Jerzy Marcinkiewicz (ur. 18 kwietnia 1894 w Burbiszkach, zm. 30 listopada 1926 w Wilnie) – żołnierz armii rosyjskiej i starszy wachmistrz kawalerii Wojska Polskiego, uczestnik I wojny światowej i wojny polsko-bolszewickiej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie Feliksa i Anny z d. Sacewicz. Absolwent gimnazjum. W latach 1912–1917 żołnierz armii rosyjskiej. Następnie w I Korpusie Polskim w Rosji, gdzie służył w 2 pułku ułanów. Od listopada 1918 już w odrodzonym Wojsku Polskim i odtworzonym 2 pułku ułanów. Wraz z pułkiem walczył na frontach wojny polsko-bolszewickiej.
Szczególnie zasłużył się 4 sierpnia 1920 w bitwie pod Ostrołęką, gdzie „przy konnej szarży na wieś Zabiele brawurowo zaatakował stanowiska 5 km”. Za tę postawę został odznaczony Orderem Virtuti Militari.
Zmarł w szpitalu wojskowym w Wilnie. Nie był żonaty.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4007 – 30 czerwca 1921 Krzyż Walecznych trzykrotnie
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Podoficerowie kawalerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w 1928 Kategoria:Żołnierze I Korpusu Polskiego w Rosji 1917–1918 Kategoria:Żołnierze 2 Pułku Ułanów Grochowskich