Stanisław Tyburek (ur. 4 lutego 1895 w Górach, zm. 17 maja 1967 w Krasnymstawie) – żołnierz Legionów Polskich, Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, Armii Krajowej i ludowego Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 4 lutego 1895 we wsi Góry, w ówczesnym powiecie nowoaleksandryjskim guberni lubelskiej, w rodzinie Mikołaja i Małgorzaty z Rybków. Absolwent szkoły powszechnej w Lublinie, członek Narodowego Związku Robotniczego i Polskiej Organizacji Wojskowej. 17 maja 1922 za udział i poświęcenie w czasie akcji bojowych Oddziału Lotnego POW odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari. Od 30 lipca 1915 służył w żandarmerii I Brygady Legionów Polskich. Po 21 września tego roku walczył w polu, w szeregach 3. kompanii III batalionu 1 pułku piechoty. Od 12 stycznia 1916 w oddziale telefonicznym 1 pułku piechoty. Wziął udział w kampanii wołyńskiej. Wiosną 1917 odnotowany w oddziale sztabowym 1 pułku piechoty. Został przedstawiony do odznaczenia austriackim Krzyżem Wojskowym Karola. W lipcu 1917, po kryzysie przysięgowym, internowany w Szczypiornie. Po 16 grudnia tego roku przeniesiony do obozu w Łomży.
W listopadzie 1918 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego i otrzymał przydział do warszawskiej kompanii garnizonowej. W okresie wojny polsko-ukraińskiej wziął udział w odsieczy Lwowa. Walczył w Małopolsce Wschodniej. W wojnie polsko-bolszewickiej bił się między innymi na froncie wołyńskim.
Po wojnie pozostał w zawodowej służbie wojskowej. 1 kwietnia 1922 został mianowany na stopień chorążego. W 1933 pełnił służbę w Kadrze 6 kompanii szkolnej łączności w Krasnymstawie, w następnym roku w Dowództwie 25 Dywizji Piechoty w Kaliszu, a w marcu 1939 w Kadrze 2 batalionu telegraficznego w Krasnymstawie na stanowisku instruktora kompanii szkolnej. Walczył w kampanii wrześniowej. W okresie okupacji działał w Armii Krajowej.
Po wyzwoleniu spod okupacji niemieckiej, wcielony do 2 Armii Wojska Polskiego przeszedł z nią cały szlak bojowy. Po wojnie zdemobilizowany w stopniu kapitana.
Zmarł 17 maja 1967 w Krasnymstawie, spoczywa na miejscowym cmentarzu. Był żonaty z Cecylią z Kłosowskich, z którą miał syna Jerzego Stanisława (ur. 21 stycznia 1927) i córkę Marię Małgorzatę (ur. 27 maja 1929).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7577 – 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości z Mieczami – 28 grudnia 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”., w zamian za nadany uprzednio (2 maja 1933) Krzyż Niepodległości. Krzyż Walecznych Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Członkowie Narodowego Związku Robotniczego Kategoria:Internowani w Łomży Kategoria:Kapitanowie ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Legioniści internowani po kryzysie przysięgowym w Szczypiornie Kategoria:Ludzie związani z Krasnymstawem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości z Mieczami Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Podoficerowie II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Zmarli w 1967 Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Żołnierze I Brygady Legionów Polskich Kategoria:Żandarmi Legionów Polskich 1914–1918