Gustaf Allan Pettersson (ur. 19 września 1911 w Västra Ryd, zm. 20 czerwca 1980 w Sztokholmie) – szwedzki kompozytor.
Życiorys Pochodził z ubogiej rodziny, jego ojciec był kowalem. W młodości zarabiał, grając na skrzypcach w niemym kinie i na pogrzebach. Grał też na organach kościelnych. W latach 1930–1938 studiował w konserwatorium w Sztokholmie u Juliusa Ruthströma (skrzypce i altówka) oraz Melchera Melchersa (teoria). W 1939 roku otrzymał stypendium, dzięki któremu rozpoczął studia u Maurice’a Vieux w Paryżu, musiał je jednak przerwać ze względu na wybuch II wojny światowej. Od 1939 do 1950 roku był pierwszym altowiolistą filharmonii sztokholmskiej. Uczył się prywatnie harmonii i kontrapunktu u Otto Olssona i Karla-Birgera Blomdahla. W latach 1951–1953 ponownie przebywał w Paryżu, gdzie był uczniem Arthura Honeggera i Renégo Leibowitza. Chorował na artretyzm, w 1964 roku z powodu złego stanu zdrowia zaprzestał występów jako instrumentalista, później wiele czasu spędzał w szpitalach. Jako kompozytor pozostawał długo nieznany, przełomem w jego karierze stało się dopiero wykonanie VII Symfonii pod batutą Antala Dorátiego z orkiestrą filharmonii sztokholmskiej w 1968 roku. Poza granicami Szwecji stał się popularny dopiero po śmierci.
Twórczość Główną część jego twórczości stanowiły dzieła symfoniczne o dosyć osobliwej budowie – w większości były to monumentalne formy jednoczęściowe. Stanowią one oryginalne, odrębne stylistycznie zjawisko na tle muzyki XX wieku. Mocno schromatyzowane, atonalne fragmenty kontrastowane są w nich ze spokojniejszymi, ściśle diatonicznymi.
Ważniejsze kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Szwedzcy kompozytorzy Kategoria:Urodzeni w 1911 Kategoria:Zmarli w 1980