Marcel Poot (ur. 7 maja 1901 w Vilvoorde, zm. 12 czerwca 1988 w Brukseli) – belgijski kompozytor.
Życiorys Początkowo uczył się muzyki u ojca, Jana Poota, dyrektora Królewskiego Flamandzkiego Teatru w Brukseli. Później był uczniem Paula Gilsona. Studiował w konserwatorium w Brukseli u José Sevenantsa, Martina Lunssensa i Arthura De Greefa oraz w Królewskim Flamandzkim Konserwatorium w Antwerpii u Lodewijka Mortelmansa. W 1925 roku został współzałożycielem Groupe des Synthétistes, stawiającej sobie za cel promowanie nowej muzyki. Wspólnie z Paulem Gilsonem założył też czasopismo La Revue Musicale Belge. W 1930 roku otrzymał nagrodę im. Rubensa, która umożliwiła mu dalsze studia w École normale de musique w Paryżu u Paula Dukasa. Od 1938 do 1966 roku był wykładowcą konserwatorium w Brukseli, w latach 1949–1966 także jego dyrektorem. Przez wiele lat pisywał krytyki muzyczne do dziennika Le Peuple.
Twórczość Bogaty dorobek Poota jest stylistycznie jednolity, z reguły tonalny i łatwy w percepcji. Jego utwory cechuje rytmiczna werwa, z epizodami groteskowo-ironicznymi nawiązującymi do twórczości Prokofjewa i Strawinskiego, wcześnie zaczął korzystać też z elementów jazzu. Uprawiał głównie muzykę symfoniczną i instrumentalną, utrzymaną w stylistyce neoklasycznej. Komponował również muzykę funkcjonalną do filmów dokumentalnych i słuchowisk radiowych.
Ważniejsze kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Belgijscy kompozytorzy Kategoria:Urodzeni w 1901 Kategoria:Zmarli w 1988 Kategoria:Laureaci Międzynarodowego Konkursu Muzycznego im. Królowej Elżbiety Belgijskiej