– w starożytnym Rzymie był to kontrakt najmu. Mógł on polegać na świadczeniu pracy, wykonaniu usługi lub też daniu rzeczy w używanie.
Podobnie jak , tworzyło zobowiązanie dwustronne równoczesne, oparte na dobrej wierze. Owe zobowiązanie było chronione za pomocą dwóch skarg – i . Lokator () udostępniał konduktorowi () swoje dobra (pracę, rzecz, surowce do wykonania dzieła; jedynie przy najmie dzieła), w zamian za co konduktor płacił określone wynagrodzenie (przy najmie dzieła świadczenie konduktora polegało na wykonaniu zamówionego dzieła).
Podział locatio conductio Wyodrębnienie się z kontraktu kilku typów umów był konsekwencją uwzględnienia w prawie odmienności między praktycznym sensem różnych objętych kontraktem sytuacji życiowych.
Najem rzeczy () – zobowiązanie lokatora do wydania rzeczy do czasowego używania konduktorowi, w zamian za co ten drugi zobowiązywał się płacić określone wynagrodzenie w pieniądzach. Najem dzieła () – zobowiązania wykonawcy dzieła do wykonania go dla zamawiającego. Najem pracy () – polegał na zobowiązaniu pracownika do świadczenia pracy na rzecz pracodawcy.
Odpowiedzialność za wady przekazanej rzeczy Juryści rzymscy zauważali podobieństwa pomiędzy kontraktami i – cena i czynsz są wyrażone w pieniądzu, a także mogą być swobodnie kształtowane przez strony. Postrzeganie tych podobieństw wpływało na ocenę przypadków ujawnienia się wady rzeczy wziętej do odpłatnego korzystania.
Wady prawne Oddający rzecz do korzystania w ramach nie musiał być jej właścicielem. Jednak jeśli przedmiot umowy został w czasie jej trwania odebrany przez właściciela, to zgodnie ze znaną z zasadą ewikcji dopuszczono dochodzenie odszkodowania odpowiadającego wielkości naruszonego „interesu” także za pomocą actio locati.
Bibliografia
Kategoria:Prawo zobowiązań Kategoria:Prawo rzymskie