thumb|300px|Ceremonia wielkiego oczyszczenia przeprowadzana przez kapłanów ma uwalniać od skutków grzechów (tsumi) i skalania (kegare); kapłani przechodzą przez pierścień chinowa (inaczej suganuki) wykonany z trawy chigaya (Imperata cylindrica) – sintoistyczny termin oznaczający stan nieczystości rytualnej wynikający ze złamania zasad moralnych, społecznych lub religijnych; we współczesnej japońszczyźnie obok grzechu oznacza też winę, zbrodnię, przestępstwo, występek.
W pierwotnym shintō grzechem nie był sam akt złej woli, lecz jego negatywne konsekwencje. Człowieka, który naraził się bóstwu, spotykała nieuchronna kara, która miała mu uświadomić, że popełnił przewinienie, i skłonić go w ten sposób do poprawy. Charakterystyczną cechą tego światopoglądu była wiara we wzajemny związek grzechu i kary boskiej. Do tsumi zaliczano nie tylko świadome łamanie zasad, ale także kataklizmy i choroby, które uważano za następstwa złych czynów dokonanych w przeszłości. W moralności sintoistycznej funkcjonowała idea odpowiedzialności zbiorowej, dlatego kara za grzechy jednostki mogła spaść na całą wspólnotę. Każdy grzech mógł zostać odkupiony poprzez odzyskanie stanu czystości duchowej i fizycznej, co następowało podczas ceremonii oczyszczenia (harae lub harai).
Przed V wiekiem Japończycy dokonali pierwszych prób zdefiniowania i sklasyfikowania pojęcia tsumi, których efektem było wyodrębnienie dwóch typów grzechów: amatsu-tsumi oraz kunitsu-tsumi. Podział ten występuje w treści modlitwy (norito) zapisanej w kodeksie Engishiki, a same grzechy zostały wymienione także w najstarszych japońskich tekstach historiograficznych Kojiki oraz Nihon shoki.
Amatsu-tsumi to osiem grzechów popełnionych według mitu przez bóstwo Susanoo w Takamagaharze, które łamały zasady pierwotnego społeczeństwa rolniczego: ahanachi (): niszczenie grobli rozdzielających pola ryżowe; mizoume (): zasypywanie kanałów doprowadzających wodę do pól ryżowych; hihanachi (): niszczenie drewnianych mechanizmów używanych do kontrolowania systemu nawadniania pól; shikimaki (): powtórne obsiewanie pola, które zostało już wcześniej zasiane; kushisashi (): stawianie palików na polu; ikihagi (): żywych zwierząt; sakahagi (): skórowanie zwierząt wspak; kusohe (): wylewanie ekskrementów (tradycyjnie interpretowane jako zanieczyszczanie miejsc sakralnych, które powinny być zachowane w czystości).
Kunitsu-tsumi to grzechy naruszające harmonię we wszechświecie, zarówno będące świadomymi działaniami człowieka, jak i te od niego niezależne: ikihadadachi (): przecinanie skóry osoby żywej (skalanie krwią); shihadadachi (): przecinanie skóry osoby martwej (skalanie martwym ciałem); shirahito (): choroba, podczas której skóra staje się biała, uznawana za rodzaj trądu; kokumi (): garb, narośl na skórze; cztery rodzaje kazirodztwa: ono ga haha okaseru tsumi (): stosunek z własną matką; ono ga ko okaseru tsumi (): stosunek z własnym dzieckiem; haha to ko to okaseru tsumi (): stosunek z córką kobiety, z którą wcześniej odbyło się stosunek (cudzołożenie z pasierbicą); ko to haha to okaseru tsumi (): stosunek z matką kobiety, z którą wcześniej odbyło się stosunek (cudzołożenie z teściową); kemono okaseru tsumi (): czyny zoofilskie; haumushi no wazawai (): plaga zwierząt pełzających (np. węże, stonogi); takatsukami no wazawai (): klęski zsyłane przez bóstwa z wysokości (np. pioruny); takatsutori no wazawai (): klęski spowodowane przez ptactwo; kemono taoshi (): zabijanie bydła za pomocą czarów (interpretowane także jako wyrządzanie szkody właścicielom zwierząt); majimono seru tsumi (): rzucanie uroków na ludzi. W Kōtaijingū gishikichō wymienione zostały także dwa dodatkowe kunitsu-tsumi, które uznawano za niefortunne sposoby śmierci – kawairi (), oznaczające utonięcie, i hoyake () – śmierć w płomieniach.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Grzechy Kategoria:Shintō