Adam Stefan Pasiewicz (ur. 16 grudnia 1893 w Wiśniowczyku, zm. 19 września 1939 na Kępie Oksywskiej) – podoficer Legionów Polskich i armii austriackiej, oficer Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 16 grudnia 1893 w Wiśniowczyku, w rodzinie Jana i Wiktorii z Michalskich. 29 czerwca 1913 zakończył naukę w C. K. Gimnazjum Arcyksiężniczki Elżbiety w Samborze. W roku akademickim 1913/1914 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego. Członek „Sokoła”, w sierrpniu 1914 wstąpił do Polowej Drużyny Sokolej, a we wrześniu tego roku do Legionu Wschodniego.

Podczas próby wcielenia do armii austriackiej odmówił złożenia przysięgi. 23 marca 1915 wstąpił do Legionów Polskich. Po ukończeniu szkoły podoficerskiej przydzielony do 1 kompanii, I batalionu 4 pułku piechoty Legionów Polskich.

Szczególnie odznaczył się m.in. 31 lipca 1915 w bitwie pod Jastkowem, gdzie „pod silnym ogniem przeciwnika przecinał zasieki z drutu kolczastego. /.../ Wyróżnił się też w służbie patrolowej pod Optową, Sitowiczami i Rudką Mireńską”. Za te postawy został odznaczony Orderem Virtuti Militari.

16 września 1917, po kryzysie przysięgowym, został wcielony do armii austriackiej. Następnie na urlopie na naukę w Szkole Oficerskiej w Radymnie. Od 1 listopada 1918 członek POW w Samborze. 27 listopada 1918 został aresztowany przez Ukraińców i więziony przez 6 miesięcy.

Od 28 maja 1919 w szeregach 4 pułku piechoty. 15 lipca tego roku został mianowany z dniem 1 czerwca 1919 podporucznikiem w piechocieDz. Rozk. Wojsk. Nr 80 z 26 lipca 1919 roku, poz. 2712.. 14 lipca 1920 został przeniesiony do 51 pułku strzelców, lecz już 11 października wrócił do 4 pułku piechoty. W 1922 we Lwowie zdał egzamin prawno-historyczny i uzyskał absolutorium z prawa i umiejętności politycznych. 3 maja 1926 został mianowany kapitanem ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 52. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1934 był dowódcą 9 kompanii strzeleckiej. W 1937 przeniesiony do Kaszubskiego Batalionu Obrony Narodowej w Pucku na stanowisko dowódcy batalionu. Obowiązki dowódcy batalionu łączył z funkcją komendanta 202 Obwodu Przysposobienia Wojskowego Gdynia. W marcu 1939, w tym samym stopniu i starszeństwie, zajmował 21. lokatę w korpusie oficerów administracji, grupa administracji. Batalionem dowodził do 31 sierpnia 1939.

Podczas wojny obronnej walczył w obronie wybrzeża na stanowisku dowódcy kompanii. Bronił Gdyni, poległ w okopach podczas bitwy o Kępę Oksywską.

Pochowany na Cmentarzu Obrońców Wybrzeża w Gdyni-Redłowie. Był żonaty, nie miał dzieci.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6238 – 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych trzykrotnie Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Srebrny Medal Waleczności 2 klasy

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Członkowie Polowych Drużyn Sokolich Kategoria:Kapitanowie administracji II Rzeczypospolitej Kategoria:Kapitanowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (trzykrotnie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Obrońcy Kępy Oksywskiej (1939) Kategoria:Oficerowie 4 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Oficerowie Przysposobienia Wojskowego Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Waleczności Kategoria:Polegli w kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1939 Kategoria:Żołnierze Legionu Wschodniego