Wikłacz żółtonogi (Malimbus flavipes) – mało znany gatunek niewielkiego ptaka z rodziny wikłaczowatych (Ploceidae). Występuje endemicznie w Lesie Równikowym Ituri, w północno-wschodniej Demokratycznej Republice Konga.
Systematyka Gatunek ten jest przez część autorów zaliczany do rodzaju Ploceus; dawniej czasami umieszczano go w monotypowym rodzaju Rhinoploceus. Nie wyróżnia się podgatunków. Ważność tego taksonu bywała kwestionowana, niektórzy autorzy sugerowali, że jest to hybryda czarno ubarwionych gatunków wikłaczy, takich jak wikłacz posępny (M. albinucha) czy wikłacz czarny (M. nigerrimus). Wymaga dalszych badań.
Morfologia Osiąga 12 cm i jest czarny, z wyjątkiem czarniawobrązowego brzucha i pokryw podogonowych oraz matowożółtych nóg. Tęczówki białawe. Samica przypomina samca, ale jest mniej błyszcząca, ma matowe pokrywy podogonowe i żółte tęczówki.
Ekologia i zachowanie Występuje w nizinnych lasach deszczowych. Przebywa w koronach wysokich i średniej wysokości drzew. Żywi się przede wszystkim gąsienicami. Sezon lęgowy zaczyna się prawdopodobnie około września.
Status zagrożenia Jest to gatunek rzadki i bardzo słabo poznany. Szacuje się, że liczebność populacji zawiera się w przedziale 2500–9999 dorosłych osobników. Uznawany przez IUCN za narażony na wyginięcie (VU – Vulnerable) nieprzerwanie od 1994 roku. Największym zagrożeniem dla gatunku jest niszczenie jego siedlisk – wycinka lasów, głównie na potrzeby rolnictwa.
Przypisy
Systematyka i nazwy polskie za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Ptaki Afryki Kategoria:Fauna endemiczna Demokratycznej Republiki Konga Kategoria:Wikłaczowate Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1916 roku