Garry Ringrose (irl. ang. wym. , ur. 26 stycznia 1995 w Dublinie) – irlandzki rugbysta występujący na pozycji . Reprezentant kraju, uczestnik pucharu świata, zdobywca Wielkiego Szlema w Pucharze Sześciu Narodów, klubowy zwycięzca ligi krajowej oraz mistrz Europy.
Młodość Pierwsze treningi rugby union odbywał w zespołach dziecięcych, w grupach do lat sześciu. Jako nastolatek uczęszczał do dublińskiej szkoły Blackrock College, gdzie kontynuował zajęcia sportowe. Początkowo, w grupach do lat 16 występował na pozycji , jednak grając na tej pozycji nie potrafił wywalczyć sobie miejsca w składzie szkolnej drużyny. Na pewnym etapie został nawet oddelegowany do gry w niższej kategorii wiekowej. Następnie przez dwa lata ustawiany był jako wykonujący także obowiązki kopacza. Dopiero w ostatniej, szóstej klasie, gdy podstawowy zawodnik doznał kontuzji ramienia, Ringrose został przesunięty na pozycję numer 13, tzw. „zewnętrznego” . Dopiero tam w pełni zaprezentował też swoje umiejętności i nieprzeciętny potencjał. Pomimo zmiany miejsca na boisku pozostał podstawowym kopaczem drużyny. Czas ten zbiegł się z okresem gwałtownego wzrostu tego młodego i niewysokiego dotąd zawodnika. Pewnego rodzaju rozpoznawalność przyniosły Ringrose’owi zawody Leinster Schools Senior Cup. W czterech spotkaniach turnieju tylko raz pomylił się podczas kopu na bramkę. W wygranym finale przeciw St. Michael’s College do punktów z celnych kopnięć dołożył także jedno z przyłożeń swojej drużyny, które zdobył po indywidualnej akcji, wyrwawszy uprzednio piłkę z rąk jednego z rywali.
Po ukończeniu szkoły w 2013 roku rozpoczął dalszą naukę w University College Dublin (UCD) i jednocześnie został zawodnikiem tamtejszego klubu występującego w amatorskiej All-Ireland League. We wrześniu jako reprezentant Leinsteru 19-latek brał udział w młodzieżowych rozgrywkach międzyprowincjonalnych
W tym samym czasie został włączony w struktury Leinster Rugby. Rok później młody środkowy oficjalnie został członkiem akademii regionalnej drużyny, w której formalnie kształcił się także w sezonie 2015/2016.
Kariera klubowa Począwszy od jesieni 2014 roku Ringrose rozegrał w barwach UCD szereg spotkań w All-Ireland League. W grudniu tego samego roku zadebiutował także w drugiej drużynie Leinsteru, która rywalizowała w British and Irish Cup z Plymouth Albion. W zespole „Leinster A” występował również w dalszej części sezonu.
Latem 2015 roku młodzian znalazł się w szerokim składzie treningowym przed meczem sparingowym pierwszej drużyny z Ulster Rugby. We wrześniu pełnił rolę rezerwowego w meczu Pro12 z Edinburgh Rugby (nie pojawił się na boisku). Ostatecznie w pierwszej drużynie zadebiutował niewiele później, w ligowym meczu z Cardiff Blues, wychodząc w podstawowym ustawieniu. Swoje pierwsze cztery mecze Ringrose rozegrał na nietypowej dla siebie pozycji . W listopadzie zadebiutował też w meczu European Rugby Champions Cup przeciwko angielskim Wasps. Ekipa Leinsteru swój sezon kończyła finałowym starciem z Connacht Rugby, w którym mimo 80-minutowego występu Ringrose nie zdołał zapewnić swojej drużynie zwycięstwa w Pro12. Ostatecznie w swoim debiutanckim sezonie absolwent Blackrock College wykorzystując otrzymane okazje (w tym kontuzje rywali do składu) wystąpił w 22 meczach pierwszej drużyny (20 w Pro12, dwóch w rozgrywkach europejskich), z czego w aż w 20 pojawiał się w podstawowym składzie. Jak sam przyznawał sezon ten znacząco przerósł jego oczekiwania – przed startem rozgrywek miał nadzieję na rozegranie co najwyżej kilku spotkań pod nieobecność zawodników powołanych do reprezentacji na puchar świata.
Po zakończonym sezonie młody zawodnik podpisał swój pierwszy profesjonalny kontrakt zastępujący dotychczasową, wartą 4 tys. euro rocznie umowę młodzieżową. Tym samym rok przed planowanym czasem ukończył akademię Leinsteru i stał się pełnoprawnym zawodnikiem pierwszej drużyny. Mniej więcej w tym samym okresie komentatorzy odnotowali wyraźną poprawę warunków fizycznych środkowego – Ringrose dostosowując się do gry wśród seniorów przybrał na wadze i rozwinął muskulaturę, co miało się przełożyć na lepsze występy na boisku. W sezonie 2016/2017 był już podstawowym graczem swojego zespołu – rozegrał 17 meczów, w których zdobył siedem przyłożeń. Jedno z nich zdobył w przegranym półfinale Champions Cup z ASM Clermont Auvergne, kiedy w 60-metrowej indywidualnej akcji zwiódł i minął łącznie trzech rywali. Dobre występy na kontynencie zaowocowały nominacją do nagrody European Professional Club Rugby (EPCR) dla najlepszego zawodnika roku.
Podczas letniej przerwy w rozgrywkach center dla wyeliminowania nawracającego problemu zdrowotnego poddał się operacji ramienia. W jej wyniku zmuszony był powstrzymać się od treningów przez około pięć miesięcy. W dalszej części sezonu 2017/2018 nękały go także inne urazy, w tym kontuzja stawu skokowego, wobec czego w całym roku w barwach Leinsteru rozegrał zaledwie 11 spotkań. W grudniu 2017 roku zawodnik przedłużył swój kontrakt z irlandzką prowincją do połowy 2020 roku. Drużynowo rok 2018 był bardzo udany dla drużyny z Dublina, która zdobyła „podwójną koronę” – triumfem zakończyła zarówno zmagania w Pro14 (wygrana ze Scarlets), jak i w europejskim Pucharze Mistrzów (zwycięstwo z Racing 92. Rok później Ringrose wraz z kolegami bliski był powtórzenia tego osiągnięcia. Choć w finale z Glasgow Warriors Leinsterczykom udało się obronić tytuł w Pro14 (środkowy ataku zdobył jedno z przyłożeń swojej drużyny), to dwa tygodnie wcześniej na St James’ Park w Newcastle ulegli angielskim Saracens w finale European Rugby Champions Cup.
Sezon 2019/2020 Ringrose raz jeszcze rozpoczął wykazując się wysoką formą – w dwóch spotkaniach Champions Cup – z Benettonem Treviso oraz Northampton Saints – zdobywał po trzy przyłożenia. Zaowocowało to kolejną, trzecią już nominacją do miana najlepszego gracza w Europie według EPCR. W kwietniu 2020 roku media donosiły, że zawodnik podpisał nową umowę, na mocy której związał się z Leinster Rugby do połowy 2022 roku.
Kariera reprezentacyjna Z uwagi na swoje nieprzekonujące występy w początkowych latach nauki w Blackrock College Ringrose nie był powoływany do juniorskich reprezentacji kraju. Po raz pierwszy do składu drużyny narodowej dostał się w grudniu 2013 roku, kiedy trafił do zespołu do lat 19 przed sparingiem z Australią. Na początku roku 2014 19-latek został włączony do drużyny U-20 przed zbliżającym się młodzieżowym Pucharem Sześciu Narodów. Wziął udział w dwóch pierwszych meczach ze Szkocją i Walią, jednak przed kolejnym spotkaniem został odsunięty od składu. Sugerowano, że młodzian nie był fizycznie gotowy na rywalizację z 20-latkami, zwłaszcza w trudnych warunkach pogodowych. W kwietniu ponownie występował w drużynie o rok niższej kategorii wiekowej, która rywalizowała z rówieśnikami z Francji. Niemniej przed zbliżającymi się mistrzostwami świata U-20 Ringrose raz jeszcze awansował do drużyny do lat 20. Wystąpił w sparingu ze Szkocją, a następnie został podstawowym zawodnikiem kadry podczas turnieju w Nowej Zelandii. Na Antypodach Irlandczycy dotarli do półfinału a ostatecznie po porażce z gospodarzami zajęli czwarte miejsce. Powszechnie chwalono bardzo dobre występy Ringrose’a na turniejowych boiskach, podczas których zdobył trzy przyłożenia i nominację do miana najlepszego gracza U-20 na świecie.
Jeszcze w listopadzie 2014 roku Ringrose po raz pierwszy został zaproszony przez Joego Schmidta do udziału w treningach pierwszej reprezentacji, jednak nie niosło to ze sobą żadnych dalszych konsekwencji. Na początku roku 2015 ponownie wziął udział w Pucharze Sześciu Narodów U-20. Po dwóch obiecujących zwycięstwach nad Włochami i Francją Irlandczycy przegrali trzy kolejne spotkania i zajęli rozczarowujące piąte miejsce. Sam środkowy Leinsteru pozostawał jasnym punktem swojej drużyny, zdobywając miano najlepszego gracza przegranych zawodów z Anglią. W dalszej części roku raz jeszcze uczestniczył w młodzieżowych mistrzostwach świata. Podczas turnieju we Włoszech reprezentanci Irlandii zajęli dopiero siódme miejsce.
Odkąd Ringrose otrzymał nominację do nagrody dla najlepszego młodego zawodnika na świecie, w Irlandii zaczęto z nim wiązać olbrzymie nadzieje. Media rozpisywały się o jego wielkim potencjale i nietuzinkowych umiejętnościach. Wielokrotnie porównywany był do prawdopodobnie najwybitniejszego irlandzkiego rugbysty w historii Briana O’Driscolla bądź określany mianem „nowego O’Driscolla”. Przyczyniły się do tego zarówno podobny styl gry, jak i zbieżna historia obu zawodników, którzy ukończyli Blackrock College i nim przebili się jako środkowi ataku, próbowali swych sił na innych pozycjach. Liczni komentatorzy począwszy od Pucharu Sześciu Narodów 2016 sugerowali, że selekcjoner winien powołać Ringrose’a do reprezentacji. Sam Schmidt opowiadał się jednak za powolnym wprowadzaniem środkowego Leinsteru do drużyny narodowej, podkreślając, że ten nie jest jeszcze gotowy na rywalizację z najlepszymi zawodnikami na świecie. Ostatecznie dublińczyk ponownie znalazł się jedynie w obozie reprezentacji jako sparingpartner etatowych kadrowiczów. Podkreślał przy tym, że skupia się na występach w klubie i mając za sobą kilkanaście meczów wśród seniorów nie myśli jeszcze o meczach dla Irlandii.
Pierwsze powołanie do kadry narodowej otrzymał w listopadzie 2016 roku. W czasie historycznego meczu w Chicago (pierwsze zwycięstwo Irlandii nad Nową Zelandią) pozostał niewykorzystanym zmiennikiem. Zadebiutował w czasie tego samego okna reprezentacyjnego w spotkaniu z Kanadą na Aviva Stadium w Dublinie. Zdołał wówczas nawet przyłożyć piłkę na polu punktowym rywali, jednak asysta Paddy’ego Jacksona została oceniona jako niedozwolone podanie do przodu, przez co punkty nie zostały zaliczone. Czego nie udało się zrobić przeciw Kanadzie, Ringrose dokonał dwa tygodnie później, w spotkaniu przeciw Australijczykom. Podczas odbywającego się na przełomie lutego i marca Pucharu Sześciu Narodów był podstawowym graczem w czasie wszystkich pięciu rozegranych meczów. Choć jego ówczesne występy nie były równe, to jednak wysoka forma w klubie sprawiła, że zaczęto spekulować na temat możliwego udziału Ringrose’a w wyprawie British and Irish Lions do Nowej Zelandii. Ostatecznie młody środkowy nie otrzymał powołania od Warrena Gatlanda, jednak selekcjoner „Lwów” w czasie publicznych wypowiedzi podkreślał, że niewiele zabrakło, by Irlandczyk został członkiem drużyny.
W połowie 2017 roku, po serii spotkań reprezentacji w Japonii przeszedł operację kontuzjowanego ramienia, wobec czego przegapił jesienną serię meczów międzynarodowych. Mimo że z tego samego powodu do końca lutego 2018 roku rozegrał w drużynie Leinster Rugby zaledwie kilka spotkań, w trybie awaryjnym – wobec plagi kontuzji w drużynie – został powołany do reprezentacji na dwa ostatnie mecze Puchar Sześciu Narodów. Wystąpił w pierwszym składzie w wygranych meczach ze Szkocją i Anglią. W decydującym o Wielkim Szlemie starciu na Twickenham Stadium Ringrose zdobył przeciw Anglikom jedno z przyłożeń.