Anna Dymna z domu Dziadyk (ur. 20 lipca 1951 w Legnicy) – polska aktorka teatralna i filmowa, działaczka społeczna. Założycielka i prezes Fundacji Anny Dymnej „Mimo Wszystko”. Laureatka Orła za drugoplanową rolę kobiecą w filmie Excentrycy, czyli po słonecznej stronie ulicy.
Życiorys Rodzina i wykształcenie Jest córką Jana Dziadyka i Janiny z domu Sądowicz. Matka była ekonomistką, a ojciec – inżynierem lotnikiem. Miała dwóch braci: starszego Jana i młodszego Jerzego. Jej rodzina pochodziła z Kresów Wschodnich – matka urodziła się w Brodach, a rodzina ojca wywodziła się z Kołomyi. Prababka ze strony ojca (Jadwiga Rakowiecka) miała ormiańskie korzenie, a pradziadek ze strony matki (Wilhelm Pribnow) i dziadek ze strony ojca (Stefan Dziadyk) byli Węgrami
W dzieciństwie mieszkała w kamienicy przy ul. Nowowiejskiej na krakowskim Zwierzyńcu. Dorastała w ubogiej rodzinie, była chorowitym dzieckiem. W domu rodzinnym zwracano się do niej imieniem Małgorzata. W wieku dziecięcym zaczęła uczęszczać na zajęcia do Kociego Teatru Jana Niwińskiego, pod którego opieką rozwijała umiejętności aktorskie i recytatorskie również w okresie licealnym. W teatrze tym zagrała m.in. główną rolę w spektaklu Sierotka Marysia. W Krakowie ukończyła Szkołę Podstawową nr 34, VII Liceum Ogólnokształcące im. Zofii Nałkowskiej i (w 1973) Państwową Wyższą Szkołę Teatralną im. Ludwika Solskiego. Powtarzała trzeci rok studiów z uwagi na występowanie w filmach, co było wówczas uznawane za niedopuszczalne.
Kariera zawodowa Lata 60. i 70. Zadebiutowała jako aktorka teatralna w czerwcu 1969 rolą Isi, córki Gospodarza, w Weselu Stanisława Wyspiańskiego (reż. Lidia Zamkow) w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. Za swój występ w spektaklu – obejmujący m.im. monolog Chochoła – zebrała przychylne recenzje, m.in. od Jakuba Mikołajczyka, pierwowzoru Kuby w Weselu. W 1969 wzięła udział w profesjonalnej sesji zdjęciowej dla czasopisma „Przekrój”, a w następnym roku jej zdjęcie pojawiło się na okładce jednego z wrześniowych wydań tego periodyku. W październiku 1970 premierę w Starym Teatrze w Krakowie miał spektakl Król Mięsopust z Anną Dymną w roli służącej Kasi, za którą otrzymała pozytywne recenzje od krytyków.
thumb|Wiesław i Anna Dymni Karierę filmową rozpoczęła od zagrania głównych ról w 150 na godzinę (1971) Wandy Jakubowskiej i Pięciu i pół bladego Józka (1971) Henryka Kluby. Na planie drugiej z tych produkcji poznała Wiesława Dymnego, którego barwna osobowość miała na nią istotny wpływ. W latach 70. jej zdjęcia były często publikowane w prasie, m.in. na okładkach „Magazynu Filmowego”, „Panoramy” i „Filmu”. Jeszcze przed ukończeniem studiów zagrała w następujących filmach: Diament radży (1971) Sylwestra Chęcińskiego, Jak daleko stąd, jak blisko (1972) Tadeusza Konwickiego, Szerokiej drogi, kochanie (1972) Andrzeja Piotrowskiego i Sekret (1973) Romana Załuskiego. Wystąpiła także w produkcjach NRD-owskich: Klucze (1972) i Z życia nicponia (1973). Odnowiła współpracę z Lidią Zamkow, grając w wyreżyserowanych przez nią spektaklach Teatru Telewizji: Natalię w Ludziach bezdomnych (1971) i Pannę Młodą w Weselu (1971).
W kwietniu 1973, tuż przed obroną dyplomu, została etatową aktorką Starego Teatru w Krakowie, w którym wystąpiła m.in. jako Dziewczyna i Panna w Dziadach (reż. Konrad Swinarski), Kora i Małgorzata w Nocy listopadowej (reż. Andrzej Wajda), Ania w Wiśniowym sadzie (reż. Jerzy Jarocki), Anna w Warszawiance (reż. Henryk Tomaszewski) i Zosia w Weselu (reż. Jerzy Grzegorzewski). W latach 70. zagrała także hrabiankę Klarysę w serialu Janosik (1974) oraz Anię Pawlakównę (wnuczkę Pawlaków i Kargulów) w komediach Sylwestra Chęcińskiego: Nie ma mocnych (1974) i Kochaj albo rzuć (1975), wyniosłą i mało sympatyczną arystokratkę Melanię Barską w Trędowatej (1976) Jerzego Hoffmanna oraz Liesel w Kombinatorze Güntera Reischa (1978). Kontynuowała występy w Teatrze Telewizji, grając Zuzannę w Teresie Raquin (reż. Antoni Halor), Mary Boyle w Junonie i pawiu (reż. Tadeusz Lis), panienkę Angelę Moping w Małej przechadzce pana Lovedaya (reż. Stanisław Zajączkowski), prostytutkę-mitomankę Dianę w Wysokiej stawce (reż. Krystyna Meissner), Melisandę w Peleasie i Melisandzie (reż. Laco Adamík) oraz perwersyjną i zepsutą panienkę Lilę w Ich czworgu (reż. Tomasz Zygadło). W 1978 za rolę Kory w Nocy listopadowej otrzymała Nagrodę Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji.
Zagrała główną rolę w filmie Jerzego Hoffmanna Do krwi ostatniej… (1978). W 1979 w drodze na plan filmu Miklósa Jancsó Węgierska rapsodia (1979) uległa wypadkowi samochodowemu, wskutek którego doznała wstrząsu mózgu i licznych urazów ciała, m.in. przebicia płuc połamanymi żebrami, uszkodzenia kręgosłupa, pęknięcia miednicy i urwania palca prawej ręki.
Lata 80. Po wielomiesięcznej rehabilitacji wróciła do pracy na planie serialu Jerzego Hoffmanna Do krwi ostatniej (1981). Zagrała także zepsutą i zmanierowaną Ludy w spektaklu Teatru Telewizji U mety (reż. Tadeusz Lis) oraz prostytutkę-mitomankę Dianę w Queen Mary (reż. Jerzy Bińczycki) w Starym Teatrze w Krakowie. Za rolę Niny Zariecznej w Dziesięciu portretach z czajką w tle (reż. Jerzy Grzegorzewski) w Starym Teatrze w Krakowie otrzymała nagrodę aktorską na 20. Kaliskich Spotkaniach Teatralnych.
W 1982 otrzymała dyplom honorowy za zwycięstwo w plebiscycie tygodnika „Przekrój” dla najpopularniejszego aktora w Krakowie za lata 1946–1981 oraz Nagrodę Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji I stopnia za rolę Barbary Radziwiłłówny, litewskiej arystokratki i ukochanej Zygmunta II Augusta, w Królowej Bonie (1980–1981) Janusza Majewskiego. Podczas kręcenia sceny jazdy na saniach uległa wypadkowi, wskutek którego doznała wstrząsu mózgu. Na początku lat 80. zagrała także tytułową rolę francuskiej komunistki, zakochanej w niemieckim pisarzu i antyfaszyście, w Yvonne (1980), Marysię Wilczurównę, sierotę ze sklepu pasmanteryjnego na prowincji i zarazem córkę tytułowego Znachora (1981) Jerzego Hoffmanna, a także Magdalenę w Dolinie Issy (1982) Tadeusza Konwickiego. Wykreowała kolejne role w Teatrze Telewizji: Katarzynę w Widoku z mostu (1980), ekscentryczną Laurę w Kordianie (1980) i żonę w Nie-Boskiej komedii (1982; reż. Zygmunt Hübner). Poza tym wcieliła się w postać Elektry w Orestei (1982; reż. Zygmunt Hübner) w Starym Teatrze w Krakowie.
Powróciła do roli litewskiej królowej w filmie Epitafium dla Barbary Radziwiłłówny (1983), do którego Janusz Majewski napisał scenariusz specjalnie dla niej. Wkrótce doznała kolejnego wstrząsu mózgu, tym razem wskutek wypadku samochodowego w drodze na plan zdjęciowy paradokumentalnego filmu telewizyjnego Lucyny Smolińskiej Na odsiecz Wiedniowi (1983), w którym zagrała królową Marysieńkę Sobieską. W 1983 zagrała Hannę P., wielką miłość Kazimierza Przerwy-Tetmajera w psychologicznym filmie biograficznym Jacka Koprowicza Przeznaczenie (1985) poświęconym życiu poety. Również w 1983 wyróżniono ją Nagrodą Ministra Kultury i Sztuki II stopnia za osiągnięcia w twórczości teatralnej i filmowej. W 1984 otrzymała nagrodę Złoty Ekran za twórczość telewizyjną w poprzednim roku (za występ w Na odsiecz Wiedniowi i paradokumentalnym widowisku telewizyjnym Polski listopad). W tym okresie zagrała jeszcze dwie monarchinie: królową Katarzynę Jagiellonkę w spektaklu telewizyjnym Ostatni z Jagiellonów i Elżbietę de Valois w sztuce Don Carlos (1984; reż. Laco Adamík) w Starym Teatrze w Krakowie. Wystąpiła także jako Księżniczka Pirlipatka w spektaklu telewizyjnym Księżniczka na ziarnku grochu (1984; reż. Andrzej Maj), a także zebrała przychylne recenzje za rolę Lavinii w trzyczęściowym widowisku telewizyjnym Żałoba przystoi Elektrze (reż. Jan Błeszyński).
W 1985 otrzymała Nagrodę Państwową II stopnia Ministra Kultury i Sztuki. Po narodzinach syna w 1985 znacznie przybrała na wadze, co wpłynęło na zmianę jej aktorskiego emploi – zaczęła grać kobiety doświadczone życiowo, poturbowane przez mężczyzn i los, targane namiętnościami oraz gotowe do poświęcenia i walki o uczucia. W drugiej połowie lat 80. zagrała kolejne role w Starym Teatrze w Krakowie: Słodką Dziewuszkę w Korowodzie (reż. Mieczysław Grąbka), Świntusię Macabrescu w Gyubalu Wahazarzs, czyli na przełęczach bezsensu (reż. Romana Próchnicka), Podstolinę w Zemście (reż. Andrzej Wajda), gwiazdę filmową Wierę w Dzwonach (reż. Stanisław Nosowicz), Annę Wojnicew w Płatonowie (reż. Filip Bajon). Za rolę Adeli w Republice marzeń (reż. Rudolf Zioło) w krakowskim Starym Teatrze otrzymała nagrodę na 14. Opolskich Konfrontacjach Teatralnych „Klasyka Polska”. Grała pokojówkę Justysię w objazdowej sztuce Mąż i żona (reż. Gustaw Holoubek), którą Teatr Scena na Piętrze w Poznaniu wystawił w ośrodkach polonijnych w Wielkiej Brytanii, USA, Kanadzie i Australii.
Do końca dekady wystąpiła także w kilku spektaklach Teatru Telewizji: jako amerykańska dziennikarka Helen Schwartz w Opowieściach Hollywoodu i Berta w Wygnańcach (oba w reżyserii Kazimierza Kutza, wyrozumiała Milena w Listach do Mileny i rozsądna Jo w Prometeuszu (oba w reż. Krzysztofa Babickiego) oraz madame Kławdia Chauchat w Czarodziejskiej górze/Wielkim Peeperkornie (reż. Tomasz Zygadło) i Antonietta, matka sześciorga dzieci i faszystka, która wdaje się w romans z homoseksualnym spikerem radiowym o antyfaszystowskich poglądach (Jan Englert) w Szczególnym dniu (reż. Grzegorz Warchoł). Zagrała także Baronową Sztygielową w filmie Andrzeja Domalika Schodami w górę, schodami w dół (1988). W latach 80. była zaangażowana również w programy poetyckie krakowskiego Teatru Poezji, dla którego recytowała wiersze takich autorów jak Czesław Miłosz, Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Rainer Maria Rilke, Henryk Bardijewski, Adam Asnyk, Jan Lechoń, Maria Konopnicka, Adam Mickiewicz, Jan Twardowski, Osip Mandelsztam i Thomas S. Eliot.
Lata 90. W 1990 została wykładowczynią zajęć z prozy w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie. W tym samym roku zagrała główną rolę żeńską w telewizyjnej inscenizacji Mistrza i Małgorzaty (reż. Maciej Wojtyszko) i Tarasowną, żonę Małachija Stakanczyka, w Reformatorze (reż. Krzysztof Orzechowski). Od 1990 przez ponad siedem lat grała mądrą, sprytną, przewrotną i kochliwą Telimenę w sztuce impresaryjnej Kochajmy się! (reż. Jan Englert), która została wystawiona ponad 300 razy, m.in. w Gdańsku, Kaliszu i Krakowie, a także w ośrodkach polonijnych w Chicago i Londynie, a także w Norwegii i Australii. Za rolę Gospodyni w Weselu (1991; reż. Andrzej Wajda) w Starym Teatrze w Krakowie otrzymała nagrodę na 18. Opolskich Konfrontacjach Teatralnych „Klasyka Polska”. W tym okresie zagrała w krakowskim Starym Teatrze również Praskowię w Śmierci Iwana Iljicza (1991; reż. Jerzy Grzegorzewski) i Hipolitę, żonę króla Tezeusza, w Śnie nocy letniej (1992; reż. Rudolf Zioło).