Piotr Rudzki (ur. 31 stycznia 1892 w Odessie, zm. 1967) – podpułkownik broni pancernych Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy i społeczny, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Feliksa i Franciszki z domu Czerkawskiej, urodzony 31 stycznia 1892 w Odessie. Początkowo wykształcenie pobierał w domu, a później w gimnazjum Rowniakowa, które ukończył w 1912. Po skończeniu gimnazjum wstąpił na Wydział Prawny Noworosyjskiego Uniwersytetu w Odessie.

W czasie I wojny światowej, od 22 sierpnia 1914 do 11 grudnia 1917 służył w armii rosyjskiej. 1 maja 1916 został mianowany chorążym, 3 kwietnia 1917 awansowano go na podporucznika, a w październiku tego roku na porucznika. 16 lipca 1917 został ranny pod Zaleszczykami. Od maja do grudnia 1917 działał w Związku Wojkowych Polaków. 12 grudnia 1917 wstąpił do II Korpusu Polskiego. Jako dowódca kompanii karabinów maszynowych Legii Oficerskiej przy 16 pp, służył tam do 11 maja 1918, kiedy to po bitwie pod Kaniowem dostał się do niewoli niemieckiej. 14 maja uciekł, a 27 grudnia 1918 wstąpił do IV Dywizji gen. Żeligowskiego. Przydzielono go do 2 pułku piechoty, przemianowanego później na 15 pułk piechoty. Następnie, w czasie wojny polsko-bolszewickiej, służył w 31 pułku Strzelców Kaniowskich, wraz z którym brał udział we wszystkich bitwach, do 15 marca 1920. 16 marca tego roku przeniesiono go do Wojsk Samochodowych, gdzie rozpoczął służbę w 25 polowej Autokolumnie, przy IV Armii.

W 1923 pełnił obowiązki zastępcy dowódcy 1 Dywizjonu Samochodowego w Warszawie. 3 maja 1926 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 lipca 1925 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów samochodowych. W 1928 ponownie pełnił obowiązki zastępcy dowódcy dywizjonu. Z dniem 1 maja 1931 został przeniesiony do Kadry 2 Dywizjonu Samochodowego na stanowisko komendanta kadry. W październiku 1935 został wyznaczony na stanowisko komendanta Kadry 9 Batalionu Pancernego w Brześciu nad Bugiem, a później przeniesiony do 7 Batalionu Pancernego w Grodnie na stanowisko dowódcy (wraz z wydzieloną kompanią czołgów w Wilnie). Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 1. lokatą w korpusie oficerów samochodowych. W 1937, w tym samym stopniu i starszeństwie, został przeniesiony do korpusu oficerów broni pancernych.

W okresie dwudziestolecia międzywojennego udzielał się społecznie m.in. w Lidze Morskiej i Kolonialnej.

Był żonaty, dzieci nie posiadał.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6722 – 10 maja 1922 Krzyż Walecznych dwukrotnie Złoty Krzyż Zasługi – 10 listopada 1938 „za zasługi w służbie wojskowej”. Medal Niepodległości – 5 sierpnia 1937 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Srebrny Krzyż Zasługi – 15 sierpnia 1924M.P. z 1924 r. nr 192, poz. 596 „za pełną poświęcenia i z narażeniem życia niesioną pomoc ofiarom wybuchu w Cytadeli warszawskiej w dniu 13 października 1923 r. oraz ratowanie zagrożonego mienia państwowego”. Odznaka „Znak Pancerny” nr 800 – 11 listopada 1935

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Członkowie Ligi Morskiej i Kolonialnej (1930–1939) Kategoria:Członkowie Związku Wojskowych Polaków Kategoria:Ludzie urodzeni w Odessie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 1 Dywizjonu Samochodowego (II RP) Kategoria:Oficerowie 2 Dywizjonu Samochodowego Kategoria:Podpułkownicy broni pancernych II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zmarli w 1967