right|thumb|Zlot Skyline'ów Nissan Skyline – samochód sportowy klasy średniej bądź luksusowej produkowany w Japonii przez firmę Nissan od 1957 roku. Dostępne są wersje: coupé lub sedan. Skyline jest sprzedawany w Ameryce Północnej i Korei Południowej.

ALSI-1

Pierwszy model Skyline został wyprodukowany w kwietniu 1957 roku przez firmę Prince - był to samochód należący do klasy luksusowej. Jego pojemność silnika wynosiła 1482 cm³. Silnik ten sygnowany był oznaczeniem GA30 i dysponował mocą 44 kW (60 KM). W przednim zawieszeniu tego modelu została zastosowana belka de Dione'a będąca w stanie wytrzymać prędkości do 140 km/h. Model Skyline był produkowany przez firmę Prince Motor Company jako 4-drzwiowy sedan i 5-drzwiowe kombi. Skyline’y występowały także jako pick-upy i vany nazwane "Prince Skyway".

ALSI-2 W 1958 roku Skyline przeszedł modyfikacje przednich lamp. Ten model zaopatrzony był w silnik o oznaczeniu fabrycznym GA-4 OHV, który miał pojemność 1484 cm³. Silnik ten generował moc 70 KM, 4400 obrotów na minutę i był produkowany do 1961 roku.

BLRA-3 Nissan Skyline Sport był produkowany ręcznie przez Giovanniego Michelottiego i występował w wersji coupé i cabrio. Występował w 4 kolorach: Palemo Beige Metalic, Berona Gray, Mantova Ivory oraz Isca Blue. Model ten był zaopatrzony w silnik o pojemności 1862 cm³, który odznaczał się mocą 92 KM dostępnych od 4800 obrotów na minutę oraz momentem obrotowym 154 Nm. Ważył 1350 kg. thumb|left|Prince Skyline ALSI-2

S50 lub BLSID

W 1961 roku Fuji Precision Industries zmieniło jego nazwę na Prince. Po roku 1954 została wypuszczona seria S50. Była ona drugim pokoleniem tego samochodu i stała się jednym z bardziej pożądanych aut w Japonii. Pojazd ten był napędzany silnikiem G-1 o pojemności 1862 cm³ i mocy 70 KM, który był wersją starego motoru GA-4. Również była produkowana wersja silnikowa o mocy 91 KM. W roku 1962 model ten został przestylizowany i otrzymał nazwę S21S. Model S50 rozwijał się do roku 1963 i sprzedawany był na różnych rynkach pod nazwą A150. W 1966 roku Nissan i Prince połączyły się i S50 ukazał się jako Nissan Skyline. Był on produkowany do roku 1967.

S54 W maju 1964 Prince wykreował wyścigowego Skyline’a GT. Opierał się na S54 i został użyty do niego większy 6-cylindrowy rzędowy silnik G7 od Gloria (S40). Samochód potrzebował rozszerzenia rozstawu osi o 8" aby dostarczyć przestrzeni dla większego silnika. Kiedy ogłoszono drugi Japanese Grand Prix, Prince miał nadzieje na zwycięstwo Skyline'a GT-II, egzemplarze tego auta zajęły jednak miejsca od drugiego do szóstego. Głównym konkurentem japońskiego auta był Porsche 904. Głównie dzięki sukcesowi tego wyścigowego pojazdu, Prince 2000GT (zwany również GT -, GT – B, S54A i S54B) został wypuszczony na japoński rynek. Produkowany był on w dwóch wersjach: S54A – z silnikiem o pojemności 1988 cm³, mocy 106 KM, oznaczeniu G7 i pojedynczym gaźniku R6. S54B – z silnikiem o takiej samej pojemności jak wersja A i takim samym oznaczeniu, lecz z potrójnym gaźnikiem R6, i nieco wyższą mocą równą 127 KM. Model B cechowały trzy gaźniki Weber 40DCOE-18, blokada mechanizmu różnicowego oraz ogranicznik poślizgu, 5-biegowa manualna skrzynia biegów i wspomaganie hamulców. Zarówno w modelu B jak i A użyto w przednich hamulcach zacisków dwutłoczkowych.

S57 W 1967 wyprodukowano następcę modelu S50: Skyline S57. Nissan zaopatrzył tę serię w silnik 1487 cm³ OHC o oznaczeniu G15, który osiągał moc 88 KM, był to najpotężniejszy silnik w Japonii w klasie do 1500 cm³.

C10

thumb|Skyline 2000GT-X Produkcję serii C10 z 1968 roku rozpoczęła firma Prince w fabryce Opama R&D na przedmieściach Tokio. Marka ta była oznaczona logiem Nissana. W czasie gdy seria C10 była sprzedawana, Prince zachował nazwę, która miała w całości wyeliminować z produkcji samochody i ciężarówki. Diler ten stał się oddziałem Nissana i marketingowa grupa została przy Prince, powstrzymując przeniesienie linii produkcyjnej z Mita do Ginza. Skyline C10 opuścił fabrykę Nissana z silnikiem 1487 cm³ OHC G15 I4, który był montowany w poprzednim modelu S57 i posiadał moc 95 KM. Występowała także wersja z silnikiem o pojemności 1800 cm³ L G18 I4. Nissan produkował również ten model w wersji kombi. Model coupé został wyprodukowany w 1970 roku.

2000GT W następnym roku został wyprodukowany model GC10 2000 GT z silnikiem 1998 cm³ L20 I6. W podwoziu zastosowano sześć podłużnic, aby uniknąć rozciągania, których było dużo w modelu S54. Nowy silnik posiadał moc 120 KM.

GT-R Pierwszy Skyline GT-R pojawił się w lutym 1969 roku. Wypuszczony został model PGC-10 (wersja coupé była potem oznaczona KPGC-10), Hakosuka dla fanów Hako oraz krótka wersja coupé. Model GT-R posiadał silnik o pojemności 1998 cm³, był sygnowany literami DOHC S20 I6. Nowy produkt z dwoma wałkami rozrządu generował moc 160 KM oraz momentem obrotowym 180 Nm. Tak samo, jak najlepszy sportowy samochód w tym czasie, posiadał on mniejszy silnik GR8 używany w wyścigowych Nissanach R380. Model GT-R pojawił się w wersji sedan, a dwudrzwiowe coupé zostało wprowadzone do produkcji w 1971 roku. Samochód był odchudzony z niepotrzebnego wyposażenia, aby był lżejszy i mógł brać udział w wyścigach. Wersja sedan w wyścigach wygrała 33 razy, czyli mniej niż dwa lata później wersja coupé. Liczba zwycięstw wzrosła w 1971 roku do 50. Seria C10 konkurowało z: Toyotą 1600 GT5, Isuzu Bellett GTR, Mazdą Familia (R100), Mazdą Capellą (RX-2) – równej modelom Porsche z tamtego okresu. W 1971 nowa Mazda RX-3 stała się rywalem GT-R’a. GT-R powiększył liczbę zwycięstw, co dało mu znaczącą przewagę nad Mazdą RX-3. GT-R był także faworytem w wyścigach ulicznych. To były początki ulicznego driftu, który polegał na celowym wprowadzeniu samochodu w nadsterowność. Najpopularniejszym kierowcą driftowym został Kunimitsu Takahashi.

Modele: 1500 – 1.5 L G15 I4, 95 KM (71 kW, 128 Nm) 1800 – 1.8 L G18 I4, 105 KM (78 kW, 150 Nm) 2000GT – 2.0 L L20 I6, 120 KM (90 kW, 167 Nm) 2000GT-R – 2.0 L S20 I6, 160 KM (118 kW, 180 Nm)

C110 Następna generacja C110 była produkowana w latach 1972–1977. Na eksport w 1970 roku, Skyline C110 i GC110 był sprzedawany jako Datsun seria K, Datsun 160K, Datsun 180K i Datsun 240K. Nadwozie ukazało się w wersji czterodrzwiowego sedana, dwudrzwiowego coupé i pięciodrzwiowego kombi. C110 był bardziej wymyślny w stylistyce niż poprzednik. To była pierwsza wersja z okrągłymi tylnymi światłami, co w przyszłości było cechą typową Skyline’a. Skyline C110 został rozpowszechniony przez zespół "Ken & Mary" ("Kenmeri"). Skyline został ogłoszony w Japonii przez zespół, który w tym czasie został opisany w okolicy przez kolegów (Kena i Mary) jako relaks i zadowolenie. Zdobył wysoki sukces i uplasował się na wysokich pozycjach w Japonii jako dobrze sprzedawany samochód. Zakupić go można było w Australii, niewielka liczba tych samochodów przetrwała i jest w użytku do dziś. Tam, Datsun 240K był samochodem tańszym niż Ford Falcon GT lub BMW 5 i kosztował 5000 USD.

GT-R Nissan Skyline GT-R powstał we wrześniu 1972 roku, ale był produkowany tylko do marca 1973, kiedy Nissan wstrzymał produkcję. Kryzys paliwowy zobaczyło wiele ludzi, którzy woleli ekonomiczne, sportowe i dobrze wykonane samochody. Nissan oburzony zakończył udział w wyścigach, więc nie było celu w dalszej produkcji modelu GT-R. Nie oficjalnie był eksportowany gdziekolwiek, chociaż Nissan eksportował samochody do Australii. Tylko 197 modeli KPGC110 GT-R zostało sprzedanych w Japonii, samochody były zmodyfikowane przez firmę Nissan Performance (która została nazwana NISMO). Ostatnim GT-R-em był po 16 latach w 1989 roku model BNR32.

Modele: 1600GT – 1.6 L G16 I4 1800GT – 1.8 L G18 I4 2000GT-X – 2.0 L L20 I6, 130 KM (96 kW, 172 Nm) 2000GT-R – 2.0 L S20 I6, 160 KM (118 kW, 180 Nm)

C211 thumb|left|C211 2000 GT-E Skyline W modelach C211 i GC211 z 1977 roku zastosowano nową rzędową sześciocylindrową jednostkę napędową montowaną wzdłużnie z przodu. Samochody produkowano do 1987 roku. Datsun 240K/280K i Datsun 240C/280C były produkowane na eksport. Występowała rzadka wersja kombi, która miała nietypową stylistykę, w tylnych drzwiach zastosowano o wiele mniejsza szybę niż zwyczajnie była stosowana między słupkami C i D. Model GT-ES zastąpił model GT-R z turbodoładowanym silnikiem, który miał oznaczenie L20ET. thumb|C211 2000 GT-E Skyline Był to pierwszy samochód w Japonii z silnikiem turbodoładowanym. W jednostce tej nie było intercoolera, ani blow-offa, lecz zawór, który upuszczał ciśnienie z układu dolotowego, jeżeli było za duże.

Modele: 1600TI – 1.6 L L16 I4, 95 KM (71 kW, 132 Nm) 1800TI – 1.8 L L18 I4, 115 KM (86 kW, 152 Nm) 2000GT – 2.0 L L20 I4, 130 KM (97 kW, 167 Nm) 2000GT-EX – 2.0 L L20ET turbo I4, 145 KM (108 kW, 206 Nm)

R30 thumb|R30 hatchback Nazwa została "przyniesiona" z japońskiego domu i w sierpniu 1981 roku na ogólnoświatowy rynek zostaje wypuszczony model R30, który powstał na płycie podłogowej modelu C31. W przeciwieństwie do poprzedniej generacji cztero- i sześcio-cylindrowe wersje teraz zostały udostępnione, a długość pozostała ta sama. Seria R30 była dostępna jako: dwudrzwiowe coupé, czterodrzwiowy sedan, czterodrzwiowy hatchback, i czterodrzwiowe kombi. Wszystkich dostępnych modeli Skyline’a R30 było 26. Wszystkie wersje z wyjątkiem kombi zwykle posiadały cztery okrągłe światła zarówno z przodu jak i z tyłu, co stało się cechą charakterystyczną dla Skyline’ów. Kombi miało inne światła tylne niż wersja sedan, czy coupé i nie występowała wersja z turbo, były dostępne wersje sześciu-cylindrowe. Kombi bardziej przypominał Nissana Sunny, niż Skyline’a. Dwudrzwiowe coupé miało drzwi z słupkami, niezwykłą cechą było to że siedzący z tyłu pasażerowie mogli sobie otworzyć tylne okna (cecha ta została już zastosowana w modelach C10 coupé, C110 coupé i C211 coupé), podczas gdy czterodrzwiowe wersje miały tradycyjnie ukształtowane okna. Modele R30 szczególnie były dobrze sprzedawane w Australii i Nowej Zelandii, mieszkańcy tych państw wybierali tradycyjne tylne światła, zamiast wybieranego bardziej umownego wyglądu dla Nissana. Duży wybór silników, był dostępny od rzędowego, sześciocylindrowego, turbodoładowanego silnika 2.0 L20ET I6 SOHC o mocy 140 KM przez czterocylindrowy 1.8 Z18S SOHC I4, 105 KM do sześciocylidrowego 2.8 LD28 SOHC I6 Diesla, wersje te zostaną omówione potem. Wszystkie nowe 16-zaworowe z dwoma wałkami rozrządu silniki FJ20 DOHC zadebiutowały w 1981 roku i były początkowo czterocylindrowe, na japońskim rynku dużo zajęły silniki po dwa zawory na cylinder. Pewna liczba egzemplarzy o najlepszych specyfikacjach modeli posiadała regulowane amortyzatory, które mogły regulowane podczas jazdy, był to pierwszy taki system, który został wyprodukowany dla mnóstwa środków lokomocji JDM (Japan Domestic Market – Japoński rynek krajowy). Nissan Gloria i Nissan Laurels także wprowadziły silniki z serii L oraz diesle (tylko Laurel). W sierpniu 1983 R30 przeszedł szereg modyfikacji, zmiany obejmowały m.in. układ hamulcowy, w każdym kole były tarcze hamulcowe, zamiast standardowych hamulców bębnowych. Stary czterocylindrowy silnik Z18S zastąpiono nową jednostką CA18E. Modyfikacje przeszła również karoseria, nadwozie otrzymało nowe zderzaki, "skrzydlate" drzwi, nowe lusterka (zastępujące stare "kije hokejowe") i wężowe tylne lampy, które zaokrągliły linie nadwozia. W tym roku także wersja R30 Paul Newman była wypuszczona, aby poprawić stosunki między Nissanem a aktorem Paulem Newmanem, który używał samochodu w swoich filmach, a także brał udział w wyścigach dla przedsiębiorstwa w późnych latach 70., a wczesnych 80. Nissan Skyline Paul Newman w wersji GT-ES z silnikiem turbodoładowanym łatwo osiągnął duży poziom zainteresowania i jest do dzisiejszego dnia bardzo poszukiwany wśród japońskich kolekcjonerów.

RS left|thumb|DR30 facelift Iron Mask przód