Ignacy Aleksander Łempicki herbu Junosza (ur. 15 sierpnia 1801 w Warszawie, zm. 29 września 1876 w Dreźnie) – polski ziemianin i wojskowy, powstaniec listopadowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Był synem Józefa Łempickiego, chorążego wyszogrodzkiego, szambelana Stanisława Augusta; oraz Urszuli hrabiny Mikorskiej herbu Ostoja.
Ukończył Liceum Warszawskie. W październiku 1820 roku rozpoczął studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. W 1823 uzyskał stopień magistra prawa.
W powstaniu listopadowym służył w stopniu porucznika w 1 Pułku Jazdy Płockiej. Od 13 czerwca 1831 był adiutantem polowym generała Antoniego Giełguda. Za udział w powstaniu otrzymał Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari.
Po upadku powstania pozostał w kraju. Był dziedzicem dóbr Noskowo i Płonne w powiecie lipnowskim. Został wylegitymowany ze szlachectwa w Królestwie Polskim w 1837 roku. Został członek Towarzystwa Rolniczego w powiecie lipnowskim.
Ożenił się z Marią Tyszkiewicz, dziedziczką dóbr Balwierzyszki i Iwaniszów w województwie augustowskim. Mieli córkę Marię oraz synów Józefa i Władysława.
Zmarł 29 września 1876 roku w Dreźnie. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
Ordery i odznaczenia Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari – 4 czerwca 1831
Przypisy
Kategoria:Absolwenci i studenci Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Absolwenci Liceum Warszawskiego Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Członkowie Towarzystwa Rolniczego w Królestwie Polskim (1858–1861) Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Ignacy Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari (powstanie listopadowe) Kategoria:Oficerowie kawalerii powstania listopadowego Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1801 Kategoria:Zmarli w 1876