Kruchaweczka blada (Psathyrella fatua (Fr.) P. Kumm.) – gatunek grzybów należący do rodziny kruchaweczkowatych (Psathyrellaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Psathyrella, Psathyrellaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisał go w 1821 r. Elias Fries nadając mu nazwę Agaricus stipatus? fatuus. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu Paul Kummer w 1948 r. Synonimy: Agaricus fatuus (Fr.) Fr. 1838 Drosophila fatua (Fr.) Quél. 1886 Hypholoma fatuum (Fr.) Bigeard & H. Guill. 1909 Pannucia fatua (Fr.) P. Karst. 1879 Pilosace fatuus (Fr.) Kuntze 1898 Psathyra fatua (Fr.) P. Kumm. 1871 Psilocybe fatua (Fr.) Cout. 1934 Psilocybe fatua f. minor Cout. 1934 Polską nazwę zaproponował Władysław Wojewoda w 2003 r. Franciszek Błoński w 1889 r. opisywał ten gatunek pod nazwą łączak jałowy. Morfologia Kapelusz Średnica 15–45 mm, wypukły do płaskiego, u młodych okazów czerwonobrązowy, następnie żółtoczerwony do ochrowobrązowego, po dojrzeniu blaknący od brzegu do jasnoszaroochrowego, czasami błyszczący lub lepki. Jest higrofaniczny; w stanie wilgotnym prążkowany, po wyschnięciu kremowy. Osłona w postaci kłaczków lub rozproszonych włókienek przy brzegu. Trzon Wysokość do 20–100 mm, grubość 1,5–5 mm, dość sztywny. Blaszki Średnio gęste lub gęste. Blaszek pełnych 24–39. Cechy mikroskopowe Zarodniki 7,5–9,5(–10,5) x 4–5,5 μm, Qav = 1,6–2, podłużne, jajowate, elipsoidalne do prawie cylindrycznych, czasami o nieregularnym zarysie, brązowe. Pleurocystydy 30–60 x 10–19 μm, wcebulowate, butelkowate, wrzecionowate do stożkowatych, czasami główkowate, rozproszone lub liczne. Cheilocystydy dwóch typów: (1): 20–45 x 8–18 μm, podobne do pleurocystyd, rozproszone, czasami dość liczne, (2): o szerokości 8–20 μm, maczugowate do bułkowatych, liczne. Komórki osłonowe 20–120 x 2–10 μm, bezbarwne. Występowanie Znane jest występowanie Psathyrella fatua w wielu krajach Europy. Władysław Wojewoda w swoim zestawieniu grzybów wielkoowocnikowych Polski w 2003 r. podaje 5 stanowisk z uwagą, że rozprzestrzenienie tego gatunku i jego zagrożenie w Polsce nie są znane. Aktualne stanowiska tego gatunku podaje internetowy atlas grzybów. Jest w nim zaliczony do rejestru gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną.
Saprotrof. Występuje w lasach, zaroślach, obrzeżach lasu, przy drogach, na obrzeżu jezior szuwarowych, na łąkach i pastwiskach. Rozwija się na ziemi zmieszanej z resztkami drzewnymi, słomą, na skoszonych chwastach.
Przypisy
Kategoria:Kruchaweczkowate Kategoria:Mykobiota Polski