SM UC-53 – niemiecki okręt podwodny (podwodny stawiacz min) z okresu I wojny światowej, jedna z 64 zbudowanych jednostek typu UC II. Zwodowany 27 lutego 1917 roku w stoczni Germaniawerft w Kilonii, został przyjęty do służby w Kaiserliche Marine 5 kwietnia 1917 roku. Przebazowany na Morze Śródziemne został nominalnie wcielony w skład Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine pod nazwą U-95, pływając w składzie (a później II Flotylli Morza Śródziemnego). W czasie służby operacyjnej okręt odbył osiem patroli bojowych, w wyniku których zatonęło 48 statków o łącznej pojemności BRT, a 12 statków o łącznej pojemności BRT zostało uszkodzonych. SM UC-53 został samozatopiony 28 października 1918 roku nieopodal Poli.
Projekt i budowa Dokonania pierwszych niemieckich podwodnych stawiaczy min typu UC I, a także zauważone niedostatki tej konstrukcji, skłoniły dowództwo Cesarskiej Marynarki Wojennej z admirałem von Tirpitzem na czele do podjęcia działań mających na celu budowę nowego, znacznie większego i doskonalszego typu okrętu podwodnego. Opracowany latem 1915 roku projekt okrętu, oznaczonego później jako typ UC II, tworzony był równolegle z projektem przybrzeżnego torpedowego okrętu podwodnego typu UB II. Głównymi zmianami w stosunku do poprzedniej serii były: instalacja wyrzutni torpedowych i działa pokładowego, zwiększenie mocy i niezawodności siłowni, oraz wzrost prędkości i zasięgu jednostki, kosztem rezygnacji z możliwości łatwego transportu kolejowego (ze względu na powiększone rozmiary).
Przyszły UC-53 zamówiony został 12 stycznia 1916 roku jako jednostka z III serii okrętów typu UC II (numer projektu 41, nadany przez Inspektorat U-Bootów), w ramach wojennego programu rozbudowy floty. Został zbudowany w stoczni Germaniawerft w Kilonii jako jeden z sześciu okrętów III serii zamówionych w tej wytwórni. UC-53 otrzymał numer stoczniowy 269 (Werk 269). Stępkę okrętu położono w 1916 roku, a zwodowany został 27 lutego 1917 roku.
Dane taktyczno-techniczne SM UC-53 był średniej wielkości przybrzeżnym okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 52,7 metra, szerokość 5,22 metra i zanurzenie 3,64 metra. Wykonany ze stali kadłub sztywny miał 39,3 metra długości i 3,61 metra szerokości, a wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 7,46 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 434 tony, a w zanurzeniu 511 ton. Jednostka miała wysoki, ostry dziób przystosowany do przecinania sieci przeciwpodwodnych; do jej wnętrza prowadziły trzy luki: pierwszy przed kioskiem, drugi w kiosku, a ostatni w części rufowej, prowadzący do maszynowni. Cylindryczny kiosk miał średnicę 1,4 metra i wysokość 1,8 metra, obudowany był opływową osłoną. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki wysokoprężne Daimler MU256 o łącznej mocy 485 kW (660 KM), a pod wodą poruszał się dzięki dwóm silnikom elektrycznym BBC o łącznej mocy 460 kW (620 KM). Dwa wały napędowe obracały dwie śruby wykonane z brązu manganowego (o średnicy 1,9 metra i skoku 0,9 metra). Okręt osiągał prędkość 11,8 węzła na powierzchni i 7,2 węzła w zanurzeniu. Zasięg wynosił 9450 Mm przy prędkości 7 węzłów w położeniu nawodnym oraz 56 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą. Zbiorniki mieściły 56 ton paliwa, a energia elektryczna magazynowana była w dwóch bateriach akumulatorów 26 MAS po 62 ogniwa, zlokalizowanych pod przednim i tylnym pomieszczeniem mieszkalnym załogi. Okręt miał siedem zewnętrznych zbiorników balastowych. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 50 metrów, a czas wykonania manewru zanurzenia 40 sekund.
Głównym uzbrojeniem okrętu było 18 min kotwicznych typu UC/200 w sześciu skośnych szybach minowych o średnicy 100 cm, usytuowanych w podwyższonej części dziobowej jeden za drugim w osi symetrii okrętu, pod kątem do tyłu (sposób stawiania – „pod siebie”). Układ ten powodował, że miny trzeba było stawiać na zaplanowanej przed rejsem głębokości, gdyż na morzu nie było do nich dostępu (co znacznie zmniejszało skuteczność okrętów). Wyposażenie uzupełniały dwie zewnętrzne wyrzutnie torped kalibru 500 mm (umiejscowione powyżej linii wodnej na dziobie, po obu stronach szybów minowych), jedna wewnętrzna wyrzutnia torped kal. 500 mm na rufie (z łącznym zapasem 7 torped) oraz umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kal. 88 mm L/30, z zapasem amunicji wynoszącym 130 naboi. Okręt wyposażony był w dwa peryskopy Zeissa: wachtowy i bojowy oraz radiostację z podnoszonym masztem o wysokości 10 metrów. Wyposażenie uzupełniała kotwica grzybkowa o masie 272 kg.
Załoga okrętu składała się z 3 oficerów oraz 23 podoficerów i marynarzy.
Służba 1917 rok Z dniem 1 lutego 1917 roku, rozkazem szefa sztabu admiralicji niemieckiej z 12 stycznia tego roku, U-Booty należące do czterech flotylli Hochseeflotte, Flotylli Flandria i rozpoczęły nieograniczoną wojnę podwodną. 5 kwietnia SM UC-53 został przyjęty do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej. Dowództwo jednostki objął kpt. mar. (niem. Kapitänleutnant) Kurt Albrecht, sprawujący wcześniej komendę nad UB-24 i UB-36. Po okresie szkolenia okręt otrzymał rozkaz udania się na Morze Śródziemne i podczas rejsu zatopił osiem i uszkodził dwie jednostki. 4 czerwca w odległości około 90 Mm na północny zachód od wybrzeży Donegalu U-Boot storpedował bez ostrzeżenia zbudowany w 1911 roku uzbrojony brytyjski parowiec „City Of Baroda” (5032 BRT), płynący z ładunkiem drobnicy z Liverpoolu do Kalkuty. Statek zatonął na pozycji ze stratą sześciu członków załogi. 9 czerwca u wybrzeży Portugalii okręt zatopił dwa parowce: pochodzący z 1884 roku norweski „Tordenvore” (1565 BRT), płynący z ładunkiem węgla ze Swansea do Neapolu, który zatonął bez strat w ludziach na pozycji oraz zbudowany w 1890 roku duński „Lilly” (1150 BRT), przewożący orzeszki ziemne z Gambii do Aarhus, zatrzymany i po ewakuacji załogi zatopiony na pozycji . Nazajutrz na drodze U-Boota znalazły się dwa portugalskie drewniane trzymasztowe szkunery: zbudowany w 1917 roku „Ligeiro” (285 BRT), przewożący wino, który został zatrzymany i uszkodzony w wyniku ostrzału artyleryjskiego w odległości 40 Mm od Viana do Castelo (na pozycji ) oraz zbudowana w 1909 roku „Santa Maria” (204 BRT), transportująca węgiel z Porto do Gwinei Portugalskiej, zatrzymana i zatopiona 6 Mm na południe od archipelagu Berlengas (na pozycji ). 11 czerwca okręt na południowy zachód od Faro zatrzymał i zatopił zbudowany w 1910 roku rosyjski żaglowiec „Sibens” o pojemności 323 BRT, płynący z ładunkiem soli z Kadyksu do Chatham (na pozycji ). Nazajutrz 5 Mm na południowy zachód od Huelvy UC-53 zatopił zbudowany w 1898 roku norweski parowiec „Symra” (3005 BRT), płynący z ładunkiem węgla z Liverpoolu do Gibraltaru (obyło się bez strat w ludziach). 16 czerwca okręt podwodny zatopił dwa hiszpańskie żaglowce: zbudowaną w 1904 roku „Esperanzę” o pojemności 98 BRT (u wybrzeży Algierii) oraz, nieopodal Oranu, „F.7.SB.” (50 BRT). 21 czerwca U-Boot storpedował i uszkodził w Cieśninie Sycylijskiej zbudowany w 1904 roku francuski parowiec „Nord” o pojemności 3193 BRT.
Po dopłynięciu na Adriatyk, 24 czerwca UC-53 wszedł w skład Flotylli Pola (niem. U-Flottille Pola). Okręt nominalnie wcielono do K.u.K. Kriegsmarine pod nazwą U-95, jednak załoga pozostała niemiecka.
9 sierpnia na południe od Salerno U-Boot storpedował zbudowany w 1905 roku brytyjski parowiec „Canara” o pojemności 6012 BRT, płynący pod balastem z Neapolu do Oranu (statek został uszkodzony na pozycji , a na jego pokładzie śmierć poniosło dziewięciu załogantów). Następnego dnia okręt zatopił na Morzu Tyrreńskim dwie włoskie jednostki: żaglowiec „Margherita” (65 BRT) oraz zbudowany w 1910 roku parowiec „Tito Speri” (3893 BRT), płynący z Karaczi do Mesyny (ciężko uszkodzony statek został sztrandowany nieopodal Palinuro na pozycji , jednak ostatecznie uległ zniszczeniu). 12 sierpnia ofiarą działalności załogi UC-53 zostały dwa włoskie żaglowce: zbudowana w 1915 roku barkentyna ze stalowym kadłubem „Ansedonia” (270 BRT), zatopiona na pozycji oraz „Ardita Carrara” (75 BRT), zatopiona na południe od Neapolu. Następnego dnia na południe od Neapolu okręt zatopił dwa kolejne włoskie żaglowce: „Arcangelo Michele” (44 BRT) oraz „Il Nuovo Leonardo” (34 BRT).
15 września na pozycji okręt uszkodził w ataku torpedowym zbudowany w 1906 roku włoski parowiec „Cavi” o pojemności 2544 BRT, płynący z Genui do Trapani. Trzy dni później na pozycji UC-53 uszkodził też włoski żaglowiec „Domenico Primo” (80 BRT). 19 września na Morzu Tyrreńskim okręt zatopił włoski żaglowiec „Teresita” o pojemności 136 BRT. Dwa dni później na tych samych wodach jego los podzielił włoski żaglowiec „Christina” (32 BRT). Nazajutrz na południowy zachód od Civitavecchia załoga U-Boota zatopiła włoski żaglowiec „Primo” (65 BRT). 23 września lista wojennych dokonań UC-53 powiększyła się o trzy pozycje: zbudowaną w 1912 roku włoską drewnianą brygantynę „Argietta” (165 BRT), zatrzymaną i zatopioną na Morzu Tyrreńskim, włoski żaglowiec „Giuseppina Concettina” (32 BRT) i zbudowany w 1897 roku uzbrojony brytyjski parowiec „Irthington” (2845 BRT), płynący pod balastem z Neapolu do Mesyny, storpedowany bez ostrzeżenia i zatopiony bez strat w załodze na pozycji . Następnego dnia na Morzu Tyrreńskim okręt zatopił dwa kolejne włoskie żaglowce: „Nuova Francesca” (45 BRT) oraz „S. Espedito” (31 BRT).
8 grudnia na pozycji okręt zatrzymał i zatopił zbudowaną w 1867 roku włoską drewnianą brygantynę „Giuseppe Naccari” o pojemności 128 BRT. Nazajutrz UC-53 storpedował i uszkodził zbudowany w 1901 roku włoski parowiec „Cerea” (4295 BRT), płynący na trasie Karaczi – Syrakuzy (na pozycji ) oraz zatopił na pozycji zbudowany w 1896 roku grecki parowiec „Costas” (3278 BRT), płynący z Karaczi na Milos (obyło się bez strat w ludziach). 10 grudnia na zachód od Neapolu U-Boot zatrzymał i zatopił z działa pokładowego zbudowany w 1902 roku włoski żaglowiec „Antonio Magliulo” o pojemności 520 BRT, przewożący fosforany z Algierii do Neapolu (na pozycji ). Trzy dni później w odległości 5 Mm na południe od Anzio okręt zatopił w ataku torpedowym zbudowany w 1905 roku norweski parowiec „Karen” (1689 BRT), płynący z ładunkiem dorsza ze St. John’s do Civitavecchia (na pokładzie śmierć poniósł jeden marynarz). 14 grudnia w Cieśninie Sycylijskiej U-Boot stoczył walkę ze zbudowanym w 1907 roku brytyjskim statkiem-pułapką HMS „Brig 1” (drewniana brygantyna z pomocniczym napędem motorowym o pojemności 120 BRT), uszkadzając wrogą jednostkę (na jej pokładzie zginęło trzech załogantów). 25 grudnia na postawioną przez okręt na południowy zachód od Palinuro minę wszedł zbudowany w 1891 roku duński parowiec „Hekla” o pojemności 937 BRT. Statek, przewożący fosforany z Bône do Livorno, zatonął na pozycji ze stratą 13 członków załogi.
1918 rok Na początku 1918 roku niemieckie siły podwodne na Morzu Śródziemnym przeszły reorganizację, w wyniku której Flotylla Pola została podzielona na dwie części: I Flotylla w Poli (I U-Flottille Mittelmeer) i II Flotylla w Cattaro (II U-Flottille Mittelmeer), a UC-53 znalazł się w składzie tej drugiej. 25 stycznia nieopodal Stromboli okręt zatopił zbudowany w 1899 roku włoski parowiec „Carignano” o pojemności 2688 BRT (na pozycji ). Następnego dnia na tych samych wodach U-Boot storpedował i zatopił zbudowany w 1894 roku grecki parowiec „Asimina” (2878 BRT), który płynął z Nowego Jorku do Castellammare di Stabia. 29 stycznia okręt storpedował bez ostrzeżenia i zatopił na pozycji zbudowany w 1915 roku uzbrojony brytyjski parowiec „Geo” (3048 BRT), płynący pod balastem z Neapolu do Tunisu (w wyniku ataku zginęło 16 członków załogi wraz z kapitanem. Nazajutrz załoga UC-53 zatopiła kolejne dwa włoskie żaglowce: „Fratelli Barrera” (88 BRT) i zbudowany w 1915 roku „Michele Padre” (230 BRT), płynący z ładunkiem gliny do Neapolu (na pozycji ).