Kronsztadt () – radziecki krążownik rakietowy, pierwszy okręt projektu 1134A (typu Kronsztadt, ozn. NATO Kresta II), klasyfikowany oficjalnie jako duży okręt przeciwpodwodny. W czynnej służbie od 1969 do 1991 roku. Wchodził w skład Floty Północnej.

Budowa i opis techniczny

„Kronsztadt” był pierwszym zbudowanym okrętem projektu 1134A (Bierkut-A, w kodzie NATO: Kresta II), określanego też od jego nazwy jako typ Kronsztadt. Jako jedyny okręt swojego typu otrzymał nazwę niepochodzącą od dowódcy wojskowego, ale od twierdzy w Zatoce Fińskiej. Okręt został wciągnięty na listę floty 12 grudnia 1966 roku. Budowany był w stoczni im. A.A. Żdanowa w Leningradzie (numer budowy 721). Stępkę położono 30 listopada 1966 roku, a kadłub został wodowany 10 lutego 1968 roku. Okręt wszedł do służby 26 grudnia 1969 rokuData wejścia do służby 26 grudnia 1969 według , natomiast podaje 29 grudnia..

Okręty projektu 1134A były klasyfikowane jako duże okręty przeciwpodwodne (ros. bolszoj protiwołodocznyj korabl, BPK), niemniej na zachodzie powszechnie uznawane są za krążownikiRobert Gardiner (red): Conway's All the world's fighting ships, 1947–1995. Maryland, 1996, , s. 381 (ang.). Ich zasadniczym przeznaczeniem było zwalczanie okrętów podwodnych, w tym celu główne uzbrojenie stanowiło osiem wyrzutni rakietotorped Mietiel, z ośmioma pociskami. Brak jest informacji, żeby wymienione następnie na nim w latach 80. rakietotorpedy na wyrzutnie Rastrub-B, jak na innych okrętach typu. Dodatkowo posiadały dziesięć wyrzutni torped kalibru 533 mm, z których można było wystrzeliwać torpedy przeciw okrętom podwodnym. Uzbrojenie przeciwpodwodne uzupełniały dwa dwunastoprowadnicowe miotacze rakietowych bomb głębinowych RBU-6000 (144 bomby kalibru 213 mm) i dwa sześcioprowadnicowe RBU-1000 (48 bomb kalibru 305 mm). Możliwości w zakresie zwalczania okrętów rozszerzał jeden pokładowy śmigłowiec Ka-25PŁ. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiły dwa podwójnie sprzężone działa uniwersalne kalibru 57 mm AK-725, umieszczone nietypowo w dwóch wieżach na burtach, oraz dwa zestawy artyleryjskie obrony bezpośredniej w postaci dwóch par sześciolufowych naprowadzanych radarowo działek 30 mm AK-630M (łącznie cztery działka). Uzbrojenie rakietowe stanowiły dwie dwuprowadnicowe wyrzutnie przeciwlotniczych pocisków rakietowych średniego zasięgu Sztorm-M, na dziobie i na rufie, z zapasem 48 pocisków.

Okręty wyposażone były w odpowiednie środki obserwacji technicznej, w tym stacje radiolokacyjne dozoru ogólnego Woschod (MR-600) na maszcie dziobowym i Angara-A (MR-310A) na maszcie rufowym, radary artyleryjskie oraz kompleks hydrolokacyjny Titan-2 (MG-332) z anteną w gruszce dziobowej.

Okręty projektu 1134A miały wyporność standardową 5600 ton i pełną 7535 ton. Długość kadłuba wynosiła 159 m, a szerokość 16,8 m. Napęd stanowiły dwa zespoły turbin parowych TW-12 o łącznej mocy 90 000 KM, napędzające każdy po jednej śrubie. Parę zapewniały cztery kotły. Napęd zapewniał osiągnięcie prędkości maksymalnej 33 węzły, a ekonomicznej 18 węzłów. Załoga liczyła 343 osoby, w tym 33 oficerów.

Służba „Kronsztadt” od 9 marca 1970 roku wchodził w skład Floty Północnej ZSRR.

Był remontowany od grudnia 1970 do sierpnia 1971 roku w Leningradzie i od 6 marca 1976 do 28 sierpnia 1980 roku w Kronsztadzie.

24 czerwca 1991 został wycofany ze służby i w 1994 roku sprzedany na złom do Indii.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Krążowniki rakietowe projektu 1134A