Dionizy Królikowski (ur. 3 kwietnia 1862 w Magnuszewicach, zm. 28 lutego 1936 w Poznaniu) – polski dziennikarz, literat, tłumacz, pedagog, organizator chórów.
Życiorys Wywodził się z rodziny nauczycielskiejAnna Kopras-Fijołek, Magnusze wczoraj i dziś. Wszystko jest... Nic nie ma Gazeta Jarocińska, dodatek: Magazyn Gazety Jarocińskiej, nr 28(57)/11 lipca 2008, s. VIII . Uzyskał wykształcenie nauczycielskie i do 1899 pracował w szkołach pruskich. Po przeniesieniu się na Śląsk, w latach 1893–1894, w czasie aresztowania przez Niemców Jana Karola Maćkowskiego, współredagował (razem z Wacławem Rzepeckim i Ignacym Rostkiem) Nowiny Raciborskie. W 1893 był korespondentem prasowym w Wiedniu, od 1894 przebywał w Galicji, najpierw w Krakowie, a następnie we Lwowie, gdzie pracował jako nauczyciel (m.in. w 4 klasowej szkole św. Elżbiety) i dziennikarz – regularnie publikował wówczas artykuły na łamach lwowskiej „Szkoły”. W 1896 był wydawcą lwowskiego „Czasopisma Pedagogicznego” (był wówczas praktykantem w lwowskiej szkole im. A. Mickiewicza, do Lwowa przybył z Krakowa przed 1894)Józef Wojtal, Lwowskie „Czasopismo Pedagogiczne” z 1896 r. – propagator pedagogiki narodowej Rozprawy z Dziejów Oświaty, nr 27/1984, s. 93. Po przeprowadzce (po 1897) do Poznania brał udział w życiu artystycznym i politycznym miastaIzolda Kiec, Bard wielkopolskiej wolności, s. 21.. Był współzałożycielem i działaczem władz Towarzystwa Dziennikarzy i Literatów Polskich na Rzeszę NiemieckąWitold Molik, Towarzystwo Dziennikarzy i Literatów Polskich na Rzeszę Niemiecką 1905–1918 Kwartalnik Historii Prasy Polskiej, nr 21/3–4/1982, s. 45, 51–53., a także redaktorem „Gazety Poznańskiej”biogram Piotra Krzyżankiewicza w Słowniku Pracowników Książki Polskiej. Suplement III, s. 158..
Przed wybuchem II wojny światowej był redaktorem Gazety Toruńskiej, a w 1898 pierwszym dyrygentem toruńskiego chóru Lutnia (przygotował wówczas m.in. bogaty program uroczystości z okazji setnej rocznicy urodzin Adama Mickiewicza). Jako dziennikarz i literat współpracował m.in. z „Gwiazdką Cieszyńską”, „Wieńcem”, „Pszczółką”, krakowskim „Kurierem Polskim” i lwowskim „Przeglądem”. Był ponadto korespondentem „Słowa”. Po powrocie do Wielkopolski redagował „Orędownika” i „Kurier Poznański”. Był też wydawcą i redaktorem naczelnym czasopisma „Śpiewnik”. Pisał powieści, nowele, utwory sceniczne oraz uprawiał poezję. Był działaczem ruchu słowianofilskiego i tłumaczem prozy oraz poezji z innych języków słowiańskich. Był żonaty od ok. 1880.
Został pochowany na cmentarzu przy ul. Bukowskiej w Poznaniu (nieistniejący).
Publikacje pedagogiczne W październiku 1894 zamieścił w czasopiśmie „Szkoła” artykuł o szkolnictwie skandynawskim. Od 5 stycznia do początków listopada 1895 ukazały się w „Szkole” inne jego artykuły: Nowe poglądy na sprawę wychowania narodowego (dotyczący wychowania narodowego we Włoszech), Nowe prądy pedagogiczne za granicą (o szkolnictwie włoskim), Seminaria nauczycielskie we Francji, Szkolnictwo ludowe we Francji, Nadzór szkół w Serbii, Dzieci głuchonieme i szkoła ludowa oraz Statystyka porównawcza nauki elementarnej w krajach ucywilizowanych (na podstawie pracy Francuza E. Levasseura).
Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (10 listopada 1928)M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 632 „za długoletnią pracę na stanowisku dziennikarza, publicysty, pedagoga i propagatora idei polskiej wśród narodów słowiańskich”.
Przypisy
Linki zewnętrzne Publikacje Dionizego Królikowskiego w bibliotece Polona
Kategoria:Ludzie związani z Poznaniem Kategoria:Ludzie kultury związani z Toruniem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy chórzyści Kategoria:Polscy dziennikarze Kategoria:Polscy pedagodzy Kategoria:Słowianofile Kategoria:Urodzeni w 1862 Kategoria:Zmarli w 1936