Junon (Q186) – francuski dwukadłubowy okręt podwodny z okresu międzywojennego i II wojny światowej, jedna z sześciu zbudowanych jednostek typu Minerve. Okręt został zwodowany 15 września 1935 roku w stoczni Chantiers et Ateliers Augustin Normand w Hawrze, a w skład Marine nationale wszedł 20 września 1937 roku. Początkowo pełnił służbę na Morzu Śródziemnym, a po zawarciu zawieszenia broni między Francją a Niemcami został przejęty przez Brytyjczyków. We wrześniu 1940 roku „Junon” wszedł do służby w marynarce Wolnych Francuzów, uczestnicząc w patrolach na Atlantyku, Morzu Norweskim i Północnym. Okręt przetrwał działania wojenne, a 6 grudnia 1954 roku został sprzedany w celu złomowania.

Projekt i budowa „Junon” zamówiony został w ramach programu rozbudowy floty francuskiej z 1930 roku. Oficjalny, sygnowany przez marynarkę projekt (o oznaczeniu T2), stworzony przez inż. , stanowił ulepszenie 600-tonowych typów Sirène, Ariane i Circé, uwzględniając też doświadczenia stoczni prywatnych przy budowie okrętów typów Argonaute, Diane i Orion. Usunięto większość wad poprzedników: okręty charakteryzowały się wysoką manewrowością i krótkim czasem zanurzenia; poprawiono też warunki bytowe załóg. Na jednostkach powiększono też liczbę wyrzutni torped do dziewięciu, jednak bez możliwości zabierania torped zapasowych.

„Junon” zbudowany został w stoczni Augustin Normand w Hawrze. Stępkę okrętu położono 9 czerwca 1932 roku, a zwodowany został 15 września 1935 roku.

Dane taktyczno-techniczne „Junon” był średniej wielkości okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość między pionami wynosiła 68,1 metra, szerokość 5,62 metra i zanurzenie 4,03 metra. Wyporność normalna w położeniu nawodnym wynosiła 662 tony, a w zanurzeniu 856 ton. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa silniki wysokoprężne Normand–Vickers o łącznej mocy 1800 KM. Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 1230 KM. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 14,5 węzła na powierzchni i 9 węzłów w zanurzeniu. Zasięg wynosił 2500 Mm przy prędkości 13 węzłów w położeniu nawodnym (lub 4000 Mm przy prędkości 10 węzłów) oraz 85 Mm przy prędkości 5 węzłów w zanurzeniu. Zbiorniki paliwa mieściły 60 ton oleju napędowego. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 80 metrów.

Okręt wyposażony był w dziewięć wyrzutni torped: cztery stałe kalibru 550 mm na dziobie, dwie kalibru 550 mm na rufie oraz potrójny zewnętrzny obracalny aparat torpedowy kalibru 400 mm. Łącznie okręt przenosił dziewięć torped, w tym sześć kalibru 550 mm i trzy kalibru 400 mm. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kalibru 75 mm M1928 L/35 oraz dwa pojedyncze wielkokalibrowe karabiny maszynowe Hotchkiss kalibru 13,2 mm L/76. Jednostka wyposażona też była w hydrofony.

Załoga okrętu składała się z 3 oficerów oraz 39 podoficerów i marynarzy.

Służba „Junon” wszedł do służby w Marine nationale 20 września 1937 roku. Jednostka otrzymała numer ewidencyjny Q186. W momencie wybuchu II wojny światowej pełniła służbę na Morzu Śródziemnym, wchodząc w skład 12. dywizjonu 2. Flotylli okrętów podwodnych w Oranie (wraz z siostrzaną „Minerve” oraz „Ondine” i „Orionem”). Dowódcą jednostki był w tym okresie kpt. mar. (fr. lieutenant de vaisseau) J.J.E. Garnuchot. 1 września 1939 roku „Junon” wyszedł z Oranu i udał się w rejs do Casablanki.

W czerwcu 1940 roku okręt nadal nominalnie znajdował się w składzie 12. dywizjonu, a jego dowódcą był kpt. mar. M.A. Jaume (zastąpił kpt. Garnuchota, który poniósł śmierć nieopodal Dunkierki na pokładzie pomocniczego trałowca „Emile Deschamps”). „Junon” przebywał w Cherbourgu, gdzie przechodził remont mający trwać do 15 sierpnia. 18 czerwca, wobec zbliżania się wojsk niemieckich do portu w Breście, „Junon” i „Minerve” holowane przez francuskie holowniki „Nessus” i „Zeelew” opuściły bazę, w eskorcie pomocniczych patrolowców „Pessac” i „Sauterne”. Okręty podwodne, przejęte przez brytyjskie holowniki „Watercock” i „Queens Cross”, dotarły 20 czerwca w towarzystwie niszczyciela do Plymouth (w końcowej fazie rejsu hol „Junona” przejął niszczyciel , gdyż na holowniku kończył się zapas węgla). Po podpisaniu zawieszenia broni między Francją a Niemcami, 3 lipca Brytyjczycy przeprowadzili operację Catapult, zajmując siłą wszystkie francuskie okręty znajdujące się w portach brytyjskich (w tym niesprawnego „Junona”).

27 lipca 1940 roku „Junon” wszedł do służby w marynarce Wolnych Francuzów. Od 15 grudnia 1941 roku do 2 stycznia 1942 roku okręt patrolował wody Zatoki Biskajskiej nieopodal Brestu, uczestnicząc w blokadzie portu (przebywały w nim m.in. pancerniki „Scharnhorst” i „Gneisenau”). W styczniu 1942 roku „Junon” znajdował się w Falmouth w składzie brytyjskiej 5. Flotylli okrętów podwodnych, a jego dowódcą był kmdr por. (fr. capitaine de frégate) Jean-Marie Querville. 19 października 1942 roku na zachód od Bodø (na pozycji ) okręt zatopił pływający w służbie niemieckiej norweski parowiec „Nordland” (724 BRT). W kolejnych dniach jednostka usiłowała zająć pozycję na przypuszczalnej trasie marszruty pancernika „Tirpitz” i krążownika ciężkiego „Admiral Scheer” z Narwiku do Trondheim, jednak brak paliwa zmusił „Junona” do powrotu do bazy w Lerwick (23 października).

W latach 1943–1944 „Junon” trafił do stoczni na remont połączony z modernizacją, który objął m.in. demontaż dwóch wkm kal. 13,2 mm oraz instalację pojedynczego działka przeciwlotniczego Oerlikon kal. 20 mm Mark II/IV, radaru i sonaru. W 1944 roku dowództwo okrętu sprawował kpt. mar. Étienne Schlumberger. W 1945 roku numer taktyczny jednostki zmieniono na S05.

W 1950 roku okręt otrzymał nowy numer taktyczny – S605. Na początku lat 50. z pokładu „Junona” usunięto całość uzbrojenia artyleryjskiego. Jednostka została sprzedana na złom 6 grudnia 1954 roku. Była najdłużej służącym okrętem typu Minerve.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Okręty podwodne typu Minerve Kategoria:Okręty zbudowane w Ateliers et Chantiers Augustin-Normand