Klasztor Ottobeuren – barokowe opactwo benedyktynów, znajdujące się w bawarskiej gminie Ottobeuren.
Historia Około 764 roku landgraf Silach i jego żona Ermenswint przekazali mnichom z Sankt Gallen i Reichenau darowiznę pod założenie klasztoru. W 769 Karol Wielki nadał zakonnikom przywilej wyboru opata i wójta kościelnego oraz zwolnienia z opłat celnych. Około 830 roku przebywało tu ok. 22 mnichów, lecz w ciągu IX wieku ich liczba wzrosła do ponad stu. Znaczenia opactwa wzrosło w latach 972–973, gdy biskup Ulryk z Augsburga na krótko przejął obowiązki opata i uzyskał dla placówki status majątku cesarskiego od Ottona I Wielkiego. W XII wieku rozwijał się tu zapoczątkowany w Hirsau ruch reformatorski. W XVI uruchomiono tu drukarnię. Opactwo ucierpiało podczas wojny trzydziestoletniej, lecz w XVIII wieku przeżyło ono rozkwit za kadencji opata Ruperta II Neßa, kiedy to wzniesiono barokowe skrzydła klasztorne i nowy kościół, konsekrowany w 1766 roku.
1 grudnia 1802 elektor Maksymilian I Józef Wittelsbach zsekularyzował placówkę, a w 1805 roku jej zabudowania przeszły na własność miejscowej parafii. Część zakonników nie opuściła kompleksu, a w 1834 Ludwik I ustanowił tu przeorat nowo założonego . W 1918 Benedykt XV wyniósł przeorat do rangi samodzielnego opactwa, a Pius XI 25 listopada 1925 nadał kościołowi śś. Aleksandra i Teodora godność bazyliki mniejszej. W latach 60. XX wieku kompleks odrestaurowano.
Bazylika Główną częścią kompleksu jest barokowa bazylika śś. Aleksandra i Teodora. Kamień węgielny pod jej budowę wmurowano 27 września 1737, a konsekracja miała miejsce w roku 1766. Za jej projekt odpowiadają i Johann Michael Fischer. Nawa główna ma długość 89 m i wysokość 36 m. Dwie wieże, kryte cebulastymi hełmami, wznoszą się na wysokość 82 m. Najcenniejszym elementem wyposażenia jest romański krucyfiks z 1220 roku. Organy wykonało w latach 1952–1957 przedsiębiorstwo , pierwotnie składały się z 5 manuałów, pedału i 86 głosów, lecz podczas renowacji z lat 2000–2002 liczbę manuałów zmniejszono do czterech z jednoczesnym zwiększeniem liczby głosów do 92. Dwa mniejsze instrumenty organowe znajdują się po obu stronach prezbiterium, wykonał je w 1766 roku . Kościół posiada siedem dzwonów: + Dane dzwonów bazylikiImięWagaŚrednicaTonRok odlaniaLudwisarniaBenedicta423 kg88 cma’1948, LandshutAlte Zwölfuhrglocke596 kg101 cmg’1577von Volmer, Biberach an der RißNeue Zwölfuhrglocke1122 kg120 cmf’1986, Bad FriedrichshallElfuhrglocke1422 kg132 cmd’ 1948 , LandshutKleine Hosanna/Scheidungsglocke2000 kg149 cmc’Preciosa3032 kg170 cmb0Hosanna4995 kg198 cmg01947
Galeria
Przypisy
Bibliografia Ulrich Faust: Abtei Ottobeuren. Geschichtlicher Überblick 764 bis heute. 2 Auflage. Kunstverlag Josef Fink, Lindenberg 2007, .
Kategoria:Klasztory w Bawarii Kategoria:Architektura barokowa w Niemczech Kategoria:Klasztory benedyktyńskie w Niemczech