Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym – przepisy regulujące prawa i obowiązki uczestników ruchu drogowego.
Akty prawne W Polsce do aktów prawnych tworzących prawo o ruchu drogowym zalicza się: Konwencję wiedeńską o ruchu drogowym, ratyfikowaną 1 czerwca 1984 i opublikowaną 24 lutego 1988 r.. Ustawę z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym wraz ze wszystkimi jej nowelizacjami – zwaną błędnie, aczkolwiek popularnie, kodeksem drogowym. Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.. Kilkanaście rozporządzeń ministra infrastruktury precyzujących rozmaite aspekty stosowania wcześniej wspomnianych ustaw, m.in.: Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. – określające np., jakie światła, hamulce powinny posiadać różne typy pojazdów oraz w co powinny być wyposażone; Rozporządzenie w sprawie znaków i sygnałów drogowych – definiujące wzory znaków drogowych i sygnałów; Seria rozporządzeń określających zasady przyznawania i odbierania uprawnień do prowadzenia pojazdów; Rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego i zasad karania za naruszenia prawa o ruchu drogowym.
Zawartość ustawy Prawo o ruchu drogowym Ustawa Prawo o ruchu drogowym składa się z 9 działów: Dział I: Przepisy ogólne Dział II: Ruch drogowy Dział III: Pojazdy Dział IV: Bezpieczeństwo ruchu drogowego Dział V: Kontrola ruchu drogowego Dział Va: Działania na rzecz bezpieczeństwa ruchu drogowego Dział Vb: Kary pieniężne Dział Vc: Przetwarzanie danych osobowych Dział VI: Zmiany w przepisach obowiązujących oraz przepisy przejściowe i końcowe.
Działy dzielą się na rozdziały, a niektóre rozdziały dzielą się na oddziały.
Odmienne od europejskich rozwiązania w polskim prawie o ruchu drogowym thumb|Dopuszczalne prędkości na polskich drogachUwaga: autobusy spełniające dodatkowe warunkiWarunki te to m.in.: hamulce wyposażone w system ABS, wbudowany tachograf, zwalniacz i ogranicznik prędkości, homologowane siedzenia, zabezpieczenia bagażu i odpowiedni stan ogumienia. mogą w Polsce na autostradach i drogach szybkiego ruchu poruszać się do 100 km/h. Polskie prawo o ruchu drogowym wypracowało rozwiązania odmienne od stosowanych w niektórych krajach Unii Europejskiej. Część z nich odbiega od rozwiązań zawartych w Konwencji wiedeńskiej o ruchu drogowym. Zalicza się do nich: brak norm dla sygnalizacji świetlnej, które zakazywałyby jednoznacznie budowy skrzyżowań, w których dochodzi do przecinania się kierunków ruchu w jednej fazie działania sygnalizacji, w szczególności ruchu pieszego i kołowego (zielone strzałki w prawo włączające się w momencie, gdy piesi mają zielone światło, brak realizacji prawa do jazdy w lewo w osobnym cyklu niekrzyżującym się z zielonym światłem dla pieszych itp.); niespójne przepisy dotyczące krzyżowania ruchu samochodowego z ruchem pieszych i rowerzystów, niechroniące skutecznie słabszych uczestników ruchu; m.in. brak jednoznacznego pierwszeństwa – przy zmianie kierunku ruchu przez kierującego samochodem – przejazdu po przejazdach rowerowychNp. wykreślenie art. 27 ust. 2 ustawy od 2002 r. w zestawieniu z art. 16 ust. 2 Konwencji Wiedeńskiej.; brak bezwarunkowego zakazu umieszczania tablic, ogłoszeń, oznaczeń lub urządzeń, które mogłyby być mylnie wzięte za znaki lub inne urządzenia służące do kierowania ruchemArt. 4 Konwencji Wiedeńskiej i brak analogicznych zapisów w rozporządzeniu z 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych, które ogólnie stwierdzają, że do ustawienia reklamy przy drodze potrzebne są stosowne zezwolenia.. Według opinii Biura Analiz SejmowychOpinia prawna w zakresie porównania przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym z Konwencją wiedeńską o ruchu drogowym z 1968 r. Zagadnienia wybrane. w sytuacji kolizji norm ustawy – prawo o ruchu drogowym oraz Konwencji wiedeńskiej o ruchu drogowym z 1968 r. pierwszeństwo stosowania przysługuje przepisom Konwencji.
Zobacz też Prawo jazdy
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Ustawy III Rzeczypospolitej Kategoria:1997 w Polsce