mały|313px|Pierwszy przekład sonetu 119 na język polski z 1913 przez ks. Marię Sułkowską
Sonet 119 (incipit WHat potions haue I drunke of Syren teares) – jeden z cyklu 154 sonetów autorstwa Williama Szekspira. Po raz pierwszy został opublikowany w 1609 roku.
Sonet 119 jest kontynuacją sonetu 118.
Treść W sonecie tym podmiot liryczny, przez niektórych badaczy utożsamiany z autorem, kontynuuje obronę swojego postępowania. Retrospektywnie zauważa, że jego zauroczenie zmusiło go do dążenia do nieosiągalnego celu, tak jak alchemika dążącego do nieosiągalnego marzenia o przemianie całej materii podstawowej w złoto. W ostatnich wersach stara się udowodnić, że ślepa niszczycielska siła (metafora Syreny sugeruje kobietę), która go ogarnęła, może w istocie doprowadzić nie tylko do odrodzenia swojego związku, ale nawet do jego wzmocnienia.
Sonet ten budowany jest z wariacji na tematy z sonetu 118 i jest kontynuacją jego ostatniego wersu. W sonecie tym używane są metafory nawiązujące do alchemii i medycyny.
Polskie przekłady 1913 Czyż nie wiadrami łzy piłem syrenie, Maria Sułkowska 1922 Ileż syrenich łez jam wypił, srodze Jan Kasprowicz 1948 Ileż to łez syrenich wówczas wychyliłem Władysław Tarnawski 1968 Jakiż to lubczyk piłem z syrenich łez, jaki Marian Hemar 1979 Ileż syrenich łez piłem koleją Maciej Słomczyński 2011 Jakichż leków nie piłem – nawet łzy syrenie Stanisław Barańczak 2015 Ileż ja piłem mikstur z łez syrenich Ryszard Długołęcki
Uwagi
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Sonety Williama Shakespeare’a