił w filmie „Rok 1914” w reż. Henryka Szaro, w 1933 wziął udział w filmie „Każdemu wolno kochać” w reż. Mieczysława Krawicza i Janusza Warneckiego jako głos spikera radiowego. W 1937 w nowo powstałej radiostacji PR Warszawa II prowadził popularne wśród słuchaczy dialogi z Jerzym Rolandem (autorem tekstów, spikerem i aktorem)Jerzy Krzyś, Epitafium dla aktora. Jerzy Roland s. 193.. Źródłem inspiracji do tych audycji, pełnych ironicznego dowcipu, były kulturalne plotki w kawiarniach: „Europejska” oraz „SIM” (Sztuka i Moda – przy ul. Królewskiej w Warszawie, nazywanej też elitarnym salonem literacko-muzycznym stolicy). mały|240x240px|Wywiad Tadeusza Bocheńskiego z Zofią Batycką, przed mikrofonem Polskiego Radia (1930–1932) Po wybuchu II wojny światowej, podczas okupacji niemieckiej występował w teatrze podziemnym, uczestniczył w występach w kawiarniach i lokalach warszawskich, m.in. w imprezach artystycznych organizowanych przez Adama Didura, w restauracji „Gastronomia”, kawiarni „Swann” i innych. Pełnił funkcje administratora Teatru Bohema oraz gospodarza sali w restauracji „Cristal”.
Po wojnie, w 1945 powrócił do pracy w Polskim Radiu, w którym ponownie pracował jako spiker, prowadził „Koncerty Życzeń Muzyki Poważnej”. Należał także do kabaretu literackiego „Kukułka”, użyczał głosu w słuchowiskach Teatru Polskiego Radia (1953–1963), wystąpił w Teatrze Telewizji w roli Spikera polskiego w spektaklu „Piąta bomba” w reż. Józefa Słotwińskiego (1965).
Od 1946 był członkiem Związku Artystów Scen Polskich. W 1958 wydał wspomnienia pt. Znam tylko Twoje listy... Życiu i pracy zawodowej Tadeusza Bocheńskiego, spikera Polskiego Radia został poświęcony film dokumentalny pt. „Jak zostałem spikerem” w reż. Grzegorza Dubowskiego (1967).
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 39-2-2).
Publikacje mały|Tadeusz Bocheński (lata 60.) Bocheński T., Znam tylko Twoje listy... (wspomnienia spikera), Wydawnictwo Iskry, Warszawa 1958, s.164. Bocheński T., Halo! Tu Polskie Radio Warszawa, Nasza Księgarnia, Warszawa 1963, s. 32.
Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (29 maja 1956) „w związku z 30-leciem pracy spikerskiej”. Złoty Krzyż Zasługi (8 lipca 1954) „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w pracy zawodowej”. Srebrny Krzyż Zasługi (4 czerwca 1946) „za zasługi przy odbudowie i rozwoju radiofonii polskiej”. Medal 10-lecia Polski Ludowej (7 stycznia 1955) - Uchwała Rady Państwa z dnia 7 stycznia 1955 r. nr 0/31 - na wniosek Komitetu do Spraw Radiofonii „Polskie Radio”. mały|Grób Tadeusza Bocheńskiego na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie
Przypisy
Kategoria:Ludzie Polskiego Radia Kategoria:Ludzie urodzeni w Kijowie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1900 Kategoria:Zmarli w 1968