Ernst Vettori (ur. 25 czerwca 1964 w Hall in Tirol) – austriacki skoczek narciarski, dwukrotny medalista olimpijski, pięciokrotny medalista mistrzostw świata, dwukrotny medalista mistrzostw świata juniorów, dwukrotny zwycięzca Turnieju Czterech Skoczni, a także zdobywca medalu Holmenkollen. Od 2010 do 2018 dyrektor skoków narciarskich i kombinacji norweskiej w Austriackim Związku Narciarskim.
Jego żoną jest była narciarka alpejska Sieglinde Winkler.
Przebieg kariery Urodził się 25 czerwca 1964 w Hall in Tirol niedaleko Innsbrucka. Wychowywał się jednak w Absam, gdzie znajdował się jego rodzinny dom. Ojciec Vettoriego uprawiał kombinację norweską, a po zakończeniu kariery został trenerem w tej dyscyplinie. W wieku 14 lat Ernst Vettori zdecydował poświęcić się skokom. Po ukończeniu szkoły podstawowej zgłosił się do 5-letniego gimnazjum w Stams, 50 km od Innsbrucka. Jeszcze przed ukończeniem szkoły został członkiem reprezentacji Austrii. W 1981 zajął 2. miejsce na MŚ juniorów w Schonach im Schwarzwald, a rok później zdobył złoty medal na MŚJ w MurauSylwetka Vettoriego na Skokinarciarskie.pl .
W Pucharze Świata w skokach zadebiutował 4 stycznia 1981 podczas konkursu na skoczni Bergisel w Innsbrucku, gdzie zajął 31. miejsce. 26 lutego 1981 w Chamonix po raz pierwszy stanął na podium zawodów PŚ, zajmując trzecie miejsce. Trzecie miejsce zajął także dwa dni później w Saint-Nizier. Wyniki te dały mu 26. miejsce w klasyfikacji generalnej sezonu 1980/1981. Jego pierwszą duża imprezą seniorską były mistrzostwa świata w Oslo, gdzie zajął. 24. miejsce w konkursie indywidualnym na skoczni normalnej. Od końca sezonu 1980/1981 do sezonu 1983/1984 włącznie tylko trzykrotnie stawał na podium, za każdym razem na jego trzecim stopniu: raz w 1982, 1983 i 1984. W 1984 wziął udział w igrzyskach olimpijskich w Sarajewie, zajmując indywidualnie 36. miejsce na normalnym obiekcie.
W sezonie 1984/1985 ośmiokrotnie stawał na podium, odnosząc przy tym swoje pierwsze zwycięstwo w karierze – 30 grudnia 1984 okazał się najlepszy podczas konkursu w Oberstdorfie. Był następnie dziesiąty w Garmisch-Partenkirchen, trzynasty w Innsbrucku oraz ósmy w Bischofshofen, co pozwoliło mu zająć czwarte miejsce w klasyfikacji końcowej 33. edycji Turnieju Czterech Skoczni. Wygrał także zawody w Engelbergu 17 lutego 1985. Ponadto na mistrzostwach świata w Seefeld wspólnie z Andreasen Felderem, Arminem Koglerem i Güntherem Strannerem wywalczył srebrny medal w konkursie drużynowym. W indywidualnych startach na obu skoczniach zajął piąte miejsce. W tym sezonie odbywały się także mistrzostwa świata w lotach w Planicy, gdzie Vettori zajął 20. miejsce. Ostatecznie w klasyfikacji generalnej sezonu 1984/1985 zajął trzecie miejsce.
Sezon 1985/1986 rozpoczął od trzynastego miejsca w Thunder Bay. We wszystkich pozostałych konkursach sezonu Austriak plasował się w czołowej dziesiątce zawodów, trzynastokrotnie stawał na podium, odnosząc przy tym pięć zwycięstw. Czwarte miejsce w Oberstdorfie, drugie w Ga-Pa, dziewiąte w Innsbrucku oraz zwycięstwo w Bischofshofen dały mu zwycięstwo w 34. Turnieju Czterech Skoczni. Zajął drugie miejsce w klasyfikacji generalnej sezonu 1985/1986 przegrywając tylko z Mattim Nykänenem. W sezonie 1986/1987 ponownie zajął drugie miejsce w klasyfikacji generalnej PŚ (tym razem lepszy był Vegard Opaas). Zwyciężył w 35. edycji Turnieju Czterech Skoczni, przy czym nie wygrał żadnego z konkursów: był siódmy w Oberstdorfie i Ga-Pa, trzeci w Innsbrucku oraz drugi w Bischofshofen. Na mistrzostwach świata w Oberstdorfie zdobył brązowy medal w konkursie indywidualnym na dużej skoczni, ustępując jedynie Andreasowi Felderowi i Vegardowi Opaasowi, a na normalnym obiekcie był dziesiąty. Na tych samych mistrzostwach Austriacy w składzie: Ernst Vettori, Richard Schallert, Franz Neuländtner i Andreas Felder wywalczyli brązowy medal w konkursie drużynowym.
Podczas igrzysk olimpijskich w Calgary indywidualnie plasował się w trzeciej dziesiątce, a w konkursie drużynowym Austriacy z Vettorim w składzie zajęli piąte miejsce. Rok później, na mistrzostwach świata w Lahti zajął 41. miejsce na normalnej skoczni, a na dużej był czternasty. W konkursie drużynowym Austriakom, podobnie jak na igrzyskach w Calgary nie udało się stanąć na podium i zajęli ostatecznie szóste miejsce. W ciągu tych dwóch lat łącznie pięć razy stawał na podium, tylko raz zwyciężając. W sezonie 1989/1990 sześciokrotnie stawał na podium, po dwa razy na każdym jego stopniu, co dało mu ponownie drugie miejsce w klasyfikacji generalnej (lepszy był tylko Ari-Pekka Nikkola). Zajął także 17. miejsce na mistrzostwach świata w lotach w Vikersund w 1990.
Mistrzostwa świata w Val di Fiemme w 1991 przyniosły mu złoty medal wywalczony wspólnie z Heinzem Kuttinem, Stefanem Horngacherem i Andreasem Felderem w konkursie drużynowym. Indywidualnie na tych samych mistrzostwach zajął ósme miejsce na dużej oraz dziesiąte na normalnej skoczni. Swój największy indywidualny sukces osiągnął na igrzyskach olimpijskich w Albertville, gdzie zwyciężył w konkursie indywidualnym na normalnej skoczni. Po pierwszej serii zajmował trzecie miejsce, za Martinem Höllwarthem oraz Tonim Nieminenem, jednak w drugiej serii oddał najdłuższy skok (87,5 m), co pozwoliło mu sięgnąć po złoty medal. Ponadto był piętnasty na dużym obiekcie, a w konkursie drużynowym razem z Heinzem Kuttinem, Martinem Höllwarthem i Andreasem Felderem zdobył srebrny medal. Swoje ostatnie zwycięstwo w PŚ Vettori odniósł 4 marca 1992 w Örnsköldsvik, a tydzień później w Trondheim po raz ostatni w karierze stanął na podium indywidualnych zawodów PŚ (był trzeci). Ostatni sukces osiągnął podczas mistrzostw świata w Falun w 1993, gdzie razem z Kuttinem, Horngacherem i Andreasem Goldbergerem zdobył brązowy medal. Indywidualnie wystartował tylko w konkursie na normalnej skoczni, w którym uplasował się na jedenastym miejscu. W styczniu 1994 podjął decyzję o zakończeniu kariery.
Łącznie w konkursach Pucharu Świata 54 razy stawał na podium, w tym 15 razy zwyciężał, 18 razy był drugi oraz 21 razy trzeci. W 1991 otrzymał medal Holmenkollen wspólnie z dwoma Norwegami: biegaczem narciarskim Vegardem Ulvangiem i dwuboistą Trondem Einarem Eldenem oraz niemieckim skoczkiem narciarskim Jensem Weißflogiem.
W marcu 2010 roku objął funkcję dyrektora skoków narciarskich i kombinacji norweskiej w Austriackim Związku Narciarskim, zastępując na tym stanowisku Toniego Innauera. Z posady tej zrezygnował na początku kwietnia 2018 roku, a zastąpił go Mario Stecher.
Igrzyska olimpijskie Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca36.12 lutego1984 SarajewoSkocznia normalna indywidualnie173,2 pkt42,0 pkt Jens Weißflog24.14 lutego1988 CalgarySkocznia normalna indywidualnie181,1 pkt48,0 pkt Matti Nykänen28.23 lutego1988 CalgarySkocznia duża indywidualnie176,6 pkt47,4 pkt Matti Nykänen5.24 lutego1988 CalgarySkocznia duża drużynowoSkład drużyny: Ernst Vettori, Heinz Kuttin, Günther Stranner i Andreas Felder577,6 pkt56,8 pkt1.15px9 lutego1992 AlbertvilleSkocznia normalna indywidualnie222,8 pkt ––2.15px14 lutego1992 AlbertvilleSkocznia duża drużynowoSkład drużyny: Heinz Kuttin, Ernst Vettori, Martin Höllwarth i Andreas Felder642,9 pkt1,5 pkt15.16 lutego1992 AlbertvilleSkocznia duża indywidualnie190,9 pkt48,6 pkt Toni Nieminen
Mistrzostwa świata Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca24.21 lutego1982 OsloSkocznia normalna indywidualnie224,3 pkt25,0 pkt Armin Kogler4.26 lutego1984 EngelbergSkocznia duża drużynowoSkład drużyny: Armin Kogler, Richard Schallert, Ernst Vettori i Andreas Felder561,0 pkt57,3 pkt 5.20 stycznia1985 SeefeldSkocznia duża indywidualnie219,0 pkt5,2 pkt Per Bergerud2.22 stycznia1985 SeefeldSkocznia duża drużynowoSkład drużyny: Andreas Felder, Armin Kogler, Günther Stranner i Ernst Vettori579,2 pkt3,8 pkt 5.26 stycznia1985 SeefeldSkocznia normalna indywidualnie212,5 pkt12,8 pkt Jens Weißflog3.15 lutego1987 OberstdorfSkocznia duża indywidualnie207,0 pkt9,0 pkt Andreas Felder3.17 lutego1987 OberstdorfSkocznia duża drużynowoSkład drużyny: Ernst Vettori, Richard Schallert, Franz Neuländtner i Andreas Felder587,5 pkt46,6 pkt 10.20 lutego1987 OberstdorfSkocznia normalna indywidualnie210,2 pkt14,2 pkt Jiří Parma14.20 lutego1989 LahtiSkocznia duża indywidualnie180,5 pkt38,0 pkt Jari Puikkonen6.22 lutego1989 LahtiSkocznia duża drużynowoSkład drużyny: Andreas Felder, Werner Haim, Ernst Vettori i Franz Neuländtner606,5 pkt68,5 pkt 41.26 lutego1989 LahtiSkocznia normalna indywidualnie86,5 pkt28,0 pkt Jens Weißflog8.10 lutego1991 Val di FiemmeSkocznia duża indywidualnie199,3 pkt18,2 pkt Franci Petek1.14 lutego1991 Val di FiemmeSkocznia duża drużynowoSkład drużyny: Heinz Kuttin, Ernst Vettori, Stefan Horngacher i Andreas Felder567,6 pkt––10.16 lutego1991 Val di FiemmeSkocznia normalna indywidualnie210,0 pkt12,9 pkt Heinz Kuttin3.23 lutego1993 FalunSkocznia duża drużynowoSkład drużyny: Ernst Vettori, Heinz Kuttin, Stefan Horngacher i Andreas Goldberger745,4 pkt76,1 pkt11.27 lutego1993 FalunSkocznia normalna indywidualnie207,8 pkt30,0 pkt Masahiko Harada
Mistrzostwa świata w lotach Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca20.17 marca1985 PlanicaLoty indywidualnie450,5 pkt120,0 pkt Matti Nykänen17.25 lutego1990 VikersundLoty indywidualnie314,9 pkt42,8 pkt Dieter Thoma
Mistrzostwa świata juniorów Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca13.2 marca1980 ÖrnsköldsvikSkocznia normalna indywidualnie215,2 pkt40,0 pkt Steve Collins2.11 lutego1981 Schonach im SchwarzwaldSkocznia normalna indywidualnie252,0 pkt12,7 pkt Matti Nykänen1.3 marca1982 MurauSkocznia normalna indywidualnie243,5 pkt––
Puchar Świata Miejsca w klasyfikacji generalnej SezonMiejsce1980/198126.1981/198224.1982/198313.1983/198419.1984/19853.1985/19862.1986/19872.1987/19885.1988/19898.1989/19902.1990/19919.1991/19924.1992/199323.1993/199439.
Miejsca na podium Sezon PŚ1. miejsce2. miejsce3. miejscerazem1980/1981––221981/1982––111982/1983––111983/1984––111984/198522481985/1986562131986/198722481987/198811241988/1989–1–11989/199022261990/199111241991/199223–51992/1993––––1993/1994––––suma15182154
Miejsca na podium chronologicznie