Edward Wawrzycki (ur. 6 grudnia 1896 w Brzeźnicy, zm. 1 sierpnia 1920 pod Mielnikiem) – żołnierz armii austriackiej, Wojska Polskiego na Wschodzie, oficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 6 grudnia 1896 w Brzeźnicy, w rodzinie Stanisława i Wandy z Modliszewskich. Uczył się w c. k. Gimnazjum w Sanoku. W 1915 został wcielony do austro-węgierskiego 40 pułku piechoty i skierowany do szkoły oficerskiej w Bacinie. Awansowany na stopień chorążego ze starszeństwem z 1 lipca 1916 w korpusie oficerów rezerwy piechoty i wysłany na front wschodni I wojny światowej. W 1916 trafił do niewoli rosyjskiej. Przetrzymywany był w obozach w Omsku i Pietropawłowsku.
We wrześniu 1918 wstąpił do 5 Dywizji Strzelców Polskich ppłk. Waleriana Czumy. 23 lutego 1919 wyruszył, jako tajny kurier Dowództwa Wojska Polskiego na Syberii do Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego w Warszawie i przez front oraz całe terytorium bolszewickiej Rosji dotarł do kraju (drugim kurjerem, który przebył tę samą trasę był chorąży Feliks Robakiewicz).
W 1919 został oficerem odrodzonego Wojska Polskiego. Na frontach wojny polsko-bolszewickiej walczył w szeregach 3 pułku piechoty Legionów. W sierpniu 1919 na czele trzech kompanii uderzył na tyły 2 pp nieprzyjaciela, rozbił go i otworzył polskiej grupie drogę na Mińsk. W grudniu awansował na stopień porucznika. W lipcu 1920 pod Ostrowiem, na północ od Mińska, jednym plutonem swej kompanii, wśród zamieszania wywołanego pojawieniem się nieprzyjaciela na tyłach baonu, zmusił wroga do odwrotu. 1 sierpnia tego roku poległ pod Mielnikiem, w trakcie walki „na bagnety” I batalionu o wyjście z okrążenia. Za bohaterstwo w walce odznaczony został pośmiertnie Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari. Order wraz z legitymacją wręczony został matce w lipcu 1936 w Lublinie. Był kawalerem, dzieci nie miał. Jego szwagrem był Tadeusz Mięsowicz (1896–1940), kapitan artylerii Wojska Polskiego.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5555 – pośmiertnie, 18 września 1922 Krzyż Walecznych po raz pierwszy – 1921 (rozkaz Dowództwa 2 Armii nr 52/21) Srebrny Medal Waleczności 2 klasy
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Waleczności Kategoria:Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej Kategoria:Porucznicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Polegli w wojnie polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczniowie Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku Kategoria:Żołnierze 3 Pułku Piechoty Legionów