Dolores Soler-Espiauba Conesa (ur. 7 września 1935 w Kartagenie) – hiszpańska pisarka.
Życiorys Jest absolwentką filologii germańskiej i hiszpańskiej na Uniwersytecie Complutense w Madrycie. Pracowała jako nauczycielka w Polsce, Francji oraz Portugalii. W 1974 osiedliła się w stolicy Belgii, gdzie pracowała jako tłumaczka i nauczycielka w siedzibie Unii Europejskiej.
Zdobyła kilka nagród za opowiadania, a jej działalność literacka rozwinęła się po otrzymaniu w 1987 pierwszej nagrody w kategorii krótka powieść za debiutancką powieść Los Cobardes. Rok później za powieść Mujer con paisaje de lluvia zdobyła Premio Felipe Trigo po raz drugi.
W kolejnych latach otrzymywała liczne nagrody, wśród nich Premio Andalucía de Novela za utwór Hermana Ana, ¿Qué ves? z 1990, Premio Azorín w 1991 za powieść Elisa o el pasado imperfecto, Premio Café Gijón w 1992 za El oro y el moro oraz w 2007 Premio Gabriel Miró de Cuentos za opowiadanie La tumba del rey Baltasar.
Poza publikowaniem powieści i opowiadań, współpracuje z magazynami literackimi i językowymi, gdzie drukuje artykuły dydaktyczne przeznaczone dla studentów uczących się hiszpańskiego jako języka obcego.
Twórczość Powieści Los canardos, 1987 (VII Premio Felipe Trigo) Mujer con paisaje de lluvia, 1988 (VIII Premio Felipe Trigo) Crónica del olvido, 1988 (Premio Café Iruña) Hermana Ana, ¿Qué ves?, 1990 (V Premio Andalucía) Elisa o el pasado imperfecto, 1992 (Premio Azorín de Novela) El oro y el moro. Alicante, 1992 (Premio Café Gijón) La mancha de la mora, 1997
Opowiadania Doce rosas para Rosa, 1989 Ladrón de guante negro, 1989 Más se perdió en Cuba, 1995 Moros y Cristianos, 1995 ...Pero se casan con las morenas, 1995 Más conchas que un galápago, 1998 Guantanameras, 1997 Un taxi hacia Coyoacán, 1998 Mirta y el viejo señor, 1998 La vida es un tango, 1998 La tumba del rey Baltasar, 2007
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Urodzeni w 1935 Kategoria:Hiszpańscy pisarze