Stefan Dul, ps. „Olszyna” (ur. 6 grudnia 1891 w Grębowie, zm. 21 września 1980 w Krakowie) – podpułkownik piechoty Armii Krajowej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys thumb|Grób ppłk. Stefana Dula na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie Urodził się w rodzinie Józefa, rolnika, i Wiktorii z Gortychów. W czerwcu 1914 razem z Adamem Dzianottem, Karolem Miką i Bronisławem Pierackim złożył maturę w c. k. Gimnazjum I Wyższym w Nowym Sączu. 1 sierpnia tego roku został wcielony do c. i k. pułku piechoty nr 40 w Rzeszowie. 23 września 1915 pod Kiwercami dostał się do niewoli rosyjskiej. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916 w korpusie oficerów rezerwy piechoty. 17 listopada 1918 wrócił z niewoli i już 29 listopada wstąpił do pułku Ziemi Sandomierskiej. 31 grudnia 1918 został przeniesiony do pułku Ziemi Warszawskiej na stanowisko dowódcy 3. kompanii.

Do Wojska Polskiego został przyjęty z byłej c. i k. armii, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika. Od 27 marca 1919 był instruktorem w 10 pułku piechoty w Sosnowcu.

Pełnił służbę w 78 pułku piechoty w Baranowiczach na stanowisku komendanta obwodowego Przysposobienia Wojskowego. 27 stycznia 1930 został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 i 83. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1931 został przeniesiony do 56 pułku piechoty wielkopolskiej w Krotoszynie na stanowisko dowódcy III batalionu. W maju 1933 został przeniesiony do 20 pułku piechoty w Krakowie na stanowisko dowódcy batalionu. Z dniem 1 maja 1934 został przydzielony do dyspozycji Ministerstwa Skarbu na okres sześciu miesięcy. Z dniem 31 października 1934 został przeniesiony do rezerwy z równoczesnym przeniesieniem w rezerwie do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V.

Od 1941 był zastępcą szefa Związku Odwetu w Okręgu Krakowskim Związku Walki Zbrojnej. Od maja 1942 do stycznia 1943 był szefem Związku Odwetu, a później Kierownictwa Dywersji Okręgu Krakowskiego Armii Krajowej. Został awansowany na stopień podpułkownika.

Zmarł 21 września 1980 w Krakowie. Spoczywa, razem z żoną Anną Salomeą z d. Majzels (1898–1950), na cmentarzu Rakowickim (kwatera XVIII-5-41).

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 12113 Srebrny Krzyż Zasługi (dwukrotnie: 3 sierpnia 1928M.P. z 1928 r. nr 178, poz. 387 „za zasługi na polu przysposobienia wojskowego i wychowania fizycznego”., 10 listopada 1928M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”) Srebrny Medal Waleczności 2 klasy (Austro-Węgry)

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Dowódcy batalionów 20 Pułku Piechoty Ziemi Krakowskiej Kategoria:Dowódcy batalionów 56 Pułku Piechoty Wielkopolskiej Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni dwukrotnie Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Oficerowie 78 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Oficerowie Armii Krajowej Kategoria:Oficerowie Przysposobienia Wojskowego Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Waleczności Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1980