Admirał Jumaszew () – radziecki, następnie rosyjski krążownik rakietowy projektu 1134A (ozn. NATO Kresta II), klasyfikowany oficjalnie jako duży okręt przeciwpodwodny. W czynnej służbie od 1977 do 1992 roku. Wchodził w skład Floty Północnej.

Budowa i skrócony opis

„Admirał Jumaszew” był ostatnim – dziesiątym zbudowanym okrętem projektu 1134A (Bierkut-A), znanego też od pierwszego okrętu jako typ Kronsztadt, a w kodzie NATO oznaczanego Kresta II. Okręt otrzymał nazwę na cześć admirała Iwana Jumaszewa (1895-1972). Został wciągnięty na listę floty 15 stycznia 1973 roku. Budowany był w im. A.A. Żdanowa w Leningradzie (numer budowy 730). Stępkę położono 17 kwietnia 1975 roku, okręt wodowano 30 września 1976 roku, a do służby wszedł 30 grudnia 1977 roku.

Okręty projektu 1134A były klasyfikowane jako duże okręty przeciwpodwodne (ros. bolszoj protiwołodocznyj korabl, BPK), niemniej na zachodzie powszechnie uznawane są za krążownikiRobert Gardiner (red): Conway's All the world's fighting ships, 1947–1995. Maryland, 1996, , s. 381 (ang.). Ich zasadniczym przeznaczeniem było zwalczanie okrętów podwodnych, w tym celu główne uzbrojenie stanowiło osiem wyrzutni rakietotorped Mietiel, z ośmioma pociskami, wymienione następnie w trakcie modernizacji w połowie lat 80. na nowsze wyrzutnie Rastrub-B. Dodatkowo posiadały dziesięć wyrzutni torped kalibru 533 mm, z których można było wystrzeliwać torpedy przeciw okrętom podwodnym. Uzbrojenie przeciwpodwodne uzupełniały dwa dwunastoprowadnicowe miotacze rakietowych bomb głębinowych RBU-6000 (144 bomby kalibru 213 mm) i dwa sześcioprowadnicowe RBU-1000 (48 bomb kalibru 305 mm). Możliwości w zakresie zwalczania okrętów rozszerzał jeden pokładowy śmigłowiec Ka-25PŁ. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiły dwa podwójnie sprzężone działa uniwersalne kalibru 57 mm AK-725, umieszczone nietypowo w dwóch wieżach na burtach, oraz dwa zestawy artyleryjskie obrony bezpośredniej w postaci dwóch par sześciolufowych naprowadzanych radarowo działek 30 mm AK-630M (łącznie cztery działka). Uzbrojenie rakietowe stanowiły dwie dwuprowadnicowe wyrzutnie przeciwlotniczych pocisków rakietowych średniego zasięgu Sztorm-M, na dziobie i na rufie, z zapasem 48 pocisków.

Okręty wyposażone były w odpowiednie środki obserwacji technicznej, w tym stacje radiolokacyjne dozoru ogólnego Woschod (MR-600) na maszcie dziobowym i Angara-A (MR-310A) na maszcie rufowym, radary artyleryjskie oraz kompleks hydrolokacyjny Titan-2 (MG-332) z anteną w gruszce dziobowej.

thumb|Sylwetka okrętów projektu 1134A Okręty projektu 1134A miały wyporność standardową 5600 ton i pełną 7535 ton. Długość kadłuba wynosiła 159 m, a szerokość 16,8 m. Napęd stanowiły dwa zespoły turbin parowych TW-12 o łącznej mocy 90 000 KM, napędzające każdy po jednej śrubie. Parę zapewniały cztery kotły. Napęd zapewniał osiągnięcie prędkości maksymalnej 33 węzły, a ekonomicznej 18 węzłów. Załoga liczyła 343 osoby, w tym 33 oficerów.

Służba „Admirał Jumaszew” od 17 lutego 1978 roku wchodził w skład Floty Północnej ZSRR. Flota Północna wynika również z , natomiast podaje Flotę Oceanu Spokojnego, bez bliższych szczegółów..

W dniach 12-16 lipca 1984 złożył wizytę na Seszelach.

Według części publikacji, w połowie lat 80. przeszedł remont połączony z modernizacją, podczas którego okręt dostosowano do rakietotorped Rastrub-B. Informacja o modernizacji w stoczni Dalzawod we Władywostoku u tego autora kłóci się jednak z przydziałem okrętu do Floty Północnej..

3 lipca 1992 roku z powodu złego stanu technicznego i braku środków na remont, okręt został wycofany ze służby, z tym, że data 3 lipca 1992 według . Inne publikacje (Apalkow i ) podają datę 13 lipca, lecz data 3 lipca jest zgodna z masową kasacją tego dnia innych okrętów (za Pawłowem).. Na początku 1994 roku został sprzedany na złom do Indii.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Krążowniki rakietowe projektu 1134A Kategoria:Rosyjskie krążowniki rakietowe