Józef Franciszek Langner (ur. 2 lipca 1896 w Żarach, zm. 17 grudnia 1960 w Hereford) – kanonier artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 2 lipca 1896 w rodzinie Leona i Michaliny z d. Liwińska. Absolwent szkoły powszechnej. Od 1918 w szeregach odrodzonego Wojska Polskiego w 1 baterii 1 dywizjonu artylerii, z którą brał udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej.
Szczególnie zasłużył się 20 kwietnia 1919 podczas walk o Wilno gdzie „z otwartych pozycji ostrzeliwał bolszewików, m.in. stanowiska km, broniąc dostępu do mostu Zielonego. Wytrwał na stanowisku aż do trafienia w głowę”. Za tę postawę odznaczony Orderem Virtuti Militari.
Zwolniony z wojska w 1921 jako inwalida wojenny. Pracował następnie w gospodarstwie rolnym które otrzymał w osadzie wojskowej w Radziwiłłowie.
10 lutego 1940 aresztowany i wywieziony w głąb ZSRR przez NKWD. Wraz z Armią gen. Andersa przedostał się do Palestyny. Następnie został zwolniony z wojska w 1943 ze względu na inwalidztwo. W 1947 przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie zmarł w 1960.
Życie prywatne Żonaty z Józefą z d. Kotlarz. Mieli troje dzieci.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3114 – 1922
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy zesłańcy w ZSRR 1940–1941 Kategoria:Uczestnicy walk o Wilno (1918–1919) Kategoria:Żołnierze 1 Dywizjonu Artylerii Konnej Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego na emigracji w Wielkiej Brytanii po II wojnie światowej Kategoria:Urodzeni w 1896 Kategoria:Zmarli w 1960