Panczo Władigerow, (ur. 13 marca 1899 w Zurychu, zm. 8 września 1978 w Sofii) – bułgarski kompozytor, dyrygent i pianista.
Życiorys Brat-bliźniak skrzypka Lubena Władigerowa. W latach 1910–1912 uczył się w prywatnej szkole muzycznej u Dobriego Christowa i Henricha Wiznera, następnie wyjechał do Berlina. Od 1912 do 1915 roku pobierał prywatnie lekcje kompozycji u Paula Juona i fortepianu u Karla Heinricha Bartha. W latach 1914–1918 uczył się w Staatliche Akademische Hochschule für Musik u Friedricha Gernsheima i Georga Schumanna, w semestrze 1917/1918 i 1920/1921 był też uczniem Leonida Kreutzera w Akademie der Künste. Od 1920 do 1932 roku pracował jako dyrygent i kompozytor Deutsches Theater w Berlinie. Po powrocie do kraju był w latach 1932–1974 wykładowcą kompozycji, fortepianu i muzyki kameralnej w konserwatorium w Sofii, od 1940 roku był profesorem tej uczelni. Do jego uczniów należeli Paraszkew Chadżiew, Aleksandyr Rajczew, Łazar Nikołow i Penczo Stojanow. Był współzałożycielem Bułgarskiego Stowarzyszenia Muzyki Współczesnej.
Występował jako koncertujący pianista w Bułgarii i poza granicami kraju. Dwukrotnie odznaczony nagrodą im. Felixa Mendelssohna (1918 i 1920). W 1949 roku otrzymał tytuł Ludowego Artysty Bułgarii. W 1968 roku otrzymał nagrodę im. Herdera. Jego synem był Aleksandyr Władigerow.
Twórczość Stylistycznie nawiązywał do harmoniki późnoromantycznej (wpływy Rachmaninowa i R. Straussa). Czerpał też z elementów bułgarskiego folkloru muzycznego, w twórczości instrumentalnej i wokalno-instrumentalnej wykorzystując tematy z pieśni ludowych. W dojrzałym okresie swojej twórczości sięgał po współczesne techniki wyrazu. Po 1945 roku wprowadził do swoich utworów tematykę zgodną z nakazami socrealizmu.
Ważniejsze kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Bułgarscy kompozytorzy Kategoria:Bułgarscy dyrygenci Kategoria:Bułgarscy pianiści Kategoria:Urodzeni w 1899 Kategoria:Zmarli w 1978 Kategoria:Ludzie urodzeni w Zurychu