Lucjan Ludwik Mroczkowski (ur. 7 sierpnia 1890 w Mikuszewie, zm. 29 grudnia 1966 w Krotoszynie) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 7 sierpnia 1890 w Mikuszewie, w rodzinie Wincentego, nauczyciela i Bronisławy z Wieczorkiewiczów. Po ukończeniu szkoły podstawowej i Seminarium Nauczycielskiego w Kcyni od 1910 pracował jako nauczyciel w Żegrówku, w pow. śmiegielskim. Brał udział w I wojnie światowej, od 6 marca 1916 do 20 grudnia 1918, w stopniu gefrajter służył w armii niemieckiej. W 1917 został ranny.

1 stycznia 1919 wstąpił ochotniczo do Sił Zbrojnych byłego zaboru pruskiego. Od 3 stycznia 1919 uczestniczył w powstaniu wielkopolskim. Dowodził kompanią w składzie Baonu „Wolsztyn”, w walkach o Rakoniewice, Wolsztyn, Kopanicę i Kargową. 12 lutego 1919 został ciężko ranny w walkach pod Kopanicą. Do 12 kwietnia 1919 przebywał w szpitalu w Poznaniu. Następnie pełnił służbę w 7 Pułku Strzelców Wielkopolskich, późniejszym 61 Pułku Piechoty. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1920. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1867. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W kwietniu 1928 został przeniesiony do 83 Pułku Piechoty w Kobryniu. 2 kwietnia 1929 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1929 i 62. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu tego roku został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu. W marcu 1930 został przeniesiony do 82 Pułku Piechoty w Brześciu na stanowisko dowódcy batalionu, a we wrześniu tego roku przesunięty na stanowisko kwatermistrza. W marcu 1934 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IX, a z dniem 31 lipca tego roku przeniesiony w stan spoczynku. Po kampanii wrześniowej 1939 służył w Wojsku Polskim we Francji i Anglii.

Po powrocie w 1947 do kraju pracował kolejno w Urzędzie Likwidacyjnym w Krotoszynie i Ostrowie, w Spółdzielni Rzemieślniczej, Zakładach Mięsnych i Miejskim Przedsiębiorstwie Remontowo-Budowlanym w Krotoszynie. 1 lipca 1959 przeszedł na emeryturę. Udzielał się społecznie, od 1955 należał do Zarządu Powiatowego PCK, a od 1957 do Powiatowego Zarządu ZBoWiD w Krotoszynie.

Zmarł 29 grudnia 1966 w Krotoszynie. Został pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym (sektor 1-4-2).

Był kawalerem.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4327 – 1922 Krzyż Niepodległości – 20 lipca 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi Wielkopolski Krzyż Powstańczy – 4 listopada 1958. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Odznaka za Rany i Kontuzje

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Kwatermistrzowie 82 Syberyjskiego Pułku Piechoty Kategoria:Ludzie związani z Krotoszynem Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Majorowie piechoty Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Mikuszewo Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Odznaką za Rany i Kontuzje Kategoria:Odznaczeni Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 83 Pułku Strzelców Poleskich Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1918–1919) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1966 Kategoria:Żołnierze Armii Wielkopolskiej Kategoria:Pochowani w Krotoszynie