Velella – włoski okręt podwodny z początku XX wieku, jedna z ośmiu jednostek typu Medusa. Okręt został zwodowany 25 maja 1911 roku w stoczni FIAT-San Giorgio w La Spezii, a w skład Regia Marina wszedł 10 lipca 1912 roku. Pełnił służbę na Morzu Śródziemnym, biorąc udział w I wojnie światowej. W końcu 1917 roku jednostka trafiła do rezerwy, a z listy floty została skreślona we wrześniu 1918 roku.

Projekt i budowa „Velella” i jej siostrzane jednostki zostały zaprojektowane przez inż. Cesarego Laurentiego jako rozwinięcie poprzednich projektów tego konstruktora (Glauco i „Foca”). Po wybuchu oparów benzyny na „Foce” zrezygnowano ostatecznie z montażu na okrętach podwodnych silników benzynowych i do napędu jednostek typu Medusa użyto po raz pierwszy silników wysokoprężnych. Nowatorski napęd spowodował opóźnienia we wprowadzeniu okrętów do służby ze względu na przeprowadzane testy, wypadki i przeróbki. Ostatecznie jednak powstały udane jednostki charakteryzujące się wysoką manewrowością i stabilnością w położeniu podwodnym.

„Velella” zbudowana została w stoczni FIAT-San Giorgio w La Spezii. Stępkę okrętu położono 5 czerwca 1910 roku, a zwodowany został 25 maja 1911 roku. Był pierwszym okrętem we włoskiej flocie noszącym to imię.

Dane taktyczno-techniczne „Velella” była niewielkim, przybrzeżnym okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 45,15 metra, szerokość 4,2 metra i zanurzenie 3 metry. Wyporność normalna w położeniu nawodnym wynosiła 248–252 tony, a w zanurzeniu 305 ton. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa silniki wysokoprężne FIAT o łącznej mocy 650 KM. Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 300 KM. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 12 węzłów na powierzchni i 8 węzłów w zanurzeniu. Zasięg wynosił 1200 Mm przy prędkości 8 węzłów w położeniu nawodnym oraz 54 Mm przy prędkości 6 węzłów w zanurzeniu (lub 670 Mm przy 12 węzłach na powierzchni i 24 Mm przy 8 węzłach w zanurzeniu). Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 40 metrów.

Okręt wyposażony był w dwie stałe dziobowe wyrzutnie torped kalibru 450 mm, z łącznym zapasem czterech torped.

Załoga okrętu składała się z 2 oficerów oraz 19 podoficerów i marynarzy.

Służba „Velella” weszła do służby w Regia Marina 10 lipca 1912 roku. W początkowym okresie załoga okrętu przechodziła szkolenie na wodach Morza Tyrreńskiego i odbywała krótki rejsy głównie w rejon Sardynii. W momencie przystąpienia Włoch do I wojny światowej okręt wchodził w skład 3. dywizjonu okrętów podwodnych w Brindisi (który tworzyły także „Galileo Ferraris”, „Nautilus” i „Nereide”). W pierwszych dwóch latach wojny okręt wychodził na ofensywne patrole pod nieprzyjacielskie wybrzeże, a od końca 1916 roku używano go głównie do ochrony własnych baz.

W końcówce 1917 roku „Velella” trafiła do rezerwy i została rozbrojona. 1 listopada 1918 roku jednostkę używano do szkolenia zwalczania okrętów podwodnych. Okręt został skreślony z listy floty 26 września 1918 roku.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Okręty podwodne typu Medusa Kategoria:Okręty zbudowane w Cantieri Navali del Muggiano