Monaster Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość” – prawosławny żeński klasztor w Starobielsku, w eparchii siewierodonieckiej Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego. mały|lewo|200px|Cerkiew Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość” Monaster powstał w 1862 r. Założycielką była szlachcianka Anna Bulicz, która po śmierci męża złożyła śluby zakonne z imieniem Angelina i została pierwszą przełożoną wspólnoty. W latach 1863–1870 wzniesiono cerkiew Świętej Trójcy, a w latach 1872–1899 główną świątynię monasterską – cerkiew Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość”.
W 1922 r. klasztor został zamknięty przez władze komunistyczne. W latach 1939–1940 znajdował się tu obóz jeniecki dla oficerów Wojska Polskiego, wziętych do niewoli przez ZSRR po zajęciu wschodnich terenów Polski we wrześniu 1939 r. Jeńców – w liczbie około 4000 – w przeciągu kwietnia 1940 r. sukcesywnie przewożono do Charkowa, gdzie byli rozstrzeliwani przez funkcjonariuszy NKWD.
Po II wojnie światowej w obiektach monasterskich mieściła się jednostka wojskowa. W 1992 r. obydwie cerkwie klasztorne zostały zwrócone prawosławnym, a w następnym roku miała miejsce reaktywacja monasteru.
Przełożone klasztoru Angelina (Bulicz), 1862–1888 Margarita (Pawłowa), 1888–1890 Cherubina (Kiedrowa), 1890–1898 Serafina, 1898–1902 Apolinaria (Pałkina), 1902–1922
Po reaktywacji Katarzyna (Biespałowa), obecnie
Przypisy
Monaster, Starobielsk Kategoria:Eparchia siewierodoniecka Kategoria:Monastery Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego Kategoria:Zabytki Ukrainy Monaster