Makulec czarniawy (Didymium melanospermum (Pers.) T. Macbr.) – gatunek śluzowców.
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Didymiidae, Stemonitida, Myxogastria, Myxogastrea, Mycetozoa, Amoebozoa, Protozoa.
Po raz pierwszy gatunek ten opisał w 1794 r. Elias Fries nadając mu nazwę Physarum melanogaster. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę, nadał mu Thomas Huston Macbride w 1899 r.
Synonimy nazwy naukowej:
Nazwa polska według W. Fałtynowicza.
Morfologia Tworzy początkowo białe, potem szarobiałe zarodnie na trzonkach. Są prawie kuliste, często spłaszczone, wgłębione, o średnicy 0,4–1,3 mm i wysokości 0,5–1,2 mm. Trzonek ma wysokość 0,2–0,6 mm i jest prawie czarny. Powierzchnia zarodni gęsto pokryta kanciastymi kryształkami wapienia. Zarodniki o barwie od ciemnopurpurowej przez brązową do purpurowoszarej. Mają średnicę 9–14 μm i brodawkowaną powierzchnię.
Makulec łuskowaty (Didymium squamulosum) ma krótszy, grubszy i białawy trzonek.
Siedlisko i występowanie Gatunek kosmopolityczny. Występuje na wszystkich kontynentach poza Antarktydą. Najliczniejsze stanowiska podano w Ameryce Północnej i Europie. Występuje również w Polsce.
Żyje na ściółce leśnej i drewnie, przeważnie drzew liściastych. Preferuje siedliska wilgotne, najczęściej występuje w olsach i lasach bagiennych. Zarodnie pojawiają się od początków lata do października.
Przypisy
Kategoria:Śluzowce Kategoria:Śluzowce Polski