Władysław Kędzierski (ur. 26 sierpnia 1898 w Tyblach, zm. 2 stycznia 1955 w Pruszczu Gdańskim) – podoficer saperów i chorąży piechoty Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, oficer Armii Krajowej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Jana i Marii z domu Hytra, urodzony 26 sierpnia 1898 we wsi Tyble.

Ukończył szkołę powszechną i wyuczył się zawodu ślusarza. W maju 1914 r. wyjechał za pracą do Francji, gdzie zastał go wybuch I wojny światowej. Do Polski powrócił w listopadzie 1918 roku i wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. Od lutego 1919 r. w odrodzonym Wojsku Polskim, ukończył szkołę podoficerską w Warszawie i otrzymał przydział do 1 kompanii VIII batalionu saperów. Następnie przeniesiony do XXIX batalionu saperów, walcząc w szeregach którego wykazał się męstwem, za co odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Nadanie to zostało następnie potwierdzone dekretem Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego L. 13885/V.M. z dnia 4 sierpnia 1922 roku (opublikowanym w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 41 z dnia 27 października 1922 roku).

Awansowany do rangi sierżanta służby stałej saperów w roku 1920, po wojnie pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy. Ukończył w Białymstoku kurs maturalny dla wojskowych i złożył egzamin dojrzałości. Służył kolejno w wileńskim 3 batalionie saperów (do lipca 1928 r.), poznańskim 7 batalionie saperów i, od lipca 1930 roku, w 56 pułku piechoty Wielkopolskiej z Krotoszyna. Przechodząc do krotoszyńskiego pułku posiadał już stopień starszego sierżanta w korpusie administracji. W roku 1936 ukończył Dywizyjny Kurs Podchorążych przy 25 Dywizji Piechoty w Szczypiornie, a z dniem 19 marca 1939 roku awansowany został do rangi chorążego.

W sierpniu 1939 roku wraz z batalionem zapasowym 56 pułku piechoty został skierowany do Kielc (do Ośrodka Zapasowego 25 Dywizji Piechoty). W toku działań wojennych dotarł do Husiatyna gdzie wpadł w ręce Ukraińców. Następnie przebywał w niewoli sowieckiej, w obozie w Starobielsku. Na skutek wymiany jeńców trafił w dniu 27 września 1939 r. do niewoli niemieckiej, w której przetrzymywany był w obozie pod Stuttgartem. We wrześniu 1940 r., symulując niezdolność do pracy, został zwolniony jako inwalida wojenny i powrócił do Krotoszyna. Tam przystąpił do struktur Armii Krajowej, w której został mianowany podporucznikiem, a następnie awansowany do stopnia porucznika. Po aresztowaniach w lecie 1944 roku ukrywał się w Gorzupi. W styczniu 1945 r. organizował samoobronę Krotoszyna i komendę garnizonu. Powołany na stanowisko komendanta powiatowego i miejskiego Milicji Obywatelskiej, działał jednocześnie w Wielkopolskiej Samodzielnej Grupie Ochotniczej „Warta”. Aresztowany przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa, uciekł i ukrywał się w Lęborku. W kwietniu 1947 r. w wyniku ogłoszonej amnestii ujawnił się. We wrześniu tegoż roku został ponownie aresztowany i skazany na pięć lat więzienia. W sierpniu 1948 roku został zwolniony w wyniku długotrwałych starań rodziny. Prześladowany w kolejnych latach przez funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa, był wielokrotnie przesłuchiwany, a w jego mieszkaniu dokonywano częstych rewizji. Zmarł w Pruszczu Gdańskim i spoczął na bydgoskim cmentarzu na Bielawach.

Był żonaty z Zofią Galusik, z którą miał córki Krystynę (1927-2024, lekarza internistę, żołnierza Armii Krajowej) i Dobrochnę Jolantę Marię (ur. 1947), dziennikarkęSzczepaniak Daniel, "Konspiracja antykomunistyczna w powiecie krotoszyńskim w latach 1945-1956" Krotoszyn 2016, wyd. Towarzystwo Miłośników i Badaczy Ziemi Krotoszyńskiej i Muzeum Regionalne im. Hieronima Ławniczaka w Krotoszynie, s. 98.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5514 – 4 sierpnia 1922 Krzyż Walecznych dwukrotnie Krzyż Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Srebrny Medal za Długoletnią Służbę Brązowy Medal za Długoletnią Służbę Krzyż Armii Krajowej Medal Wojska czterokrotnie

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Szczepaniak Daniel, Konspiracja antykomunistyczna w powiecie krotoszyńskim w latach 1945-1956, Krotoszyn 2016 ISBN 978-83-921910-6-3

Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem za Długoletnią Służbę (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem za Długoletnią Służbę (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Armii Krajowej Kategoria:Odznaczeni Medalem Wojska (czterokrotnie) Kategoria:Oficerowie Armii Krajowej Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Polacy w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Polscy jeńcy niemieckich obozów jenieckich Kategoria:Pochowani na Cmentarzu katolickim św. Wincentego à Paulo w Bydgoszczy Kategoria:Urodzeni w 1898 Kategoria:Zmarli w 1955 Kategoria:Żołnierze 3 Pułku Saperów Wileńskich