Alfred Andrzej Pastuszeńko (ur. 10 grudnia 1895 w Radomyślu, zm. 17 grudnia 1920 w Rajczy) – oficer Legionów Polskich i Wojska Polskiego II RP, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

thumb|Grobowiec rodzinny Alfreda Pastuszeńki Życiorys Urodził się w rodzinie Andrzeja (1855-1916, inspektor kontroli skarbowej) i Leonardy Romualdy z domu Kozłowskiej (1867-1936). Absolwent gimnazjum w Rzeszowie, gdzie należał do Związku Strzeleckiego. Od sierpnia 1914 ochotnik w Legionach Polskich. Dowódca 1 plutonu, 4 kompanii 2 pułku piechoty Legionów Polskich. 26 maja 1915 został mianowany chorążym, a 1 kwietnia 1916 podporucznikiem piechoty.

Szczególnie odznaczył się w walce 16 czerwca 1916 pod Rarańczą, gdzie „swoją odwagą i pełnym inicjatywy prowadzeniem własnego oddziału, przyczynił się do sukcesu natarcia oraz zdobycia jeńców i sprzętu wojskowego”. Za tę postawę został odznaczony orderem wojskowym „Virtuti Militari" V klasy.

Od 1 września 1917 – jako porucznik – dowódca 1 kompanii karabinów maszynowych w 2 pułku piechoty w Polskim Korpusie Posiłkowym. Następnie od 1 lutego 1918 nadal jako dowódca kompanii km w 13 pułku strzelców w II Korpusie Polskim w Rosji, a od 1 maja 1918 już na terytorium Rosji przy Komendzie Głównej Wojska Polskiego na Wschodzie.

Aresztowany przez bolszewików i uwięziony od 17 lipca do 2 września 1918. 1 stycznia 1919 wrócił do Polski i wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. Dowódca pociągu pancernego „Zagończyk” (27 maja – 27 lipca 1919). Następnie dowódca kompanii i kierownik wyszkolenia batalionu zapasowego 2 pułk piechoty Legionów. 9 grudnia 1919 został mianowany z dniem 1 grudnia 1919 kapitanem w piechocieDz. Rozk. Wojsk. Nr 98 z 28 grudnia 1919, poz. 4145.. Od 12 maja 1920 dowódca Baonu Zapasowego Wojsk Wartowniczych i Etapowych Nr VIII w Grudziądzu. Na tym stanowisku 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Jesienią tego roku zachorował na gruźlicę, którą nabył będąc w więzieniu. Zmarł 17 grudnia 1920 w Rajczy. Został pochowany w grobowcu rodzinnym Cmentarzu Pobitno w Rzeszowie. Awansowany pośmiertnie do stopnia majora.

Od 27 kwietnia 1920 był żonaty z Ireną Sawicką, nie mieli dzieci.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6995 – pośmiertnie, 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – pośmiertnie, 12 maja 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych Swastyka 4 pułku piechoty Legionów Odznaka II Brygady z wieńcem laurowym Odznaka Pamiątkowa „Krzyż Kaniowski” Odznaka pamiątkowa „Orlęta” Médaille Interalliée (Francja) Medal Zasługi Wojskowej (Austro-Węgry) Krzyż na Polu Chwały

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Polegli w wojnie polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Ludzie urodzeni w Radomyślu nad Sanem Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni odznaką pamiątkową „Orlęta” Kategoria:Oficerowie 2 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Oficerowie 13 Pułku Strzelców Polskich (WP na Wschodzie) Kategoria:Oficerowie piechoty Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Pobitno w Rzeszowie Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zasługi Wojskowej Signum Laudis Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Zmarli w 1920