Behawioralna teoria gier analizuje interaktywne decyzje strategiczne i zachowania przy użyciu metod teorii gierR. J. Aumann (2008). „game theory,” The New Palgrave Dictionary of Economics, 2nd Edition. Abstract., ekonomii eksperymentalnej i psychologii eksperymentalnej. Eksperymenty obejmują testowanie odchyleń od typowych uproszczeń teorii ekonomicznej, takich jak aksjomat niezależnośc i pominięcie altruizmuJames Andreoni et al. (2008). „altruism in experiments,” The New Palgrave Dictionary of Economics, 2nd Edition. Abstract., H. Peyton Young (2008). „social norms,” The New Palgrave Dictionary of Economics, 2nd Edition. Abstract., i Pdf version.. Problemy behawioralnej teorii gier rozwijane są od trzech dekad_____, George Loewenstein, and Matthew Rabin, ed. (2003). Advances in Behavioral Economics, Princeton. 1986–2003 papers. Description, contents, and preview.

   * Drew Fudenberg (2006). „Advancing Beyond Advances in Behavioral Economics,” Journal of Economic Literature, 44(3), pp. 694–711.

   * Vincent P. Crawford (1997). „Theory and Experiment in the Analysis of Strategic Interaction,” in Advances in Economics and Econometrics: Theory and Applications, pp. 206–242. Cambridge. Reprinted in Camerer et al. (2003), Advances in Behavioral Economics, Princeton, ch. 12.

   * Martin Shubik (2002). „Game Theory and Experimental Gaming,” in R. Aumann and S. Hart, ed., Handbook of Game Theory with Economic Applications, Elsevier, v. 3, s. 2327–2351. Abstract.

   • Charles R. Plott and Vernon L. Smith, ed. (2008). Handbook of Experimental Economics Results, v. 1, Elsevier, Part 4, Games preview and ch. 45–66 preview links.

   * Games and Economic Behavior, Elsevier. Aims and scope..

Tradycyjna teoria gier koncentruje się na matematycznej strukturze równowagi i korzysta z teorii racjonalnego wyboru konsumenta obejmującego maksymalizację użyteczności. Natomiast teoria gier behawioralnych koncentruje się na tym, jak rzeczywiste zachowanie zwykle odbiega od standardowych przewidywań: w jaki sposób możemy wyjaśnić i modelować te odchylenia oraz w jaki sposób możemy poprawić przewidywania przy użyciu dokładniejszych modeli?Gintis, H. (2005). Behavioral game theory and contemporary economic theory. Analyse & Kritik, 27(1), 48-72. Wybory badane w behawioralnej teorii gier nie zawsze są racjonalne i nie zawsze reprezentują wybór maksymalizujący użytecznośćCamerer, C. (2003). Behavioral game theory: Experiments in strategic interaction. Princeton University Press..

Behawioralna teoria gier wykorzystuje eksperymenty laboratoryjne i terenowe, a także modelowanie teoretyczne i obliczeniowe. Dodatkowo metody uczenia maszynowego zostały zastosowane w pracy na styku ekonomii, psychologii i informatyki w celu poprawy zarówno przewidywania, jak i zrozumienia zachowania w grach.

Historia Teoria gier behawioralnych rozpoczęła się od pracy Allaisa w 1953 r. I Ellsberga w 1961 r. Odkryli oni odpowiednio paradoks Allaisa i paradoks Ellsberga. Oba paradoksy pokazują, że wybory dokonywane przez uczestników gry nie odzwierciedlają korzyści, jakich oczekują oni od dokonania tych wyborów. W latach 70. praca Vernona Smitha pokazała, że rynki gospodarcze można badać nie tylko teoretycznie, ale też eksperymentalnie. W tym samym czasie kilku ekonomistów przeprowadziło eksperymenty, które odkryły odmiany tradycyjnych modeli decyzyjnych, takich jak , teoria perspektyw i dyskontowanie hiperboliczne. Te odkrycia pokazały, że faktyczni decydenci biorą pod uwagę wiele czynników przy dokonywaniu wyborów. Na przykład osoba może starać się zminimalizować ilość żalu, którą poczuje po podjęciu decyzji, i rozważyć swoje opcje na podstawie o ilość żalu, której oczekuje otrzymać od każdej z nich. Ponieważ nie były one wcześniej badane przez tradycyjną teorię ekonomii, czynniki takie jak żal wraz z wieloma innymi podsycały kolejne badania.

Od lat 80. eksperymentatorzy zaczęli badać warunki, które powodują rozbieżność z racjonalnym wyborem. i badały wpływ emocji na przewidywania zachowania przeciwnika. Jednym z najbardziej znanych przykładów gry ultimatum jest program telewizyjny Deal or No Deal, w którym uczestnicy muszą podjąć decyzję o sprzedaży lub kontynuowaniu gry na podstawie ultimatum pieniężnego postawionego im przez „bankiera”. Te gry badały również wpływ zaufania na wyniki podejmowania decyzji i zachowanie maksymalizujące użytecznośćGintis, H. (2009). The bounds of reason: Game theory and the unification of the behavioral sciences. Princeton University Press.. W celu eksperymentalnego przetestowania, w jaki sposób współpraca i pożądanie społeczne wpływają na wybory badanego, zastosowano wspólne gry z zasobami. Przykładem typowej gry z zasobami może być decyzja gościa, który chce wziąć z półmiska z jedzeniem. Decyzje gości miałyby wpływ nie tylko na to, jak bardzo są głodne, ale miałyby również wpływ na to, ile pozostało z dzielonych zasobów, jedzenia, i jeśli gość uważa, że inni oceniliby je za wzięcie większej ilości. Eksperymentatorzy w tym okresie badali zachowania, które nie maksymalizowały użyteczności w wyniku błędnego rozumowania uczestnika. Na przełomie wieków ekonomiści i psychologowie rozszerzyli te badania. Modele oparte na teorii racjonalnego wyboru zostały dostosowane w celu odzwierciedlenia preferencji podejmujących decyzje i próby racjonalizacji wyborów, które nie maksymalizowałyby użyteczności.

Porównanie do tradycyjnej teorii gier Tradycyjna teoria gier wykorzystuje modele teoretyczne, aby określić najkorzystniejszy wybór wszystkich graczy w grzeOsborne, M. J., & Rubinstein, A. (1994). A course in game theory. MIT press.. Teoria gier wykorzystuje teorię racjonalnego wyboru wraz z założeniami powszechnej wiedzy graczy, aby przewidzieć decyzje maksymalizujące użyteczność. Pozwala także graczom przewidywać strategie przeciwnikówColman, A. M. (2003). Cooperation, psychological game theory, and limitations of rationality in social interaction. Behavioral and Brain Sciences, 26(02), 139-153.. Tradycyjna teoria gier jest przede wszystkim teorią normatywną, ponieważ ma na celu wskazanie decyzji, którą racjonalni gracze powinni wybrać, ale nie próbuje wyjaśnić, dlaczego ta decyzja została podjęta. Racjonalność jest podstawowym założeniem teorii gier, więc nie wyjaśnia różnych form racjonalnych decyzji lub nieracjonalnych decyzji.

Behawioralna teoria gier jest przede wszystkim teorią pozytywną, a nie teorią normatywną. Pozytywna teoria ma na celu raczej opisanie zjawisk niż zalecenie prawidłowego działania. Pozytywne teorie muszą być sprawdzalne i mogą być udowodnione jako prawdziwe lub fałszywe. Teoria normatywna jest subiektywna i oparta na opiniach. Z tego powodu teorie normatywne nie mogą być udowodnione jako prawdziwe lub fałszywe. Behawioralna teoria gier próbuje wyjaśnić podejmowanie decyzji na podstawie danych eksperymentalnych. Teoria ta pozwala na racjonalne i irracjonalne decyzje, ponieważ obie są badane za pomocą eksperymentów z prawdziwego życia. Behawioralna teoria gier próbuje wyjaśnić czynniki wpływające na decyzje podejmowane w świecie rzeczywistym. Czynniki te nie są badane w obszarze tradycyjnej teorii gier, ale można je postulować i obserwować na podstawie danych empirycznych. Ustalenia z behawioralnej teorii gier będą miały zwykle większą wiarygodność zewnętrzną i mogą być lepiej zastosowane w zachowaniach decyzyjnych w świecie rzeczywistym.

Przykłady gier wykorzystywanych w badaniach behawioralnych teorii gier

Gra dyktatora

Normalna gra formalna

Czynniki wpływające na racjonalność w grach Wierzenia Oczekiwania o innych ludziach w grze decyzyjnej powinny wpływać na zdolność dokonywania racjonalnych wyborów. Jednak przekonania innych mogą również powodować, że wyniki eksperymentów będą odbiegać od równowagi i podejmować decyzje maksymalizujące użyteczność. W eksperymencie Costa-Gomeza (2008) uczestnicy zostali zapytani o przekonania pierwszego rzędu o działaniach przeciwnika przed ukończeniem serii normalnych gier z innymi uczestnikamiCosta-Gomes, M. A., & Weizsäcker, G. (2008). Stated beliefs and play in normal-form games. The Review of Economic Studies, 75(3), 729-762.. Uczestnicy przestrzegali Nash Equilibrium tylko w 35% przypadków. Co więcej, uczestnicy wyrazili jedynie przekonanie, że ich przeciwnicy przestrzegają tradycyjnej teorii gier w 15% przypadków. Oznacza to, że uczestnicy wierzyli, że ich przeciwnicy będą mniej racjonalni niż byli w rzeczywistości. Wyniki tego badania pokazują, że uczestnicy nie wybierają akcji maksymalizującej użyteczność i oczekują, że ich przeciwnicy zrobią to samo. Pokazują one również, że uczestnicy nie wybrali akcji maksymalizującej użyteczność, która odpowiadałaby ich przekonaniom na temat działania przeciwnika. Chociaż uczestnicy mogli sądzić, że ich przeciwnik był bardziej skłonny do podjęcia określonej decyzji, nadal podejmowali decyzje, jakby ich przeciwnik dokonywał wyboru losowo. W innym badaniu, w którym zbadano uczestników programu telewizyjnego Deal or No Deal, stwierdzono rozbieżność w stosunku do racjonalnego wyboruPost, T., Van den Assem, M. J., Baltussen, G., & Thaler, R. H. (2008). Deal or no deal? Decision making under risk in a large-payoff game show. The American economic review, 38-71.. Podczas gry uczestnicy częściej opierali swoje decyzje na wcześniejszych wynikach. Awersja do ryzyka spadła, gdy oczekiwania uczestników nie zostały spełnione w grze. Na przykład podmiot, który doświadczył szeregu pozytywnych wyników, był mniej skłonny zaakceptować umowę i zakończyć grę. To samo dotyczyło podmiotu, który doświadczył przede wszystkim negatywnych wyników we wczesnej fazie gry.

Współpraca społeczna Zachowania społeczne i współpraca z innymi uczestnikami to dwa czynniki, które nie są modelowane w tradycyjnej teorii gier, ale często są obserwowane w środowisku eksperymentalnym. Ewolucja norm społecznych została zaniedbana w modelach decyzyjnych, ale normy te wpływają na sposoby interakcji między prawdziwymi ludźmi i dokonywania wyborów. Jedną z tendencji jest chęć silnego odwzajemniania się. Ten typ gracza wchodzi w grę z predyspozycjami do współpracy z innymi graczami. Zwiększy poziom współpracy w odpowiedzi na współpracę innych graczy i obniży poziom współpracy, nawet na własny koszt, aby ukarać graczy, którzy nie współpracują. Nie jest to zachowanie maksymalizujące wypłatę, ponieważ gracz silnie odwzajemniający gotów jest zmniejszyć wypłatę innych graczy swoim kosztem, aby tylko zachęcić innych graczy do współpracy.

Dufwenberg i Kirchsteiger (2004) opracowali model oparty na wzajemności zwany sekwencyjną równowagą wzajemności. Ten model dostosowuje tradycyjną logikę teorii gier do idei, że gracze odwzajemniają działania w celu współpracyDufwenberg, M., & Kirchsteiger, G. (2004). A theory of sequential reciprocity. Games and economic behavior, 47(2), 268-298.. Model został wykorzystany do dokładniejszego przewidywania wyników eksperymentów klasycznych gier, takich jak dylemat więźnia i gra stonoga. Rabin (1993) stworzył także równowagę sprawiedliwości, która mierzy wpływ altruizmu na wyboryRabin, M. (1993). Incorporating fairness into game theory and economics. The American economic review, 1281-1302. (Incorporates social motives into game theory decision making).. Odkrył, że gdy gracz jest altruistyczny wobec innego gracza, drugi gracz ma większą szansę odwzajemnić ten altruizm. Wynika to z idei uczciwości. Równowagi sprawiedliwości przyjmują formę wzajemnego maksimum, w którym obaj gracze wybierają wynik, który najbardziej obdarzy oby z nich, lub wzajemnego minimum, w którym obaj gracze wybierają wynik, który najbardziej boli obu z nich. Równowagi te są również równowagami Nasha, ale uwzględniają chęć uczestników do współpracy i uczciwości.

Zachęty, konsekwencje i oszustwo