SM UC-47 – niemiecki okręt podwodny (podwodny stawiacz min) z okresu I wojny światowej, jedna z 64 zbudowanych jednostek typu UC II. Zwodowany 30 sierpnia 1916 roku w stoczni AG Weser w Bremie, został przyjęty do służby w Kaiserliche Marine 13 października 1916 roku. W czasie służby operacyjnej w składzie Flotylli Flandria okręt odbył 13 patroli bojowych, w wyniku których zatonęło 57 statków o łącznej pojemności BRT i niszczyciel o wyporności 880 ton, a osiem statków o łącznej pojemności BRT zostało uszkodzonych. SM UC-47 został zatopiony wraz z całą załogą 18 listopada 1917 roku nieopodal latarni morskiej Flamborough, staranowany przez brytyjski okręt patrolowy HMS P57.
Projekt i budowa Sukcesy pierwszych niemieckich podwodnych stawiaczy min typu UC I, a także niedostatki tej konstrukcji, skłoniły dowództwo Cesarskiej Marynarki Wojennej z admirałem von Tirpitzem na czele do działań mających na celu budowę nowego, znacznie większego i doskonalszego typu minowych okrętów podwodnych. Opracowany latem 1915 roku projekt okrętu, oznaczonego później jako typ UC II, tworzony był równolegle z projektem przybrzeżnego torpedowego okrętu podwodnego typu UB II. Głównymi zmianami w stosunku do poprzedniej serii były: instalacja wyrzutni torpedowych i działa pokładowego, zwiększenie mocy i niezawodności siłowni, oraz wzrost prędkości i zasięgu jednostki, kosztem rezygnacji z możliwości łatwego transportu kolejowego (ze względu na powiększone rozmiary).
Przyszły UC-47 zamówiony został 20 listopada 1915 roku jako jednostka z II serii okrętów typu UC II (numer projektu 41 nadany przez Inspektorat U-Bootów), w ramach wojennego programu rozbudowy floty. Został zbudowany w stoczni AG Weser w Bremie jako jeden z trzech okrętów II serii zamówionych w tej wytwórni. UC-47 otrzymał numer stoczniowy 257 (Werk 257). Stępkę okrętu położono 1 lutego 1916 roku a zwodowany został 30 sierpnia 1916 roku.
Dane taktyczno-techniczne SM UC-47 był średniej wielkości przybrzeżnym okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 51,85 metra, szerokość 5,22 metra i zanurzenie 3,67 metra. Wykonany ze stali kadłub sztywny miał 39,3 metra długości i 3,61 metra szerokości, a wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 7,46 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 420 ton, a w zanurzeniu 502 tony. Jednostka miała wysoki, ostry dziób przystosowany do przecinania sieci przeciwpodwodnych; do jej wnętrza prowadziły trzy luki: pierwszy przed kioskiem, drugi w kiosku, a ostatni w części rufowej, prowadzący do maszynowni. Cylindryczny kiosk miał średnicę 1,4 metra i wysokość 1,8 metra, obudowany był opływową osłoną. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki wysokoprężne MAN S6V26/36 o łącznej mocy 600 KM, a pod wodą poruszał się dzięki dwóm silnikom elektrycznym SSW o łącznej mocy 460 KM. Dwa wały napędowe obracały dwie śruby wykonane z brązu manganowego (o średnicy 1,9 metra i skoku 0,9 metra). Okręt osiągał prędkość 11,7 węzła na powierzchni i 6,9 węzła w zanurzeniu. Zasięg wynosił 7280 Mm przy prędkości 7 węzłów w położeniu nawodnym oraz 54 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą. Zbiorniki mieściły 41 ton paliwa, a energia elektryczna magazynowana była w dwóch bateriach akumulatorów 26 MAS po 62 ogniwa, zlokalizowanych pod przednim i tylnym pomieszczeniem mieszkalnym załogi. Okręt miał siedem zewnętrznych zbiorników balastowych. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 50 metrów, a czas wykonania manewru zanurzenia 40 sekund.
Głównym uzbrojeniem okrętu było 18 min kotwicznych typu UC/200 w sześciu skośnych szybach minowych o średnicy 100 cm, usytuowanych w podwyższonej części dziobowej jeden za drugim w osi symetrii okrętu, pod kątem do tyłu (sposób stawiania – „pod siebie”). Układ ten powodował, że miny trzeba było stawiać na zaplanowanej przed rejsem głębokości, gdyż na morzu nie było do nich dostępu (co znacznie zmniejszało skuteczność okrętów). Wyposażenie uzupełniały dwie zewnętrzne wyrzutnie torped kalibru 500 mm (umiejscowione powyżej linii wodnej na dziobie, po obu stronach szybów minowych), jedna wewnętrzna wyrzutnia torped kal. 500 mm na rufie (z łącznym zapasem 7 torped) oraz umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kal. 88 mm L/30, z zapasem amunicji wynoszącym 130 naboi. Okręt wyposażony był w dwa peryskopy Zeissa: wachtowy i bojowy oraz radiostację z podnoszonym masztem o wysokości 10 metrów. Wyposażenie uzupełniała kotwica grzybkowa o masie 272 kg.
Załoga okrętu składała się z 3 oficerów oraz 23 podoficerów i marynarzy.
Służba 1916 rok 13 października 1916 roku SM UC-47 został przyjęty do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej. Dowództwo jednostki objął por. mar. (niem. Oberleutnant zur See) Paul Hundius, dowodzący wcześniej UB-16.
1917 rok Po okresie szkolenia okręt został 23 stycznia 1917 roku przydzielony do Flotylli Flandria. 31 stycznia na postawioną przez U-Boota minę wszedł zbudowany w 1911 roku norweski parowiec „Modiva” o pojemności 1276 BRT, transportujący węgiel z West Hartlepool do Rouen. Statek zatonął ze stratą trzech załogantów w odległości 14 Mm na południowy wschód od latarni morskiej Flamborough (na pozycji ). Następnego dnia jego los podzielił pochodzący z 1914 roku norweski parowiec „Portia” (1127 BRT), płynący z ładunkiem węgla z Sunderlandu do Bilbao, który bez strat w załodze zatonął na minie na tych samych wodach (na pozycji ).
Z dniem 1 lutego, rozkazem szefa sztabu admiralicji niemieckiej z 12 stycznia tego roku, U-Booty należące do czterech flotylli Hochseeflotte, Flotylli Flandria i rozpoczęły nieograniczoną wojnę podwodną. W dniach 6–16 lutego UC-47 odbył rejs operacyjny z zadaniem dotarcia do Kanału Bristolskiego, stawiając po drodze miny w dwóch zagrodach. 8 lutego na postawioną minę wszedł patrolujący na wodach nieopodal Dungeness brytyjski niszczyciel o wyporności 880 ton. Okręt zatonął na pozycji , a na jego pokładzie śmierć poniosło 74 członków załogi. Tego samego dnia na pochodzącej z U-Boota minie zatonął także zbudowany w 1903 roku brytyjski parowiec „Lullington” (2816 BRT), przewożący węgiel z Blyth do Rouen (na pozycji , bez strat w ludziach). 10 lutego w odległości 24 Mm na południowy zachód od Bishop Rock został storpedowany przez UC-47 bez ostrzeżenia zbudowany w 1911 roku brytyjski parowiec „Japanese Prince” (4876 BRT), płynący z ładunkiem drobnicy z Newport News do Southampton. Statek zatonął bez strat w załodze na pozycji . 12 lutego UC-47 zatopił dwie jednostki: zbudowany w 1878 roku grecki parowiec „Aghios Spyridon” o pojemności 1618 BRT, płynący z ładunkiem węgla ze Swansea do Neapolu (na pozycji ) oraz pochodzącą z 1914 roku brytyjską żaglową łódź rybacką „Brissons” (60 BRT), zatrzymaną i zatopioną po ewakuacji załogi na pozycji . Następnego dnia lista wojennych osiągnięć załogi U-Boota powiększyła się o trzy pozycje: w Kanale Bristolskim został uszkodzony ogniem artyleryjskim zbudowany w 1908 roku brytyjski zbiornikowiec „Sequoya” o pojemności 5263 BRT, płynący z Singapuru do Portishead (zginął jeden marynarz), a w odległości 1 Mm na północny wschód od latarni morskiej Godrevy została zatrzymana i po opuszczeniu przez załogę zatopiona brytyjska żaglowa łódź rybacka „Fleurette” o wyporności 60 BRT (z powodu złych warunków pogodowych łódź ratunkowa z pięcioma rybakami nie została odnaleziona). Ostatnią tego dnia ofiarą UC-47 został zbudowany w 1892 roku brytyjski parowiec „F.D. Lambert” (2195 BRT), płynący z ładunkiem węgla z Newcastle upon Tyne do Savony, który bez strat w załodze zatonął na minie nieopodal Eastbourne.
W dniach 6–19 marca okręt odbył kolejną operację bojową z zadaniem dotarcia do Kanału Świętego Jerzego, stawiając po drodze trzy zagrody minowe. 11 marca UC-47 zatopił u wybrzeży Kornwalii dwa nieprzyjacielskie parowce: zbudowany w 1900 roku brytyjski „G.A. Savage” (357 BRT), przewożący smołę z Workington do Swansea (zginęła cała, licząca dziewięć osób załoga) oraz pochodzący z 1903 roku francuski „Charles Le Cour” (2352 BRT), transportujący węgiel z Cardiff do Nantes (zatonął bez strat w załodze na pozycji ). Nazajutrz u północnego wybrzeża Kornwalii ofiarą działalności U-Boota padło 10 brytyjskich łodzi rybackich, zatrzymanych i zatopionych po ewakuacji załóg: „C.A.S.” (60 BRT), „Ena” (56 BRT), „Gratia” (37 BRT), „Hyacinth” (56 BRT), „Inter-nos” (59 BRT), „Jessamine” (56 BRT), „Lent Lily” (23 BRT), „Nellie” (61 BRT), „Proverb” (37 BRT) i „Rivina” (22 BRT). 14 marca okręt storpedował bez ostrzeżenia zbudowany w 1908 roku uzbrojony brytyjski parowiec „Brika” o pojemności 3549 BRT, płynący z Santiago de Cuba do Londynu z ładunkiem cukru, który zatonął ze stratą dwóch marynarzy w Kanale Świętego Jerzego. Następnego dnia UC-47 zatopił nieopodal Ouessant dwa norweskie parowce: zbudowany w 1900 roku „Solferino” (1155 BRT), przewożący drobnicę i pasażerów na trasie Porto – Stavanger (bez strat w ludziach) oraz, także bez strat w załodze, pochodzący z 1905 roku „Wilfred” (1121 BRT), transportujący węgiel z Newport do Gibraltaru (na pozycji ). 16 marca załoga UC-47 dopisała do listy osiągnięć tego rejsu dwie kolejne pozycje: zbudowany w 1883 roku włoski parowiec „Medusa” o pojemności 1274 BRT, płynący z Huelvy do Wielkiej Brytanii z ładunkiem rudy żelaza, który został zatopiony nieopodal Ouessant bez strat ludzkich oraz pochodzący z 1902 roku francuski bark ze stalowym kadłubem „Sully” (2649 BRT), przewożący pszenicę na trasie Bahía Blanca – Brest, zatrzymany i zatopiony w odległości 15 Mm na zachód od Ouessant (nikt nie zginął).