thumb|Ischnodemus sabuleti, forma krótkoskrzydła thumb|Rycina Toonglasa forficuloides Blissidae – rodzina pluskwiaków z podrzędu różnoskrzydłych i nadrodziny . Obejmuje ponad 430 opisanych gatunków. Rozprzestrzeniona jest kosmopolitycznie. Przedstawiciele są fitofagami wysysającymi soki roślin jednoliściennych, najczęściej traw.
Morfologia Pluskwiaki te wykazują znaczną zmienność w rozmiarach ciała, mieszcząc się jednak między 1,2 a 12 mm długości. Zarys ciała również jest zmienny, od krótkiego i przysadzistego po wydłużony i silnie wysmuklony. Powierzchnię oskórka najczęściej pokrywa warstwa oprószenia, uformowana przez drobne, kolcopodobne szczecinki (spikule). Punktowanie na powierzchni półpokryw jest słabe i rozproszone lub brak go zupełnie. Odwłok ma przetchlinki siódmego segmentu umieszczone na sternicie, zaś przetchlinki segmentów od drugiego do szóstego umieszczone grzbietowo. U samca segment genitalny odwłoka zaopatrzony jest w guzek. Genitalia samicy z kolei charakteryzują zbiorniki nasienne wyposażone w skrzydełka.
Larwy mają ujścia grzbietowych gruczołów zapachowych odwłoka zlokalizowane między tergitami czwartym i piątym oraz między piątym i szóstym.
Biologia i ekologia Owady te są fitofagami wysysającymi soki z roślin jednoliściennych, głównie wiechlinowców. W przeciwieństwie do większości Lygaeoidea wybierają ich organy wegetatywne, a nie nasiona. Najwięcej gatunków związanych jest pokarmowo z wiechlinowatymi (trawami), zwłaszcza z plemionami Panicoideae, Festucoideae, Bambusoideae i Eragrostoideae. Mniej liczne są taksony żerujące na ciborowatych, a jeszcze mniej wybiera rześciowate. Bardzo rzadko żerują na innych przedstawicielach innych rzędów: imbirowcach, liliowcach, sitowcach i pałkowcach.
W większości pędzą skryty tryb życia, przebywając u nasady liści i w języczkach liściowych roślin żywicielskich. Tam żerują i się rozmnażają.
Rozprzestrzenienie Rodzina rozprzestrzeniona jest kosmopolitycznie, jednak większość gatunków występuje w strefie tropikalnej. Największą różnorodność gatunkową osiąga w południowej części Afryki, na Madagaskarze, w krainie orientalnej oraz Ameryce Centralnej i Południowej. W Australii stwierdzono 15 gatunków z 9 rodzajów. Na Nowej Zelandii brak ich zupełnie. W Polsce stwierdzono 4 gatunki z 2 rodzajów (zobacz: Blissidae Polski).
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1862 roku przez Carla Ståla pod nazwą Blissida. Przez dłuższy czas klasyfikowana była w randze podrodziny Blissinae w obrębie szeroko rozumianych zwińcowatych. w 1997 roku opublikował wyniki analizy filogenetycznej infrarzędu, na podstawie której wniósł niektóre podrodziny zwińcowatych, w tym Blissinae, do rangi osobnych rodzin. Według wyników tejże analizy Blissidae zajmują pozycję siostrzaną względem kladu obejmującego zwińcowate, płaszczyńcowate, , wzdęcielowate, , Malcidae, i smukleńcowate.
Do rodziny tej należy ponad 430 opisanych gatunków, zaliczanych do 56 rodzajów:
W zapisie kopalnym rodzina znana jest z wczesnego eocenu, dzięki inkluzji we z francuskim bursztynie z Oise.
Przypisy
Kategoria:Blissidae