thumb|Kościół luterański św. Trójcy w Lublinie thumb|Kościół ewangelicko-augsburski Świętej Trójcy w Kielcach Diecezja lubelska – powstała w 1936 roku jednostka organizacyjna Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Rzeczypospolitej Polskiej w II Rzeczypospolitej i obejmująca grupę gmin kościelnych (zborów) czyli parafii tego Kościoła, mająca siedzibę w Lublinie.
Najstarszymi parafiami w diecezji był funkcjonujący od 1784 zbór w Lublinie oraz od 1826 roku zbór w Radomiu natomiast w 1923 najludniejszy był powstały w 1875 zbór w Chełmie skupiający około 11 tysięcy wiernych. Ponadto w powiecie chełmskim zbór w Cycowie liczył około 5000 wiernych, niewiele mniej niż zbór w Lublinie (5345)Stefan Grelewski, Wyznania protestanckie i sekty religijne w Polsce współczesnej, Lublin 1937, s. 237–238..
Decyzję o powstaniu nowej diecezji podjęto w 1936Ewangelicy w Lublinie. Pierwszym seniorem został pastor w Lublinie, Aleksander Schoeneich. W 1938 diecezja liczyła 8 zborów i 9 filiałów:
Parafia w Brześciu nad Bugiem (w kościele ewangelickim w Brześciu wybudowanym w 1938) z filiałem w Pińsku; Parafia w Cycowie (założona 1925); Parafia w Chełmie (zał. 1875); Parafia w Kielcach; Parafia w Pilicy z filiałem w Przeczowie; Parafia w Kamieniu; Parafia w Lublinie z filiałem w Końskiej Woli; Parafia w Mościcach z filiałami w Zamosteczu (niem. Neudorf am Bug), Olendrach Zabuskich i Olendrach Świerzewskich (na prawym brzegu Bugu, dziś pustki w Białorusi, w Polsce została część wsi Mościce Dolne);Die Lutherische Gemeinde von Neudorf Parafia w Radomiu z filiałami w Jaworze oraz Kozienicach;
Okres drugiej wojny światowej przetrwały jedynie parafie w Lublinie i Radomiu z filią w Kielcach, które należą dziś do diecezji warszawskiej.
Przypisy
Kategoria:Diecezje Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP