U2 – irlandzki zespół rockowy, powstały w Dublinie w 1976, początkowo występujący pod nazwami Feedback i The Hype. W jego skład wchodzą: Bono, The Edge, Adam Clayton i Larry Mullen Jr.
Zespół do połowy lat 80. zyskał międzynarodowy rozgłos, przede wszystkim za sprawą pełnego pasji wokalu Bono (tenor, baryton, lekki falset), oryginalnego stylu gitarowego The Edge’a i repertuaru składającego się głównie z melodyjnych, a jednocześnie przepełnionych emocjami utworów, z których część stała się światowymi przebojami (m.in. „Sunday Bloody Sunday”, „New Year’s Day”, „Pride (In the Name of Love)”, "With or Without You, I Still Haven’t Found What I’m Looking For", Desire",„Angel of Harlem” w latach 80. „One” w latach 90 czy „Beautiful Day” w latach 00). Największy sukces odniósł w 1987 po wydaniu albumu pt. The Joshua Tree, który pozostaje najlepiej sprzedającym się krążkiem zespołu, a pierwszy singel z płyty – „With or Without You” – jako pierwszy w dorobku grupy dotarł na szczyt listy Hot 100. Zespół sprzedał łącznie ponad 150 mln płyt na całym świecie i plasuje się na 16. miejscu wszech czasów w tej dziedzinie.
W 2005 został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame.
Historia Początki (1976–1979) Zespół powstał w 1976 z inicjatywy 15-letniego perkusisty Larry’ego Mullena, który w ogłoszeniu wywieszonym na tablicy ogłoszeń szkoły Mount Temple Comprehensive School w Dublinie (do której uczęszczał) napisał, że poszukuje chętnych do założenia zespołu rockowego. Na spotkanie założycielskie, które odbyło się w jego domu, przyszło sześć osób, przy czym Ivan McCormick, pomimo posiadania własnego sprzętu (gitara i wzmacniacz), od razu zrezygnował, gdy się okazało, że nie potrafi grać; Paul Hewson został wokalistą, bracia Dik i David Evansowie byli gitarzystami, a Adam Clayton (przyjaciel Evansów) grał na gitarze basowej. Muzycy pierwsze próby odbyli w kuchni u Mullenów. Początkowo stanowili kwintet i w tym składzie – pod nazwą Feedback – zagrali swój pierwszy koncert, który odbył się w szkole Mount Temple. Zyskali rozgłos wśród dublińskiej młodzieży i wkrótce zagrali koncert na dublińskim parkingu dla 700 osób. Większość ich początkowego materiału składała się z coverów, a na ich repertuar wpływ miały grupy punkrockowe: The Jam, The Clash, Buzzcocks i Sex Pistols. Pierwsze koncerty organizował grupie Clayton, który także zaprojektował pierwsze logo zespołu. Za radą znajomych, Steve’a Averilla i Steve’a Rapida, wkrótce zmienili nazwę na The Hype. Wzięli udział w szkolnym konkursie talentów, ale ich interpretacja przebojów grupy The Beach Boys nie zyskała uznania nauczycieli.
Odbywali cotygodniowe próby w szkolnej sali muzycznej, na której grali piosenki Boba Dylana oraz zespołów The Beatles i The Beach Boys, a także własne utwory. Pierwsze regularne koncerty grali co poniedziałki w klubie McGonagles w Dublinie. Wiosną 1978 wystąpili w telewizyjnym programie dla młodzieży Young Line, w którym zagrali numer „Street Mission”. 17 marca tego samego roku zwyciężyli w konkursie talentów w Limerick, a w nagrodę otrzymali 500 funtów. Jeden z jurorów konkursu, Jackie Hayden (dyrektor marketingu wytwórni CBS), wkrótce zaproponował im nagranie demo, ale zarejestrowane w studiu CBS piosenki nie zyskały uznania wytwórni.
Zespół po odejściu Dicka Evansa w połowie marca 1978 przyjął nazwę U2, którą wymyślił Steve Averill, zapożyczając ją od amerykańskiego samolotu szpiegowskiego. Averill wcześniej przedstawił muzykom sześć potencjalnych nazw, m.in. Flying Tigers. Grupa w kwietniu 1978 nagrała demo z piosenkami „Shadows and Tall Trees”, „The Fool” i „Stories for Boys” w Keystone Studios. Podczas kolejnej sesji nagraniowej, tym razem w Eamon Andrews Studios, muzycy nagrali utwory: „Alone in the Light”, „Another Time, Another Place” i „Life on a Distant Planet”. W połowie 1978 nawiązali współpracę menedżerską z Paulem McGuinnessem, który został im przedstawiony przez Billa Grahama, dziennikarza magazynu „Hot Press”, który zapamiętał zespół z konkursu talentów w Limerick. We wrześniu 1978 zagrali jako support grupy The Stranglers w Top Hat Ballroom przed 2,5-tysięczną publicznością. W listopadzie odbyli drugą sesję nagraniową w Keystone Studios, podczas której zarejestrowali piosenki: „Street Mission”, „Shadows and Tall Trees”, „Stories for Boys” i „The Fool”. Z kilkoma egzemplarzami swojej kasety z demówkami wyruszyli do Londynu, gdzie zainteresowali swoją muzyką tamtejszych dziennikarzy – wzmianki o debiutującej grupie z Dublina znalazły się m.in. w czasopismach: „Melody Maker”, „Sounds” i „Record Mirror”.
McGuinness próbował zainteresować muzyką zespołu przedstawicieli przemysłu muzycznego w Londynie. Zwrócił na grupę uwagę Casa De Whalleya, łowcy talentów z londyńskiego oddziału CBS Records, który zgodził się nadzorować produkcję ich debiutackiej EP-ki. Minialbum pt. Three, wydany 26 września 1979 na 12-calowym winylu w limitowanym nakładzie 1000 sztuk, zawierał utwory „Out of Control”, „Stories for Boys” i „Boy/Girl”, które prezentowali na koncertach i które nagrali w sierpniu 1978 w Windmill Lane Studio. Piosenki jeszcze przed premierą EP-ki wyemitowano w audycji Dave Fanning Rock Show w radiu 2FM, a słuchacze w głosowaniu zdecydowali, że singlem promującym minialbum powinien być utwór „Out of Control”. Cały nakład EP-ki rozszedł się w dzień po premierze, dzięki czemu zespół trafił na irlandzką listę przebojów. Do końca 1979 zagrali serię plenerowych koncertów w Dublinie i wystąpili jako support grupy Squeeze w Belfaście, a w grudniu odbyli klubową trasę po Londynie, która nie przyciągnęła dużej publiczności. Przez błędy organizatorów, byli przedstawiani jako „The U2s”, „V2” czy „UR”. W ramach londyńskiej trasy wystąpili jako support zespołu Talking Heads, których koncerty otwierali również w kolejnym roku.
Pierwsze młodzieńcze płyty (1980–1983) Jeszcze przed powrotem z trasy po Anglii, zarejestrowali w londyńskim studiu CBS dwie piosenki: „Another Day” i „Pete the Chop”. 26 lutego 1980 nakładem CBS Ireland wydali singiel z utworami „Another Day” i „Twilight”, który wzbudził duże zainteresowanie w Irlandii. Tego samego dnia zagrali koncert na arenie Dublin Boxing Stadium, który samodzielnie zorganizowali i wypromowali. Występem zdobyli uznanie Billa Stewarta, łowcy talentów z Island Records, który zaoferował im podpisanie kontraktu z wytwórnią na wydanie czterech płyt. Po sfinalizowaniu umowy w marcu przystąpili do nagrań singla „11 O’Clock Tick Tock”, który ukazał się w maju, ale nie odniósł sukcesu. W lipcu wystąpili na Dublin Festivalu 1980, a od lipca do września w Windmill Lane Studios nagrali materiał na swój debiutancki album, którego producentem był Steve Lillywhite. Płytę zapowiedzieli singlami: „A Day Without Me” i „I Will Follow”, a drugi z nich był emitowany w amerykańskim radiu. Przed wydaniem albumu rozpoczęli trasę koncertową „Boy Tour” obejmującą występy w Europie, w tym koncert na festiwalu Rock on the Tyne w Gateshead. Wydana w październiku 1980 płyta pt. Boy uzyskała pozytywne recenzje, ale dotarła do zaledwie 52. miejsca na liście UK Albums Chart. Pod koniec roku zadebiutowali koncertowo w USA, dając serię 10 występów w kraju, w tym premierowy w Ritz Ballroom w Nowym Jorku.
W 1981 napięcia między muzykami i presja spełnienia oczekiwań niemal doprowadziły do rozpadu zespołu. Bono, The Edge i Mullen w tym czasie byli także zaangażowani w działalność charyzmatycznej grupy chrześcijańskiej Shalom Fellowship w Dublinie, która krytycznie oceniała ich działalność muzyczną, w związku z czym Bono i The Edge rozważali odejście z U2, ale ostatecznie opuścili Shalom. W czerwcu premierę miał „Fire”, pierwszy singiel zapowiadający ich nową płytę, z którym zadebiutowali na liście UK Singles Chart, zajmując na niej 35. miejsce. Utwór wylansowali dzięki występowi w programie telewizyjnym Top of the Pops w BBC. Bono pod koniec amerykańskiej części „Boy Tour” zgubił w Seattle torbę zawierającą teksty i pomysły na następną płytę, dlatego muzycy podczas dwumiesięcznej, wakacyjnej sesji nagraniowej w Windmill Lane Studio musieli w dużej mierze improwizować. Wyprodukowany przez Steve’a Lillywhite’a October, który został wydany w październiku 1981, zebrał pochlebne recenzje. O ile pochodzący z płyty singiel „Gloria” dotarł do zaledwie 55. miejsca na UK Singles Chart, o tyle tytułowy utwór zajął 11. miejsce na tej liście. Muzycy po wydaniu płyty wyruszyli w cieszącą się powodzeniem trasę koncertową po Europie i USA, która obejmowała występy na kilku festiwalach muzycznych w Wielkieu Brytanii i Irlandii. Podczas trasy poznali fotografa Antona Corbijna, który później został ich głównym fotografem i miał duży wpływ na ich wizerunek publiczny. W marcu 1982 wydali singiel „A Celebration”, który dotarł do zaledwie 47. miejsca na UK Singles Chart. W tym samym roku ich nowym menedżerem koncertowym został Dennis Sheehan. thumb|U2 podczas koncertu na US Festival nieopodal w Devore w San Bernardino (Kalifornia) (1983) Po zakończeniu trasy przenieśli się do wynajętego domku w Howth, gdzie napisali nowe piosenki na trzeci album. Płytę nagrali od września do listopada 1982 w Windmill Lane Studios, a za jego produkcję ponownie odpowiadał Steve Lillywhite. Premierę albumu poprzedzili grudniową trasą koncertową po Wielkiej Brytanii, Irlandii i Europie oraz wydaniem 1 stycznia 1983 singla „New Year’s Day”, który stał się przebojem, podobnie jak piosenka „Sunday Bloody Sunday”. 28 lutego zaprezentowali album pt. War, na którym poruszyli przede wszystkim tematykę wojenną, w tym wewnętrzne i zewnętrzne konflikty, ale też walkę o miłość. Płyta osiągnęła komercyjny sukces, debiutując na pierwszym miejscu na UK Albums Chart. Muzycy po premierze albumu odbyli kolejną trasę koncertową po Europie i USA, m.in. wystąpili na festiwalu Rock Day w Devore (w kalifornijskim San Bernardino) dla 125-tysięcznej publiczności. 25 czerwca zagrali koncert w amfiteatrze Red Rocks, który został wyemitowany w programie The Tube w Channel 4, a w 1999 został uznany przez magazyn „Entertainment Weekly’ za jeden ze „100 najwspanialszych momentów rocka”. Zapis występu wydali w listopadzie 1983 na albumie koncertowym pt. Under a Blood Red Sky, który osiągnął gigantyczny sukces komercyjny: dotarł do drugiego miejsca na UK Albums Chart i uzyskał certyfikat potrójnie platynowej płyty w Wielkiej Brytanii za sprzedaż w ponad milionowym nakładzie, a także zajął 28. miejsce na amerykańskiej liście Billboard 200. Magazyn „Rolling Stone” uznał U2 za najlepszy zespół rockowy roku. Muzycy pod koniec 1983 uruchomili niezależną wytwórnię płytową Mother Records, w której zajmowali się promocją początkujących irlandzkich wykonawców.
Sukces artystyczny i zdobycie międzynarodowej popularności (1984–1990)